Ég er á því að ástæðan fyrir háu skuldatryggingarálagi á íslensku bönkunum sé ekki vegna þess að þeir séu sérstaklega slæmum málum umfram aðra banka í öðrum löndum.

Heldur miklu fremur að þeim skortir bakhjarl í formi "lender of last resort" sem er ígildi ríkistryggingar ef allt fer á versta veg (worst case scenario), líkt og gerðist með Nothern Rock í Bretlandi.

Og fyrir vikið metur alþjóðlegur markaður áhættuna á þeim hærra heldur en þyrfti ella, þar sem íslenska ríkið er þá greinilega ekki metið nægilega burðugt til að taka við þeim, ef allt færi á versta veg.

Það er að segja, þetta háa skuldatryggingarálagið er tilkomið vegna vantrúar á alþjóðlegum mörkuðum á að íslenska ríkið gæti tekið við skuldbindingum ísl. bankanna, ef á það reyndi. Og þar af leiðandi er áhættan á að lána þeim hærra en fylgir öðrum bönkum.

Eða hvað halda menn um það?

http://www.m5.is/?gluggi=frett&id=44844

álagið hækka enn.

Heldur þú að það hafi ekkert með það að gera að lang stærsti hluti veða fyrir þessum skuldum séu pappírar sem eru ávísanir á aðra pappíra svo koll af kolli... ávísun sem endar á eignum sem oftar en ekki, eru full veðsettar?

Ráðlegg þér og öðrum að skoða samsetningu veða á bak við útlán Íslensku bankanna. Langstærsti hlutinn eru bréf.

Bréf sem hafa kolfallið á Íslenskum og erlendum mörkuðum!

Skuldatryggingaráhættan heldur áfram að stíga. Kaupþing liggur nú 700-750, Glitnir er kominn uppí 650-700 og Landsbankinn rekur lestina í 450-500.

Sammála því að aðalástæða skuldatryggingarálagsins eru efasamdir um að ríkið sé nógu burðugt til að koma bönkunum til bjargar ef á þarf að halda.

Ef vid Íslendingar vaerum í Evrópusambandinu og med evruna sem mynt hefdu íslensku bankarnir
Evrópubankann í Frankfurt sem " lender of last resort " og ástandid vaeri allt annad og betra.

Það sagði ég ekki (sjá feitletrun hér að ofan).

Ég er hins vegar að benda á að Ísland sé ekki með nægilega burðugt efnhagskerfi til að taka við bönkunum, ef á það reyndi.

Þess vegna er skuldatryggingarálagið svona miklu hærra en annars staðar.

Spurning hvort íslenska þjóðarskútan þurfi að fá flýtimeðferð inn í ESB, svo ísl. bankarnir eignist nógu burðugan bakhjarl, því ekki geta bankarnir keyrt lengi (1-2 ár) á þessu háa skuldatryggingarálagi?

Ef hverju aetti ESB NÚNA ad hafa áhuga á ad veita okkur flýtimedferd inn í sambandid ?

Nákvæmlega þessi punktur hjá þér (sjá feitletrun) er það sem vekur ugg hjá mér og eflaust fleirum, því þó svo að Ísland sækti um aðild að ESB núna í dag (uppfyllum 2/3 af inngönguskilyrðum skv. síðustu fréttum) þá er ekkert víst að það gangi neitt nógu hratt eftir til að breyta þessu skuldatryggingarálagi bankanna nógu fljótt.

Nema e.t.v. að ESB sé tilbúið að koma með yfirlýsingu þess efnis, tiltölulega fljótt í inngönguferlinu, að það taki við hlutverki "lender of last resort" af íslenska ríkinu gagnvart bönkunum og ekkert komi í veg fyrir að innganga Íslands inn í ESB gangi eftir í framhaldi þess.

Íslenska ríkið hefur aldrei ráðið við svona stórar skuldir, það hefur alltaf legið ljóst fyrir.. ekkert nýtt þar á ferð sem útskýrir þetta álag.

Hvort sem það er einstaklingur, fyrirtæki eða banki sem skuldar, þá er áhættan metin af hlutfalli tekna af þessum skuldum.

Í þessu tilfelli, eru það útflutningstekjur okkar enda krónutekjur ekki nýtanlegar til að greiða niður erlend lán eða vexti af þeim.

