55 replies to this topic

[jenar]

Ég gekk í barna- og gagnfræðaskóla á 8. áratugnum. Þá þótti kristinfræðikennsla vera sjálfsagður hluti skólastarfsins. Ég man að með mér í bekk var drengur, sem kom úr fjölskyldu sem tilheyrði Vottum Jehóva. Hann þurfti ekki að sitja í kristinfræðitímum í skólanum og ég man aldrei eftir neinum vandamálum tengdum því, né að hann væri eitthvað sérstaklega utanveltu í bekknum af þessum sökum. Þvert á móti höfðum við hin börnin alveg skilning á því, af hverju þetta væri svona. Hvað hefur breyst frá þessum tíma? Af hverju sjá svona margir ofsjónum yfir því, þó fræðsla um kristna trú sé stunduð í grunnskólanum okkar?

Þau rök sem heyrast helst gegn kristinfræðikennslu eru, að það séu ekki öll börn kristinnar trúar, að trúarbrögð séu ekki hlutverk ríkisrekins grunnskóla og þessi kennsla sé trúboð...

Mér finnst það einmitt vera hlutverk skólans, að stunda trúarbragðakennslu. Trúfrelsi - eins og allt annað valfrelsi - er einmitt best borgið með því að einstaklingurinn hafi þekkingu. Þekkingu til að geta valið og hafnað. Það mætti alveg kenna um önnur trúarbrögð, en áherslan yrði eðlilega lögð á kristna trú, því það er jú okkar trú hérna á Íslandi. Okkur þykir sjálfsagt að kenna Íslandssögu í skólanum, þó sá hluti mannkynssögunnar sé nauðaómerkilegur svona út frá sagnfræðilegu sjónarmiði séð. Okkur þykir það sjálfsagt, af því að Íslandssagan er hluti af okkar arfleifð. Hluti af okkur sjálfum. Því er hlutfallslega miklum tíma eytt í þennan hluta sögukennslunnar, miðað við aðra merkilegri sagnfræði. Eins er það með kristna trú. Hún er okkar og hluti af okkar menningu. Þessvegna ætti það að vera alveg jafn sjálfsagt að henni yrði gert hærra undir höfði miðað við önnur trúarbrögð, eins og Íslandssögunni miðað við aðra sagnfræði...

Rökin um að kristinfræðikennsla sé trúboð, vísa ég algjörlega heim til föðurhúsanna. Ég man aldrei eftir því frá mínum árum í grunnskóla, að okkur væri innrætt það eitthvað sérstaklega að við yrðum að taka Jesú Krist inn í líf okkar til að öðlast sáluhjálp og til að lenda ekki í helvíti. Þarna var einungis um að ræða sögur úr Biblíunni (sumir kalla það lygasögur) sem okkur var veitt fræðsla um. Ef andstæðingar kristinfræðikennslu vilja tala um innrætingu, þá skulum við tala um fleiri fög grunnskólans. Á ég að taka börnin mín úr samfélagsfræðitímum, af því að sumt sem kennt er, er lygi að mínum dómi? Ætti t.d. að banna, að börnum væru kenndar grundvallarstefnur stjórnmálaflokka, af því að sumum þættu einhverjar þeirra byggðar á algjörri lygi og blekkingu? Það er hægt að færa rök fyrir því, að við búum í gervilýðræði. Ætti þá að banna grunnskólunum að kenna börnum að Ísland sé þingbundið lýðveldi?

Trúarbrögð eru stór hluti mannlegs samfélags. Það er því óafsakanlegt að kenna þau ekki í grunnskóla. Ég hef alltént aldrei á minni lífsgöngu hitt nokkurn mann, sem telur sér hafa orðið meint af að læra Biblíusögur í barnaskóla...

[Hildigunnur]

Kristinfræðikennsla væri í lagi ef það væri líka fræðsla um önnur trúarbrögð og að í kennslunni væri öllum trúarbrögðum sýnd sambærileg virðing. Það er hins vegar borin von í íslensku samfélagi í dag og ég held þess vegna að það sé best að sættast á það að trúarbragðakennsla sé á hendi foreldra en ekki skóla

[Siggi Sóló]

Það kæmi ekki á ávart, nú eftir að kristnifræðinni hefur verið úthýst úr skólum landsins, að tekin yrði upp kennsla í múslimskum fræðum til að íslensk börn geti betur aðlagast innflytjendum.
Klárlega munu vaða uppi öfl sem telja annað ósvífni og ekki mun hvarfla að þeim að innflytjendur eigi að aðlagast okkar þjóðfélagi.

