48 replies to this topic

[cesil]

Lúpínan er versti vargur innan um íslenskan hálendisgróður. Það er hægt að notast við hana á sandflákum og þá með því að hún geti ekki breiðst út. En hún er algjör skaðvaldur innan um íslenska lággróðurinn. Og eins og fram kemur kemur í hennar kjölfar Kerfilinn og drepur það sem hún hefur ekki ráðið við, reyndar hana sjálfa.

[Herkúles]

..það er reyndar merkilegt hvernig lúpínan hagar sér mismunandi eftir því hvar á landinu er,
sumstaðar getur hún vaðið inn á hinn að mörgu leyti skelfilega lyngmóa og verið ,,skaðvaldur innan um íslenska lággróðurinn"
annarsstaðar fer hún alls ekki inn í lyngmóann.

Eins og kom víst fram á öðrum þræði er allt of mikið af lyngmóum,
okkar markmið ætti að vera að breyta þeim í skóg, miða við að svona 50% af landinu verði skógi þakið,
eftir væru þá jöklar, ár og vötn og fjallatindar og akuryrkkju beiti og túnræktarflákar heima við bæi
Annað ætti að vera þakið skógi -með sögunarmyllu í hverjum firði,
er það ekki fögur framtíðarsýn?

[Orville]

Lúpínuumræðan er alltaf skemmtileg en stundum nokkuð hatröm og mörgum virðist vera í nöp við þessa plöntu.

Hvenær sáir maður lúpínu og hvenær sáir maður ekki lúpínu? Hvers vegna sáir maður lúpínu? Þetta eru spurningar sem gæti verið áhugavert að velta upp.

Við getum hugsað okkur einhverskonar landnýtingu, tún með vallarfoxgrasi, byggakra, beitarhólf fyrir hross og greniskóga svo einhver dæmi séu nefnd. Þar á ekki endilega að sá lúpínu, nema þá hugsanlega sem forræktun. Eins getum við hugsað okkur sumarbústaðalönd eða önnur útivistarsvæði, svæði þar sem við viljum einhverra hluta vegna halda óbreyttu, menningarlandslag eða búsetulandslag. Þar er ekki víst að lúpína eigi við.

En hvenær ræktar maður lúpínu eða ekki síður, hvers vegna ræktar maður lúpínu?

Frá landnámi hafa tapast mikil verðmæti við jarðvegs- og gróðureyðingu. Lífræn efni sem safnast höfðu upp á árþúsundum, nitur og aðgengilegur fosfór og önnur næringarefni, hafa tapast. Skiptir það einhverju máli kann einhver að spyrja? Já, því þetta eru sennilega einhver mikilvægustu verðmæti hverrar þjóðar. Jarðvegseyðing er stærsti umhverfisvandi heimsins, kallar á hörmungar,hungur og stríð enn þann dag í dag.

Við erum í dag komin að endimörkum á nýtingu vistkerfa Íslands, bæði á sjó og landi. Það verður ekki öllu lengra gengið nema gripið verði til róttækra aðgerða. Önnur verðmæti, svo sem olía, raforka, að ekki sé talað um alþjóðlega fjármálastarfsemi, getur verið eitthvað sem við getum nýtt til okkur til skamms tíma en verður ekkert til að byggja á til langrar framtíðar.
Ef við ætlum að byggja þetta land um aldir og tryggja íbúum hagsæld, þá verðum við að byggja upp vistkerfin, endurheimta gróður og jarðveg. Það eru sannindi sem ættu okkur að vera ljós Íslendingum, svo mjög sem ástand þessara verðmæta og nýting er samtvinnuð sögu okkar.

Við verðum því að byggja upp jarðveg og gróður, skapa hér öflugra vistkerfi. Í þeirri baráttu er lúpínan mikilvægt vopn.
Einhver kann að spyrja, hvernig á svo að nota þetta land sem við viljum græða upp? Það er seinni tíma mál að mínu mati. Ekki ólíkt því að þegar einstaklingur leggur fé í lífeyrissparnað þá er hann ekki endilega búinn að ákveða í hvað peningarnir fara þegar þar að kemur, heldur er að byggja undir framtíðina með því að skapa verðmæti.

