thokri, on 13 April 2012 - 22:06, said:
Hrein eign lífeyrissjóðanna hækkaði um 49,5 milljarð króna í febrúar, eða um 2,3%. Þetta er ótrúleg ávöxtun. Ef þetta væir svona í hverjum mánuði þá væru lífeyrissjóðirnir með tæplega 30 % ávöxtun á ári.
Lífeyrissjóðirnir eiga mikið af verðtryggðum skuldabréfum og verðbólgan hækkaði um rúmlega 1% í síðasta mánuði. Einnig hækka erlendar eignir þegar krónan fellur.
Ef þetta haldur svona áfram þá gengur væntanlega skerðingin sem varð í hruninu til baka.
Hrein eign lífeyrissjóðanna hækkaði um 49,5 milljarð króna í febrúar, eða um 2,3%.
Hrein eign lífeyrissjóðanna nam í lok febrúar 2.182 milljörðum króna eða sem nemur 134% af vergri landsframleiðslu ársins 2011.
http://www.ruv.is/fr...um-50-milljardafeu, on 14 April 2012 - 14:43, said:
Þessi meinta eign og þessar fjárhæðir allar eru skrípaleikur. Enginn ávísun á raunveruleg verðmæti frekar en ef ég mundi hakka mig inn í Reiknistofu bankanna og bæta nokkrum núllum fyrir aftan allar innistæður þar.
Svona vöxtur í hagkerfi sem er byggt á froðu er aldrei annað en ávísun á froðu.
appel, on 14 April 2012 - 14:46, said:
Þess má geta, að lífeyrissjóðirnir hafa keypt talsvert af fyrirtækjum. Svo hafa þeir bara látið hækka verðmatið á þessum fyrirtækjum, niðurstaðan er massívur gróði... $$$
Auðvitað er þetta bara leikur að tölum, því enginn vill kaupa þessi fyrirtæki af lífeyrissjóðunum á þessu ímyndaða nýja verði.
En það er auðvelt fyrir forsvarsmenn lífeyrissjóðanna að sýna fram á dug sinn, bara benda á svona "ávöxtun".
Þetta er hreinn brandari.
Spurning hvað mun sitja eftir. Verður íslenska hagkerfið ekki að skila sínu til að þessi ávöxtun haldist? Þ.e. skuldunautar verða að greiða sitt sem og fyrirtækin sem lífyrissjóðirnir eiga verða að skila arði?
Ég veit ekki með þessi fyrirtæki, hver þau eru eða hversu stór þeirra þáttur er. En að allir lánadrottnar standi við sitt tel ég nú frekar óeðlilegt. Ef lífeyrissjóðir eiga svo ríkisskuldabréf, þá verður ríkissjóður að framsenda ávöxtunarkröfu lífeyrissjóða til skattgreiðenda. Þannig að króna í vasann sem lífeyrisþegi er kannski krónu kostnaður sem skattgreiðandi. Ef ég mun þiggja lífeyri og er skattgreiðandi þá er hagur minn kannski lítill. Ef ég er hins vegar tek ekki þátt sem skattgreiðandi, þá getur verið að ég græði.
Ég þekki ekki nógu vel til, en ég spyr mig hversu mikil verðmætaukning þetta er í raun og veru?
Ég sé þetta svolítið með bókhaldsaugum. Ég þarf að auka hagnað hjá mér um krónu.
- Ég get lækkað kostnað hjá mér um krónu = ein króna í auka hagnað.
- Ég get aukið söluna hjá mér um krónu = 1-99 aurar í auka hagnað. Ég verð fyrir einhverjum sölukostnaði.
Lífeyrissjóður. Ég þarf að auka velferð lífeyrisþega um krónu.
- Ég get lækkað kostnað hjá lífeyrisþegum um krónu = ein króna í aukna velferð
- Ég get aukið tekjur lífeyrissjóðsins um krónu t.d með vaxtahækkun = 1-99 aurar í aukna velferð. Aukin samfélagslegur kostnaður + aukin vanskil.
Það sem ég er að reyna að segja hér, er að auka tekjurnar er ekki alltaf besta leiðin. Það að lífeyrissjóðirnir fari úr 5% í 50% ávöxtun þarf ekki endilega að vera besta leiðin. Það að skapa hér umhverfi svo verðandi lífeyrisþegar geti eignast húsnæði innan skynsamlegra marka getur verið besti lífeyrinn. Ég tel besta lífeyrinn vera sá að fólk með meðaltekjur geti lagt eitthvað til hliðar og sparað til efri áranna. Hvort sá auka sparnaður sé valfrjáls eða þvingaður er útfærsluatriði.
Ég óttast að staða fólks sé þannig að það er að fresta vandanum. Hugsanlega er hægt að lengja í lánum aftur og aftur. En líf okkar mun ekki lengjast að sama skapi. Lífeyrisþeginn deyr að lokum, þá taka erfingjarnir við. Ef dánarbúið er í skuld, þá neita erfingjarnir að taka við búinu. Ergo, það þarf að fella niður skuldir eða afskrifa. Við það munu há fjárhæð (uppreiknaður höfuðstóll, vextir og verðbætur) vera afskrifaðar. Kannski mun einstaklingur sem skuldar 50 milljónir eiga bara 30 milljóna eign við andlát. Lífeyrissjóðurinn hefur því gert ráð fyrir 50 milljóna tekjum, en mun væntanlega ekki fá meira en 30 millur eða 60%
0