[Hildigunnur]

Það kæmi ekki á ávart, nú eftir að kristnifræðinni hefur verið úthýst úr skólum landsins, að tekin yrði upp kennsla í múslimskum fræðum til að íslensk börn geti betur aðlagast innflytjendum.
Klárlega munu vaða uppi öfl sem telja annað ósvífni og ekki mun hvarfla að þeim að innflytjendur eigi að aðlagast okkar þjóðfélagi.

Vertu ekki með þennan æsing og vitleysu drengur.
Látum bara foreldra um allt trúboð og sleppum því í skólunum. Það er það skynsamlegasta enda ekki hlutverk skóla að koma trúarhugmyndum inn hjá börnum

[bjargvætturinn]

Ég gekk í barna- og gagnfræðaskóla á 8. áratugnum. Þá þótti kristinfræðikennsla vera sjálfsagður hluti skólastarfsins. Ég man að með mér í bekk var drengur, sem kom úr fjölskyldu sem tilheyrði Vottum Jehóva. Hann þurfti ekki að sitja í kristinfræðitímum í skólanum og ég man aldrei eftir neinum vandamálum tengdum því, né að hann væri eitthvað sérstaklega utanveltu í bekknum af þessum sökum. Þvert á móti höfðum við hin börnin alveg skilning á því, af hverju þetta væri svona. Hvað hefur breyst frá þessum tíma? Af hverju sjá svona margir ofsjónum yfir því, þó fræðsla um kristna trú sé stunduð í grunnskólanum okkar?

Þau rök sem heyrast helst gegn kristinfræðikennslu eru, að það séu ekki öll börn kristinnar trúar, að trúarbrögð séu ekki hlutverk ríkisrekins grunnskóla og þessi kennsla sé trúboð...

Mér finnst það einmitt vera hlutverk skólans, að stunda trúarbragðakennslu. Trúfrelsi - eins og allt annað valfrelsi - er einmitt best borgið með því að einstaklingurinn hafi þekkingu. Þekkingu til að geta valið og hafnað. Það mætti alveg kenna um önnur trúarbrögð, en áherslan yrði eðlilega lögð á kristna trú, því það er jú okkar trú hérna á Íslandi. Okkur þykir sjálfsagt að kenna Íslandssögu í skólanum, þó sá hluti mannkynssögunnar sé nauðaómerkilegur svona út frá sagnfræðilegu sjónarmiði séð. Okkur þykir það sjálfsagt, af því að Íslandssagan er hluti af okkar arfleifð. Hluti af okkur sjálfum. Því er hlutfallslega miklum tíma eytt í þennan hluta sögukennslunnar, miðað við aðra merkilegri sagnfræði. Eins er það með kristna trú. Hún er okkar og hluti af okkar menningu. Þessvegna ætti það að vera alveg jafn sjálfsagt að henni yrði gert hærra undir höfði miðað við önnur trúarbrögð, eins og Íslandssögunni miðað við aðra sagnfræði...

Rökin um að kristinfræðikennsla sé trúboð, vísa ég algjörlega heim til föðurhúsanna. Ég man aldrei eftir því frá mínum árum í grunnskóla, að okkur væri innrætt það eitthvað sérstaklega að við yrðum að taka Jesú Krist inn í líf okkar til að öðlast sáluhjálp og til að lenda ekki í helvíti. Þarna var einungis um að ræða sögur úr Biblíunni (sumir kalla það lygasögur) sem okkur var veitt fræðsla um. Ef andstæðingar kristinfræðikennslu vilja tala um innrætingu, þá skulum við tala um fleiri fög grunnskólans. Á ég að taka börnin mín úr samfélagsfræðitímum, af því að sumt sem kennt er, er lygi að mínum dómi? Ætti t.d. að banna, að börnum væru kenndar grundvallarstefnur stjórnmálaflokka, af því að sumum þættu einhverjar þeirra byggðar á algjörri lygi og blekkingu? Það er hægt að færa rök fyrir því, að við búum í gervilýðræði. Ætti þá að banna grunnskólunum að kenna börnum að Ísland sé þingbundið lýðveldi?

Trúarbrögð eru stór hluti mannlegs samfélags. Það er því óafsakanlegt að kenna þau ekki í grunnskóla. Ég hef alltént aldrei á minni lífsgöngu hitt nokkurn mann, sem telur sér hafa orðið meint af að læra Biblíusögur í barnaskóla...