Og eins og "rekstrarreikningur" okkar lands lítur út í dag, með 150 miljarða vöruskiptahalla og að ég tali nú ekki um ef ég styðst við 210 miljarða í vöru- og þjónustujöfnuð svo ég bæti nú þjónustuþáttunum inn í, stafar feitt greiðsluörðugleika hagkerfisins.

Fyrirtæki sem hefur 250 miljónir í tekjur en þarf 400 miljónir í aðföng til að geta rekið sig, ár eftir ár og að ég tali nú ekki um aðrar 50 miljónir í þjónustugjöld eða með neikvæða rúma 200 miljónir fyrir fjármagnsliði er gjörsamlega rúið öllu "Credability"

Hvað þá ef slíkt fyrirtæki skuldaði um 9 miljarða og þar af um 4 miljarða umfram eignir. Engin, endurtek, enginn banki mundi lána slíku fyrirtæki krónu.. nema kannski einhverjir frjálshyggjuguttar með vit á peningamálum á við 5 ára.

Og svo eru menn undrandi á háu skuldaálagi.

Ég er meira gapandi yfir því að bankarnir hafi fengið þetta há lán hingað til.

Hvar fá menn þá hugmynd að íslensku bankarnir séu ríkistryggðir ??? Heimildir, takk.

Það hefur hvergi komið fram að íslensku bankarnir séu með ríkisábyrgð.

En ef almanna hagsmunir eru í húfi hvað gerist þá? (sbr. Northern Rock í Bretlandi)

Málið er hins vegar orðið þannig vaxið að íslenska ríkið er ekki lengur metið þess burðugt að geta staðið undir slíkri ábyrgð, þess vegna hækkar tryggingarálagið upp úr öllu valdi á bönkunum.

Í raun er þetta mælikvarði á það hversu öruggar baktryggingar viðkomandi banki hefur, ef á það reyndi.

Getur verið að gjaldmiðill okkar, íslenska krónan, sé að hafa þessi neiðkvæðu áhrif á bankana þar sem þeir gera upp í krónum þótt aðal markaðssvæði þeirra séu evrulönd? Seðlabankinn er með ansi hátt álag í gangi um þessar myndir og mjög líklega leiðir það til einhverra gjaldþrota. Svo sjá þeir hvað litlu íslensku fyrirtækin eru að gera í krafti lánsfjármagns sem íslensku bankarnir hjálpuðu þeim með. Þeir eru bara ekkert ánægðir með stöðuna og eru því að álagsprófa íslensku bankana og önnur íslensk útrásarfyrirtæki með þessum hætti. Vanti þau fjármagnið í erlenda starfsemi sína þá hrökklast þau frá þessum mörkuðum í stað þess að ávinna sér trausts.

eða öfugt.

Talandi um upptöku á evru.

Samkvæmt frétt á mbl.is þá hitti Geir Haarde meðal annars Jose Manuel Barroso, forseta framkvæmdastjórnar ESB í Brussel í gær til að ræða akkúrat þetta mál varðandi einhliða upptöku evru. Á þeim fundi kom fram að ESB væri andsnúið öllum slíkum áformum.

En mér þótti hins vegar athyglisverðast að Geir skildi einnig ræða við Olli Rehn, sem fer með málefni stækkunar í framkvæmdastjórn ESB.

Hvað ætli liggi þá í farvatninu, fyrst Geir ræðir við Olli Rehn, spyr ég?

Hingað til hafa menn sýnt þess merki að hafa verið mjög andsnúnir öllu slíkum þreifingum.

Sjá frétt: Geir: Einhliða upptaka evru gæti þýtt pólitíska erfiðleika

Það er ekki hægt að segja þessa tvo hluti á sama augnabliki. Bankarnir eru ekki ríkistryggðir og erlendir aðilar eru því ekki að hugsa um baktryggingu.

Ef íslenska ríkið hins vegar gæfi þessa tryggingu (gegn þóknun) þá myndi fyrst reyna á hvort bankarnir gætu slegið ódýrari peninga í útlöndum. Áhættumat er ekki reiknað af hugsanlegri baktryggingu.

Ok - Þú ert ekki sammála mér.

Komdu þá með þína útskýringu á ástæðu þess að ísl. bankarnir séu með þetta miklu hærra tryggingarálag, en gengur og gerist í nágrannalöndunum.