Þess vegna sáum við lúpínu.

[Fjalldrapi]

cesil, on 03 April 2012 - 09:34, said:

Lúpínan er versti vargur innan um íslenskan hálendisgróður. Það er hægt að notast við hana á sandflákum og þá með því að hún geti ekki breiðst út. En hún er algjör skaðvaldur innan um íslenska lággróðurinn. Og eins og fram kemur kemur í hennar kjölfar Kerfilinn og drepur það sem hún hefur ekki ráðið við, reyndar hana sjálfa.

Þér og fleiri finnst það skaði en skógræktar-og lúpínuliðinu finnst enginn skaði af því.

[cesil]

Fjalldrapi ég legg til að þeir komi hingað vestur og skoði til dæmis Dýrafjörðinn og okkar fyrrum berjaland Tunguskóg þar sem lúpínan er að leggja undir sig algjörlega, ég hef séð fleiri slík svæði. Ég vil borða ber, finnst þau góð og finnst sárt að sjá hvernig fólk hefur gengið um landið okkar með léttúð og plantað þessum fjanda allstaðar.

[afleiða]

Orville, on 02 April 2012 - 20:39, said:

Dálítið til í því og það er mjög ónáttúrulegt ástand. Afleiðingar rányrkju og illrar meðferðar á landi í gegnum aldirnar.

Þú ert alveg með þetta. Sannkallaður lággróður. Næstum því lyng. Má ég þá frekar biðja um almennilegan gróður sem gefur af sér mikið líf og bindur mikið af kolefnum.

púki, on 26 March 2012 - 11:42, said:

Af vef Náttúrufræðistofnunnar má meðal annars lesa þetta um kerfil:



Ofstækið í skógræktarmönnum er orðið áhyggjuefni.

Náttúrufræðistonfun er beurocratia http://en.wikipedia....wiki/Beurocracy að reyna að réttlæta tilveru sína og búa sér til gerfi verkefni eins og beurocratioan hefur alltaf gert og er hennar eðli. Beurocration er eiðileggjandi afl í hverju þjóðfélagi.

Edited by afleiða, 20 April 2012 - 01:35.

[drCronex]

afleiða, on 20 April 2012 - 01:34, said:

Beurocration er eiðileggjandi afl í hverju þjóðfélagi.

Um þetta má nú deila í marga mánuði, jafnvel árum saman. Hvort skrifinnskukerfið sé skemmandi eða ekki.

[Orville]

Nú veit ég ekki hvort Málverjar hafi horft á Silfrið á sunnudaginn en þar var merkilegt viðtal við Kristínu Völu Ragnarsdóttur.

Hún var að benda á að auðlindir heimsins eru ekki óþrjótandi. Sérstaklega minntist hún á jarðveg og jarðvegseyðingu sem eitt helsta vandamál sem heimurinn stendur frammi fyrir.

Óvíða hefur þetta verið meira vandamál en ákkúrat hér á þessari eyju sem Flóki nefndi Ísland. Ekki nóg með að jarðvegur og gróður hafi eyðst hér í miklu mæli heldur er sá gróður sem fyrir er máttvana og framleiðir lítið inn í vistkerfið. Lyngmóar og þursaskegg eru dæmi um slíka hningnun.

Það er samt hægt að snúa þessari þróun við því þessir beru sandar og ófrjóu móar geta orðið að gróskumiklu gróðurlendi á ný í fyllingu tímans. Oft dugir einfaldlega að friða fyrir beit og þá hefst þessi þróun.

Það að gróðurlendi öðlist fyrri kraft getur þó tekið óra langan tíma vegna þess að með gróður- og jarðvegseyðingunni og ofbeitinni hafa tapast mikilvæg næringarefni úr vistkerfinu. Hér á landi eru það sérstaklega tvö næringarefni sem skortir verulega til þess að þessi endurheimt geti átt sér stað. Það er nitur og fosfór. Fosfórinn er að vísu til staðar en mjög fast bundinn og nýtist ekki plöntum. Nitur er í nógu magni í andrúmsloftinu en er þar heldur ekki aðgengilegt plöntum.