Það er rétt mér varð ekki meint af þessu, ekki frekar en af lestri bókanna eftir Enid Blyton. Ég held samt ekki að ég hafi beinlínis hagnast á þessu. Ég er umþaðbil áratug eldri en þú. Þegar ég var í barnaskóla var kristnifræði kennd eins og sagnfræði. Upptalning á "sögulegum staðreyndum" sem ég veit núna að er skáldsaga. Mér fannst mest gaman að lita myndirnar í bókinni með lituðum kúlupennum sem voru nýjasta nýtt þá. Þeir slepptu samt öllum mest krassandi sögunum þannig að þetta var dálítið þunnur þrettándi miðað við Gamla Testamentið. Svo kom bullið um stjörnuna, heilagan anda og vitfyrringana. Þessu trúði maður öllu. Ég fór að fara með Faðir Vorið fyrir svefninn þó enginn annar á fjölmennu heimili gerði það. Ég gekk í KFUM og söng hásöfum. Ég var sannfærður um að Guð væri með Ísraelsmönnum í 6 daga stríðinu, enda stendur það í Biblíunni. Svo réðust Ráðstjórnarríkin inn í Tékkó og Guð var ekki með þeim. En semsagt, þó ég telji mig ekki hafa skaðast varanlega held ég samt að þessum tíma hefði verið betur varið í annað. Þetta er í rauninni galin hugmynd: Ég lærði það í barnaskóla að Guð elskar þjóðirnar mismikið og hann elskar Ísraelsmenn mest. Svo kom Ésú og hann elskar alla, líka okkur hina(kk). Að mínum dómi er fullkomin firra að eyða tíma í að segja börnum þjóðsögur þegar hægt væri að kenna þeim rúmfræði og hornaföll, svo dæmi sé tekið. Eða tónlist eða myndlist eða ýmsar handíðir.

[thew]

Rökin um að kristinfræðikennsla sé trúboð, vísa ég algjörlega heim til föðurhúsanna.

Hefur þú skoðað kennsluefni í kristnum fræðum og ítarefni grunnskólakennara sem fylgja?

Ég var fyrir stuttu að skoða kennsluefni í öðrum bekk grunnskóla. Kennslubókin Regnboginn sem dóttir mín er að læra um þessar mundir er stútfullt af efni sem ekki er hægt að flokka öðruvísi en sem trúboð. Það sama á við um margar aðrar bækur og ítarefni kennara, sem fylgir bókunum, er að mörgu leyti verra.

Ég hef ekkert á móti hlutlausri kennslu í trúarbragðafræðum og að sjálfsögðu er eðlilegt að hér á landi sé fjallað meira um kristni en önnur trúarbrögð. En kennsluefnið sem í boði er er ekki krökkum bjóðandi.

Á skólaflokknum á Vantrú er fjöldi greina um kristnifræðikennslu.

Síðast í dag tjáði önnur dóttir mín mér að kennari í skólanum hennar hefði sagt henni að Nóa flóðið hefði gerst í alvöru.

[Roxanne]

Ég var einmitt að kommenta á eitt blogg um þetta efni. Ég vil alveg ENDILEGA að fræðsla sé um sem flest trúarbrögð í grunnskólum - í formi mannkynssögukennslu. Kristin trú er stór hluti af okkar sögu alveg eins og Ásatrú. Það á að fræða krakka um þetta útfrá hlutlægu sjónarmiði, ekki trúarlegu. Það á að segja að "sumir trúi því að biblían sé sönn en að engar konkrett vísindalegar sannanir séu fyrir því". Það á að upplýsa þau um innihald helstu trúarrita heims - biblíunnar, kóransins osfrv. Það á samt EKKI að láta líta út fyrir að þetta séu heilög sannindi.

Svo á að hafa sérstaka heimspeki og siðfræðikennslu í stað hinnar hefðbundnu kristinfræði. ÞÁ værum við að tala saman.