Nú hafa erlendir matsaðilar meira að segja furðað sig á því að bankarnir séu með þetta mikla álag, þrátt fyrir að fjármögnun þeirra og staða sé trygg a.m.k. næsta árið.

Þó að bankarnir séu ekki ríkistryggðir er ljóst að ríkið kæmi þeim til bjargar ef illa færi ef þeir bara gætu því að annars færi hér allt í kaldakol og þjóðfélagið mundi stöðvast.

Hins vegar eru bankarnir orðnir svo stórir að efasemdir eru uppi um að ríkið gæti komið þeim til bjargar.

Það er mjög ólíklegt að Íslenska ríkið komi bönkunum til bjargar nema að afarkostum sem myndu fyrst og fremst vera til þess að bjarga Íslenskri starfsemi (þessari sem ekki er að gefa neitt af sér samkvæmt bönkunum) þeirra. Ekki ólíklegt að útrásin yrði seld á brunaútsölu og svo þjóðnýting eins og Northern Rock þar sem hluthafar munu vera heppnir að fá eitthvað fyrir hlutinn sinn.

Það væri gaman að sjá Davið setjast niður með Jóni Ásgeiri og segja honum það hvað Baugur fengi fyrir Glitni........

Það er bönkunum hollt að fá á sig hærra skuldatryggingarálag. Þetta eru félög i einkaeigu og ríkið
er ekki skuldbundið til að taka ábyrgð á þessum félögum, ekki frekar en öðrum hlutafélögum hér á landi.

Nú er nefnilega komið að skuldadögunum hjá bönkunum; veislan er búin. Nú þurfa þessar stofnanir
að komast niður á jörðina. Það þýðir ekki lengur að borga yfirmönnum ofurlaun lengur og þessar
peningastofnanir eru sem betur fer farnar að draga í land t.d. með því að loka lúxusdeildum hjá sér.

Flugið var hátt og þess vegna hefur lendingin orðið hörð.

Þeir fara minnkandi með hverjum degi, í dag kom t.d. tilkynning um að Glitnir hafi lokað í Köben. Eins hefur komið fram að óþekktir aðilar hafi verið að kaupa fyrir töluverðar summur í bönknum (tekið upp í skuld??)
Bankarnir munu bara smátt og smátt skreppa saman...ósköp eðililegt ferli.

En mjög áhugavert að rifja upp orð bankanna, seðlabankastjóra of.l. um að Íbúðalánsjóður væri barn síns tíma, ekki væri þörf á sjóðnum þ.s. bankarnir gætu séð um húsnæðislánin sjálfir ofl.

Í dag er staðan þannig að varla er hægt að fá húsnæðislán annars staðar en hjá Íbúðal.sjóði eða Lifeyrissjóðunum....það fyndna er að bankarnir vísa m.a.s. fólki þangað! Í janúar lánaði ÍLS einn 90% allra húsnæðislána.

Eru bankarnir kannski barn síns tíma?

Ef ríkið kæmi bönkunum til bjargar þá er hætt við að það gangi ekki upp að ætla að hygla sumum viðskiptavinum á kostnað annarra. Ef banki stendur ekki í skilum er hann tekinn til gjaldþrotameðferðar og eftir það er ekki hægt að hygla íslenskri starfsemi.

Starfsemi bankanna er rekin sem sér eining í hverju landi frá lagalegu sjónarmiði séð. Hver eining þarf að uppfylla reglur um lausafjárstöðu, eigið fé o.s.f í hverju landi. Íslenska ríkinu ber engin skylda til að koma útibúi bankanna í Bretlandi til hjálpar. Ég tek Bretland sem dæmi vegna þess hversu mikil starfsem er þar og mikið af útistandandi lánaum til Íslensku útrásarinnar.

Þessi lán er hægt að selja enn spurningin er hvort þau standi undir lánum bankanna. Starfsemin á Íslandi er í sér félagi svo það er starfsemin sem að ríkið myndi hafa áhuga á að bjarga. Samstæðunni þarf ekkert endilega að bjarga...........

lender of last resort er ekki það sama og ríkisábyrgð. Munurinn er sá að ef banki lendir í vandræðum vegna aðstæðna á markaði eins og t.d. lausafjárþurrð þá getur seðlabankinn lánað honum til að komast yfir erfiðasta hjallann.