Í heilbrigðum vistkerfum gegna niturbindandi plöntur lykil hlutverki við að koma nitri úr lofti og í jarðveg. Slíkar plöntur gerðu það að verkum að gróður var tiltölulega fljótur að breiðast út eftir Ísöld og var þannig í raun undirstaða akuryrkjunnar og þeirrar menningar sem við þekkjum nú í Norður Evrópu og víðar. Vegna eiginleika þessara plantna, að binda nitur, eru þær oft mjög próteinríkar og eftirsóttar beitarplöntur. Þar sem mikil og þung beit hefur verið hverfa þær og þá á landið erfiðara með að ná sér eftir friðun. Þetta sjáum við mjög á Íslandi.

Kristín Vala nefndi það einmitt í viðtalinu að lífrænar lausnir fyrri alda væru lykillinn að velmegun framtíðarinnar. Fosfórnámur eru að klárast og jaðrvegur gengur úr sér með hefðbundnum ræktunaraðferðum og beit. Þó Kristín hafi ekki tekið það sérstaklega fram þá eiga niturbindandi plöntur eftir að gegna lykil hlutverki í landbúnaði framtíðarinnar til að vega upp á móti því nitri sem við uppskerum með slætti og beit (nitur er eitt helsta efnið í próteini). Reyndar hafa niturbindandi plöntur alltaf skipt miklu máli í þessu sambandi og nú þegar er farið að sá slíkum plöntum með grastegundum í grasrækt, bæði hér á landi og um allan heim.

Ein er sú planta (eða ættkvísl plantna) sem hefur merkilega eiginleika sem hentar okkar ástandi afar vel. Plantan er mjög öflug við að binda nitur úr andrúmslofti en einnig hefur hún þann eiginleika, sem er kannski enn mikilvægari fyrir okkur, en það er að losa um fosfór í jarðvegi svo hann verði aðgengilegur plöntum. Þriðji eiginleikinn er einnig mikilvægur en það er að plantan víkur fyrir öðrum gróðri á fáeinum árum eða áratugum. Einfaldlega með því að sá þessari plöntu í ógróin svæði eða illa farna ófrjóa móa þá þá verður sú breyting sem við þurfum svo mjög á að halda. Nitur og fosfór verður í nægu magni og lífræn efni hlaðast upp og mynda nýjan og frjósaman jarðveg sem nýtist svo öðrum og fjölbreyttari gróðri þegar hún víkur fyrir samkeppninni.

Þessi planta heitir lúpína.

Edited by Orville, 27 April 2012 - 09:51.

[Fjalldrapi]

"Það hefur verið staðfest með rannsóknum að alaskalúpína breiðist ekki aðeins yfir lítt grónar auðnir heldur einnig ýmsar gerðir af algrónu landi svo sem mosaheiðar og lyngmóa. Þar sem hún fer yfir kæfir hún staðargróður, dregur stórlega úr tegundaauðgi og eykur einsleitni í gróðurfari. Útbreiðsla alaskalúpínu er því klárlega ógn fyrir þann lífbreytileika sem fyrir er á svæðinu."

Er þetta ekkert ?

[afleiða]

Orville, on 27 April 2012 - 09:47, said:

Nú veit ég ekki hvort Málverjar hafi horft á Silfrið á sunnudaginn en þar var merkilegt viðtal við Kristínu Völu Ragnarsdóttur.

Hún var að benda á að auðlindir heimsins eru ekki óþrjótandi. Sérstaklega minntist hún á jarðveg og jarðvegseyðingu sem eitt helsta vandamál sem heimurinn stendur frammi fyrir.

Óvíða hefur þetta verið meira vandamál en ákkúrat hér á þessari eyju sem Flóki nefndi Ísland. Ekki nóg með að jarðvegur og gróður hafi eyðst hér í miklu mæli heldur er sá gróður sem fyrir er máttvana og framleiðir lítið inn í vistkerfið. Lyngmóar og þursaskegg eru dæmi um slíka hningnun.