Annars var þetta mitt komment um kristinfræði í grunnskólum (vert að hafa í huga að ég var að svara vissum athugasemdum ef þetta virðist úr samhengi):

Mér finnst alltaf jafn merkilegt að fólk sé einfaldlega afgreitt þannig að það sé "trúlaust" bara vegna þess að það kaupir ekki bullið í biblíunni. Það er ekkert endilega samasemmerki á milli þess að vera trúaður og trúarbragða/biblíunnar/kóransins/bleh. Ég get sko vel viðurkennt að ég er bara hundfúl og bitur yfir þessari biblíu ykkar. Ég er hundfúl að verið sé að koma inn þvaðri um heimsenda, helvíti og "efþútrúirekkiáguðogjesúþáhefurlífiðekkertgildiogþúkemstekkiíhmnaríkiogertglötuðsálaðeilífuogferðtilhvelvítis" hjá 8 ára gamalli dóttur minni í skólanum. Ég er líka hundfúl að verið sé að segja henni hryllingssögur af flóðum sem drepa alla á jörðinni, aftökur þar sem nöglum er neglt í fætur og hendur ásamt öðrum pyntingum og svo er spyrt hundalógík á bakvið það í formi þess að einhver agalega góður kall hafi gert það FYRIR HANA og að hún eigi sko að vera þakklát fyrir það því að annars væri heimurinn ljótari en hann er í dag. Hún hefur nægar áhyggjur af mengun, stríðum og fátækum börnum í Afríku þó að þessu sé ekki bætt á hana líka.

Það er ERFITT að standa á móti svona heilaþvotti en um leið að segja henni að það geti alveg verið að guð sé til, að það sé í lagi að trúa á guð þó maður fari ekki í kirkju til þess og að það sé allt í lagi að lesa sögurnar í biblíunni... bara ekki að taka því sem heilögum sannleik. Það er erfitt að standa á móti því án þess að taka af henni ráðin með hvernig skoðanir hún myndar sér SJÁLF um sína heimsmynd. Að hún þurfi ekkert að hafa neinar áhyggjur af þessu fyrr en hún verður fullorðin og með þroska til þess að mynda sér sínar eigin skoðanir án innrætingar misviturs fullorðins fólks (myself included).

Ég er bitur út í þetta EN... ég er EKKI bitur út í guð. Þann sem ég held að búi í okkur öllum. Ég trúi því alveg að til sé eitthvað afl í alheiminum, einhvers konar "ljós" eða orka sem er falleg og endurspeglar fegurðina í öllum hlutum/fólki. Ég trúi því að það sé innbyggt í okkur öll. Það er ÞETTA afl sem veldur því að við höfum ekki útrýmt okkur sjálfum fyrir löngu löngu síðan. Ég þarf enga biblíu eða boðorð til þess að segja mér hvað er rétt og rangt. Góðmennska og skynsemi var til löngu á undan kristinni trú. Dóttir mín þarf ekki á kristni að halda til þess að greina muninn á réttu og röngu. Hvað þá að henni séu innrætt þessi gildi með dulbúnum hótunum.

Þið hefðuð átt að sjá léttinn í andlitinu á henni þegar ég sagði henni að það væri enginn að fylgjast með henni alla daga, hvort hún væri "góð". Ég man ennþá eftir því þegar ég var krakki og lifði í sífelldum ótta við það að einhver gráhærður kall væri að fylgjast með mér dag og nótt.

Þetta ætti náttúrulega að varða við lög að beita smábörn svona andlegu ofbeldi... og það VARÐAR við lög að beita börn ofbeldi. En afþví að það heitir biblían þá er allt í einu réttlætanlegt að beita því??

Er ekki eitthvað seriously wrong with this picture?

[jenar]

Það er rétt mér varð ekki meint af þessu, ekki frekar en af lestri bókanna eftir Enid Blyton. Ég held samt ekki að ég hafi beinlínis hagnast á þessu. Ég er umþaðbil áratug eldri en þú. Þegar ég var í barnaskóla var kristnifræði kennd eins og sagnfræði. Upptalning á "sögulegum staðreyndum" sem ég veit núna að er skáldsaga. Mér fannst mest gaman að lita myndirnar í bókinni með lituðum kúlupennum sem voru nýjasta nýtt þá. Þeir slepptu samt öllum mest krassandi sögunum þannig að þetta var dálítið þunnur þrettándi miðað við Gamla Testamentið. Svo kom bullið um stjörnuna, heilagan anda og vitfyrringana. Þessu trúði maður öllu. Ég fór að fara með Faðir Vorið fyrir svefninn þó enginn annar á fjölmennu heimili gerði það. Ég gekk í KFUM og söng hásöfum. Ég var sannfærður um að Guð væri með Ísraelsmönnum í 6 daga stríðinu, enda stendur það í Biblíunni. Svo réðust Ráðstjórnarríkin inn í Tékkó og Guð var ekki með þeim. En semsagt, þó ég telji mig ekki hafa skaðast varanlega held ég samt að þessum tíma hefði verið betur varið í annað. Þetta er í rauninni galin hugmynd: Ég lærði það í barnaskóla að Guð elskar þjóðirnar mismikið og hann elskar Ísraelsmenn mest. Svo kom Ésú og hann elskar alla, líka okkur hina(kk). Að mínum dómi er fullkomin firra að eyða tíma í að segja börnum þjóðsögur þegar hægt væri að kenna þeim rúmfræði og hornaföll, svo dæmi sé tekið. Eða tónlist eða myndlist eða ýmsar handíðir.