En ef skuldatryggingarálagið er hátt eru miklar líkur á því samkvæmt markaðnum að bankar fari á hausinn. Ef banka er illa stjórnað og hefur farið út fyrir einhver eðlileg mörk um eðlilega bankastarfsemi(þau mörk eru ekki ljós eins og northen rock sýnir) þá ber seðlabankanum ekki skylda til að hjálpa bankanum.

Ríkisábyrgð er þannig að ef banki getur ekki staðið við skuldbindingar sínar þá flytjast þær yfir á ríkið.
Lánveitandi til þrautavara væri aðstoð í formi láns til að hjálpa banka til að standa við skuldbindingar sínar. Ef bankinn færi á hausinn mundu þær skuldbindingar tapast um fram það sem bankinn ætti upp í þær við gjaldþrot hans.


Þessi aðgerð að nýta sér þjónustu lender of last resort er ekki alltaf farsæl. T.d. varð bankarun gert á Northern Rock þegar fréttist af því að hann þurfti á þessu lender of last resort að halda. Það má eiginlega segja að það hafi gert illt verra. Englandsbanki lánaði Northren rock til vara og svo þegar það gekk ekki þá tók ríkið við honum.

Með íslensku bankanna þá er það ekki spurning um lender of last resort heldur hvort ríkið ákveði að bjarga þeim ef þeir stefna í gjaldþrot.

Það er athyglisverð spurning, bara einn maður á Íslandi veit svarið við þessu. En það er hagfræðingurinn Geir Hilmar Haarde. EF ísland getur á annað borð bjargað íslensku bönkunum þá er það Geir sem tekur ákvörðun um hvort það sé gert eða ekki.

Seðlabankinn ræður engu um það hvort bönkunum verður bjargað frá gjaldþroti en þeir geta hjálpað til við að þeir lendi ekki í þeirri stöðu að þeir verði gjaldþrota. Svo er það líka spurning hvort seðlabankinn sé nægilega öflugur til að vera lender of last resort.

Seðlabanki evrópu færi létt með að lánveitandi til þrautavara fyrir íslensku bankanna. Og sá evrópski mundi að sjálfsögðu lána íslensku bönkunum. En hann mundi aldrei gangast inn í ábyrgð fyrir íslensku bankanna. Bara eins og í bretlandi. Englandsbanki hefur bolmagn til að taka yfir northern rock en það er ekki hans hlutverk að bjarga norhern rock frá gjaldþroti vegna áhættusækni northern rock, þess vegna þjóðnýtti breska ríkisstjórnin bankann.

Takk fyrir greinagott svar.

Ég er sammála þér með það atriði að "lender of last resort" sé ekki það sama og ríkisábyrgð í þeim skilningi sem ríkisábyrgð hefur verið notuð hingað til, þ.e. í formi peningastyrkja úr ríkissjóði (óendurkræft).

Ég er líka sammála með það atriði að íslenska ríkinu beri engan hátt skylda til að halda lífi í bönkunum. Slíkar klásúlur var a.m.k. hvergi að finna þegar bankarnir voru einkavæddir á sínum tíma.

Það sem hefur hins vegar legið í loftinu (þ.e. orðrómur) er að haft hafi verið eftir ráðamönnum ísl. ríkisins, að ef á það reyndi, þá myndi ríkissjóður koma bönkunum til hjálpar. Þetta fengu víst stóru erl. matsfyrirtækin (Moodys, Standard & Poors) að heyra þegar bankakrísan hin fyrri gekk yfir á vormánuðum 2006.

Og það sem ég óttast mest er að það sem þú ýjar að (sjá rauðlitaða partinn hér að ofan) kunni að vera það sem liggur á bak við þetta háa skuldatryggingarálag.

Verður reikningurinn fyrir óráðsíunni sendur til hins almenna borgara í formi hárrar verðbólgu þegar Seðlabankinn neyðist bráðlega til að víkja frá verðbólgumarkmiði sínu, líkt og FED hefur gert í USA með stýrivaxtalækkunum sínum?

Eða gæti það ýtt Íslandi út í aðildarviðræður við ESB sem þyrfti e.t.v. ekki að taka nema 1 til 2 ár þar sem Ísland uppfyllir nú þegar 2/3 hluta inngönguskilyrðanna?

