Hjarta mannsins eftir Jón Kalmann Stefánsson stóð fyllilega undir væntingum.
Í mínum huga (og kannski hjarta) er sería Jóns Kalmanns, "Himnaríki og helvíti", "Harmur englanna" og "Hjarta mannsins" bestu íslensku bækurnar síðustu áratugina.
Harmur englanna er þó slakari en hinar tvær. Í Hjarta mannsins nær Jón aftur flugi og býr til einstaklinga sem maður fer að líta á sem fólk sem maður þekkir, fólk sem maður finnur til með. Um leið er þetta snörp lýsing á lífinu uppúr aldamótunum 1900 í sjávarþorpi þar sem aðaláherslan er á stöðu kvenna.
Hef orðið var við að sumir ná ekki ljóðrænunni hjá Jóni Kalmann en fyrir þá sem kunna að meta svona texta er hann algjört nammi.
Þessar þrjár bækur þarf að lesa í réttri röð, tekur því varla á byrja á "hjartanu" nema vera búinn með hinar.
Edited by Neisti, 26 December 2011 - 11:57.