Þetta með Ísrael er mér algjörlega framandi. Reyndar var ekki nærri því jafnmikið að gerast á mínum áratug eins og á þínum, ekki nema þorskastríðin. Man aldrei að okkur væri innrætt að Guð hataði Breta, hehe...

Hefur þú skoðað kennsluefni í kristnum fræðum og ítarefni grunnskólakennara sem fylgja?

Ég var fyrir stuttu að skoða kennsluefni í öðrum bekk grunnskóla. Kennslubókin Regnboginn sem dóttir mín er að læra um þessar mundir er stútfullt af efni sem ekki er hægt að flokka öðruvísi en sem trúboð. Það sama á við um margar aðrar bækur og ítarefni kennara, sem fylgir bókunum, er að mörgu leyti verra.

Ég hef ekkert á móti hlutlausri kennslu í trúarbragðafræðum og að sjálfsögðu er eðlilegt að hér á landi sé fjallað meira um kristni en önnur trúarbrögð. En kennsluefnið sem í boði er er ekki krökkum bjóðandi.

Á skólaflokknum á Vantrú er fjöldi greina um kristnifræðikennslu.

Síðast í dag tjáði önnur dóttir mín mér að kennari í skólanum hennar hefði sagt henni að Nóa flóðið hefði gerst í alvöru.

Þetta sem þú ert að segja með Nóaflóðið - tjah - ég er ekki talsmaður svoleiðis kennsluhátta, það er alveg á hreinu. En ég verð samt að svara fyrstu spurningu þinni neitandi, því miður. Hef ekki kynnt mér kennsluefni dagsins í kristnum fræðum...

Ég var einmitt að kommenta á eitt blogg um þetta efni. Ég vil alveg ENDILEGA að fræðsla sé um sem flest trúarbrögð í grunnskólum - í formi mannkynssögukennslu. Kristin trú er stór hluti af okkar sögu alveg eins og Ásatrú. Það á að fræða krakka um þetta útfrá hlutlægu sjónarmiði, ekki trúarlegu. Það á að segja að "sumir trúi því að biblían sé sönn en að engar konkrett vísindalegar sannanir séu fyrir því". Það á að upplýsa þau um innihald helstu trúarrita heims - biblíunnar, kóransins osfrv. Það á samt EKKI að láta líta út fyrir að þetta séu heilög sannindi.

Svo á að hafa sérstaka heimspeki og siðfræðikennslu í stað hinnar hefðbundnu kristinfræði. ÞÁ værum við að tala saman.

Annars var þetta mitt komment um kristinfræði í grunnskólum (vert að hafa í huga að ég var að svara vissum athugasemdum ef þetta virðist úr samhengi):

Mér finnst alltaf jafn merkilegt að fólk sé einfaldlega afgreitt þannig að það sé "trúlaust" bara vegna þess að það kaupir ekki bullið í biblíunni. Það er ekkert endilega samasemmerki á milli þess að vera trúaður og trúarbragða/biblíunnar/kóransins/bleh. Ég get sko vel viðurkennt að ég er bara hundfúl og bitur yfir þessari biblíu ykkar. Ég er hundfúl að verið sé að koma inn þvaðri um heimsenda, helvíti og "efþútrúirekkiáguðogjesúþáhefurlífiðekkertgildiogþúkemstekkiíhmnaríkiogertglötuðsálaðeilífuogferðtilhvelvítis" hjá 8 ára gamalli dóttur minni í skólanum. Ég er líka hundfúl að verið sé að segja henni hryllingssögur af flóðum sem drepa alla á jörðinni, aftökur þar sem nöglum er neglt í fætur og hendur ásamt öðrum pyntingum og svo er spyrt hundalógík á bakvið það í formi þess að einhver agalega góður kall hafi gert það FYRIR HANA og að hún eigi sko að vera þakklát fyrir það því að annars væri heimurinn ljótari en hann er í dag. Hún hefur nægar áhyggjur af mengun, stríðum og fátækum börnum í Afríku þó að þessu sé ekki bætt á hana líka.