Glitnir lokaði aðalskrifstofu sinni í Kaupmannahöfn og flutti þá starfsemi til Londón og Reykjavíkur. Bankinn eru áfram með starfsemi í Kauðmannahöfn. Svo eru óþekktir aðilar auðvitað allan ársins hring að kaupa í bönkunum. Ef það er til greiðslu skuldar við fyrri eigendur bréfanna skiptir það engu máli fyrir bankana.


Ef um er að ræða hlutfélög erlendis sem rekin eru sem sjálfstæð fyritæki í eigu Glitnis væri væntanleg hægt að gera þau gjaldþrota án þess að snerta við eigandanum enda takamarkast ábyrgð hlutafélaga við hlutaféð.

En ef um er að ræða deild innan Glitnis er ekki hægt að halda einni deild gangandi en láta aðrar sigla sinn sjó með tapi viðskiptamanna nema að viskiptavinir ákveði að þeir láti sér það vel líka. Annars eru viðskiptavinir íslensku bankanna erlendis mun betur tryggðir en viðskiptavinir hér á landi. Erlendis ábyrgjast íslensk og bresk stjórnvöld innistæður upp að 35.000 pundum.

Mikið rétt, ríkið hefur aldrei gefið neitt út um hvort það myndi koma bönkunum til hjálpar. En það sem Moody's og SP gengu útfrá þegar bankarnir voru hækkaðir í fyrstu einkunn var einfaldlega það að íslensku bankarnir þrír væru einfaldlega orðnir það stórir að ríkið gæti ekki látið þá fara á hausinn - afleiðingarnar fyrir íslenskt efnahagslíf yrðu einfaldlega of miklar.

Vandamálið núna er aftur á móti að bankarnir geta fjármagnað sig í ca. ár. Ef fjármálakrísan verður ekki yfirstaðin um það leyti (menn eru að vona að þetta leysist með haustinu) þarf einhver að hlaupa undir bagga með þeim, sem í þessu tilfelli væri SÍ. Málið er bara að SÍ á enganvegin nægan gjaldeyri til að geta reddað bönkunum (eru með ca. 140 miljarða í dag en þyrftu helst að vera með 500+).





Góður punktur - veit einhver hvernig eignarhaldið á erlendu einingunum? Eru þetta sjálfstæð fyrirtæki eða bara útibú frá Íslandi?

The cost of buying insurance against the default of the three banks has risen more than sixfold in the past six months. Mr Haarde says these levels are “totally unjustified”. “If you’re worried about not being repaid, which is what the creditworthiness is about, you shouldn’t be worried when it comes to the Icelandic banks, let alone the Icelandic government,” he said.

- FT.com - Iceland seeks to curb its banks

Bankarnir gera upp og gefa út afkomu á samstæðugrundvelli. Á bakvið það eru fyrirtæki í mörgum löndum sem uppfylla skilyrði hvers lands með tilliti til hver starfsemin er. t.d. er Glitnir með eftirfarandi lista í ásskýrslunni sinni fyrir 2007.

BN bank ASA Norway 100%
Glitnir Bank ASA Norway 100%
Glitnir Factoring AS Norway 100%
Glitnir Securities ASA Norway 100%
Glitnir Marine Finance AS Norway 51%
Glitnir Norway AS Norway 100%
Glitnir AB Sweden 100%
Glitnir Luxembourg SA Luxembourg 100%
Glitnir Oyj Finland 100%
Kreditkort hf. Iceland 55%
Borgun hf. Iceland 55%
Glitnir sjóðir hf. Iceland 100%
Glitnir eignarhaldsfélag ehf. Iceland 100%
Rivulus ehf. Iceland 100%
Lómur ehf. Iceland 100%
20 other wholly owned subsidiaries 100%

Athyglisvert er að það er ekkert dótturfyrirtæki nefnt í Bretlandi??????

Það fer í raun eftir lögum og reglum í hverju landi hversu mikla starfsemi er hægt að reka þar án sérstakra leyfa, t.d. er hægt að selja fyrirtæki í landinu lán án þess að vera með sérstakt leyfi til þess. Reglur í Noregi geta svo ef til vill verið þannig að starfsemin þar sé í miklu betri málum enn restin af samsæðunni enn án þess að Glitnir geti notað peninga þaðan til að hjálpa restinni á þess að brjóta reglur um bankastarfsemi þar.

Ef það er staðan, þá má eins segja að Íslenska ríkið þurfi einungis að bjarga Íslensku dótturfyrirtækjum og látið samstæðuna róa..........