Það er samt hægt að snúa þessari þróun við því þessir beru sandar og ófrjóu móar geta orðið að gróskumiklu gróðurlendi á ný í fyllingu tímans. Oft dugir einfaldlega að friða fyrir beit og þá hefst þessi þróun.

Það að gróðurlendi öðlist fyrri kraft getur þó tekið óra langan tíma vegna þess að með gróður- og jarðvegseyðingunni og ofbeitinni hafa tapast mikilvæg næringarefni úr vistkerfinu. Hér á landi eru það sérstaklega tvö næringarefni sem skortir verulega til þess að þessi endurheimt geti átt sér stað. Það er nitur og fosfór. Fosfórinn er að vísu til staðar en mjög fast bundinn og nýtist ekki plöntum. Nitur er í nógu magni í andrúmsloftinu en er þar heldur ekki aðgengilegt plöntum.

Í heilbrigðum vistkerfum gegna niturbindandi plöntur lykil hlutverki við að koma nitri úr lofti og í jarðveg. Slíkar plöntur gerðu það að verkum að gróður var tiltölulega fljótur að breiðast út eftir Ísöld og var þannig í raun undirstaða akuryrkjunnar og þeirrar menningar sem við þekkjum nú í Norður Evrópu og víðar. Vegna eiginleika þessara plantna, að binda nitur, eru þær oft mjög próteinríkar og eftirsóttar beitarplöntur. Þar sem mikil og þung beit hefur verið hverfa þær og þá á landið erfiðara með að ná sér eftir friðun. Þetta sjáum við mjög á Íslandi.

Kristín Vala nefndi það einmitt í viðtalinu að lífrænar lausnir fyrri alda væru lykillinn að velmegun framtíðarinnar. Fosfórnámur eru að klárast og jaðrvegur gengur úr sér með hefðbundnum ræktunaraðferðum og beit. Þó Kristín hafi ekki tekið það sérstaklega fram þá eiga niturbindandi plöntur eftir að gegna lykil hlutverki í landbúnaði framtíðarinnar til að vega upp á móti því nitri sem við uppskerum með slætti og beit (nitur er eitt helsta efnið í próteini). Reyndar hafa niturbindandi plöntur alltaf skipt miklu máli í þessu sambandi og nú þegar er farið að sá slíkum plöntum með grastegundum í grasrækt, bæði hér á landi og um allan heim.

Ein er sú planta (eða ættkvísl plantna) sem hefur merkilega eiginleika sem hentar okkar ástandi afar vel. Plantan er mjög öflug við að binda nitur úr andrúmslofti en einnig hefur hún þann eiginleika, sem er kannski enn mikilvægari fyrir okkur, en það er að losa um fosfór í jarðvegi svo hann verði aðgengilegur plöntum. Þriðji eiginleikinn er einnig mikilvægur en það er að plantan víkur fyrir öðrum gróðri á fáeinum árum eða áratugum. Einfaldlega með því að sá þessari plöntu í ógróin svæði eða illa farna ófrjóa móa þá þá verður sú breyting sem við þurfum svo mjög á að halda. Nitur og fosfór verður í nægu magni og lífræn efni hlaðast upp og mynda nýjan og frjósaman jarðveg sem nýtist svo öðrum og fjölbreyttari gróðri þegar hún víkur fyrir samkeppninni.

Þessi planta heitir lúpína.

Mælt þú manna heilastur.

afleiða hefur verið á þessari línu frá 13 ára aldri.

drCronex, on 24 April 2012 - 15:17, said:

Um þetta má nú deila í marga mánuði, jafnvel árum saman. Hvort skrifinnskukerfið sé skemmandi eða ekki.

Eðli og þróun beurocratiunnar er óumdeilanleg og á rætur sínar að rekja til mannlegs eðlis. Beurocratian er parasítu starfsemi að lang stærstum hluta og verður alltaf meiri og meiri afætu starfsemi á þjóðfélgainu og eiðileggur á endanum þjóðfélgas uppbygginguna.

Umræðan um lúpínuna afhjúpar fáránleika, tilvistarbaráttu og snýkjudýrseðli beurocratiunnar, líkt og Franz Kafka gerði með Réttarhöldunum.