Það er ERFITT að standa á móti svona heilaþvotti en um leið að segja henni að það geti alveg verið að guð sé til, að það sé í lagi að trúa á guð þó maður fari ekki í kirkju til þess og að það sé allt í lagi að lesa sögurnar í biblíunni... bara ekki að taka því sem heilögum sannleik. Það er erfitt að standa á móti því án þess að taka af henni ráðin með hvernig skoðanir hún myndar sér SJÁLF um sína heimsmynd. Að hún þurfi ekkert að hafa neinar áhyggjur af þessu fyrr en hún verður fullorðin og með þroska til þess að mynda sér sínar eigin skoðanir án innrætingar misviturs fullorðins fólks (myself included).

Ég er bitur út í þetta EN... ég er EKKI bitur út í guð. Þann sem ég held að búi í okkur öllum. Ég trúi því alveg að til sé eitthvað afl í alheiminum, einhvers konar "ljós" eða orka sem er falleg og endurspeglar fegurðina í öllum hlutum/fólki. Ég trúi því að það sé innbyggt í okkur öll. Það er ÞETTA afl sem veldur því að við höfum ekki útrýmt okkur sjálfum fyrir löngu löngu síðan. Ég þarf enga biblíu eða boðorð til þess að segja mér hvað er rétt og rangt. Góðmennska og skynsemi var til löngu á undan kristinni trú. Dóttir mín þarf ekki á kristni að halda til þess að greina muninn á réttu og röngu. Hvað þá að henni séu innrætt þessi gildi með dulbúnum hótunum.

Þið hefðuð átt að sjá léttinn í andlitinu á henni þegar ég sagði henni að það væri enginn að fylgjast með henni alla daga, hvort hún væri "góð". Ég man ennþá eftir því þegar ég var krakki og lifði í sífelldum ótta við það að einhver gráhærður kall væri að fylgjast með mér dag og nótt.

Þetta ætti náttúrulega að varða við lög að beita smábörn svona andlegu ofbeldi... og það VARÐAR við lög að beita börn ofbeldi. En afþví að það heitir biblían þá er allt í einu réttlætanlegt að beita því??

Er ekki eitthvað seriously wrong with this picture?

Eins og ég segi, ég er talsmaður kristinfræðikennslu í grunnskólum, ekki trúboðs. Ég er m.a.s. ekkert sérstaklega hlynntur því að svona kennsla byrji fyrr en um 10-11 ára aldurinn...

[Roxanne]

Eins og ég segi, ég er talsmaður kristinfræðikennslu í grunnskólum, ekki trúboðs. Ég er m.a.s. ekkert sérstaklega hlynntur því að svona kennsla byrji fyrr en um 10-11 ára aldurinn...

En hvernig fyndist þér þá að hafa trúarbragðakennslu sem hluta af öðrum fögum? T.d. samfélagsfræði, mannkynssögu eða eitthvað þess háttar... og hætta að kalla þetta kristinfræði? Og hvað finnst þér um þetta með heimspeki og siðfræði?

[jenar]

En hvernig fyndist þér þá að hafa trúarbragðakennslu sem hluta af öðrum fögum? T.d. samfélagsfræði, mannkynssögu eða eitthvað þess háttar... og hætta að kalla þetta kristinfræði? Og hvað finnst þér um þetta með heimspeki og siðfræði?

Þessum orðum þínum gæti ég alveg verið að mestu sammála:

Ég vil alveg ENDILEGA að fræðsla sé um sem flest trúarbrögð í grunnskólum - í formi mannkynssögukennslu. Kristin trú er stór hluti af okkar sögu alveg eins og Ásatrú. Það á að fræða krakka um þetta útfrá hlutlægu sjónarmiði, ekki trúarlegu. Það á að segja að "sumir trúi því að biblían sé sönn en að engar konkrett vísindalegar sannanir séu fyrir því". Það á að upplýsa þau um innihald helstu trúarrita heims - biblíunnar, kóransins osfrv. Það á samt EKKI að láta líta út fyrir að þetta séu heilög sannindi.

Að kenna trúarbrögð sem heilög sannindi er trúboð. Ég átta mig ekki alveg á þessu með að heimspeki og siðfræði kæmi í stað kristinfræði. Mér finnst svona í fljótu bragði að það hlyti að verða á kostnað kristinfræðinnar...