Ég held að þú hafir hitt naglan á höfuðið varðandi atriðið með að varagjaldeyrisforði Seðlabankans þyrfti að vera að núvirði hálfrar billjónar í það minnsta. Og það er hinn raunverulegi hausverkur sem fylgir því að reka sjálfstæðan gjaldmiðil.

Ef þú hefur ekki nógu góða kjölfestu í bátnum þá ruggar hann bara við minnstu gárur og þú hefur enga stjórna á honum - Og þannig er fyrirkomið með krónuna okkar.

Síðan þegar erlendir matsaðilar reyna að rýna inn í efnahagskerfið okkar þá fyllast þeir vantrú á það haldi sjó, af því að þessa kjölfestu vantar og þeir hafa litla trú á að Seðlabankinn hafi þau stjórntæki í höndunum til að sigla í gegnum brimskaflana.

Og hvernig á SÍ að fá 500 miljaraða í gjaldeyrissjóð?

Prenta hann eins og hinn sér Íslenska spútnik hagvöxt?

Það er spurningin hvort prentvélarnar verði ræstar ef Seðlabankinn víkur frá verðbólgumarkmiði sínu?

Verðbólga pr. se. er ekki prentunarvél, heldur er hún afleiðing af prentun. Verðbólga er í raun, afleiðing sem er viðnám hagkerfisins gegn brennslu á prentuðum peningum.

En varðandi þessa 500 miljarða. Hver heldur þú að fjármagnskotnaðurinn á ári sé á bak við svona tölu, þ.e. ef SÍ fengi lán fyrir slíkri upphæð?

Og önnur spurning. Hversu lengi heldur þú að þessi tala dugi ef Íslensku bankarnir geti ekki aukið skuldir sínar (*hóst*.. "vaxið") næstu árin?

Ríkið gæti tekið lán enda skuldar það lítið. Það er reyndar ekki langt síðan það tók lán til að auka gjaldeyrisforða Seðlabankans.

Hvaða lausn er það að taka lán og aftur lán.. erum með lang, lang, lang mestu lánin sem hlutfall af VLF, hvað þá miðað við höfðatölu.. hvaða raunveruleg lausn er fólgin í því að landið skuldi ennþá meir?

Og endurtek spurninguna.

Hvað halda menn að það kosti okkur í gjaldeyri að taka 500 miljarða að láni?

Og hvar á að fá tekjur í erlendri mynt til að greiða fyrir þann kostnað?

Vonandi fyrirgefurðu mér að ég skildi egna þig með því að minnast á seðlaprentunarvél - Ég þykist vita þetta sem þú nefnir, en þú lást bara svo helvíti vel við höggi ...



Það er nefnilega málið - Ólíkt FED í USA sem getur "prentað" dollara með því að auka fjármagn í umferð með útlánum til bankanna með tilheyrandi fórnarkostnaði í formi verðbólgu, þá hefur krónan ekki sömu "innistæðu" (eða tiltrú) til að hægt sé að gera það sama við hana vegna þess hversu ofmetin hún er orðin, m.a. vegna hárra stýrivaxta og jöklabréfa.

Þar af leiðandi verður Seðlabankinn að auka varagjaldeyrisforðann með erlendum lántökum, til að auka tiltrúna á krónunni gagnvart erl. matsaðilum.

Vandamálið við það hins vegar er að "innistæðan" á bak krónuna er þá fengin að láni og er því takmarkað hvað það getur aukið tiltrúna á að Seðlabankinn hafi þau stjórntæki sem hann þarf til að halda úti sjálfstæðum gjaldmiðli.

En þá vekur það upp spurninguna um það hversu mikils virði það er að halda úti sjálfstæðum gjaldmiðli, fyrst fórnarkostnaðurinn er svona mikill í kringum reksturinn á honum?



Örugglega ekki lengi ...

Síðan hefur reyndar heyrst að bankamenn (t.d. Sigurður Einars) hafi hvatt til þess að Seðlabankinn víki frá verðbólgumarkmiðum sínum með stýrivaxtalækkunum og tilheyrandi verðbólguskoti þegar jöklabréfin fljúga út um gluggann.

Það mætti því ætla að bankarnir séu þá nokkuð vel ónæmir fyrir verðbólgu fyrst svo er.

Það eina sem ráðamenn vilja láta hafa eftir sig þegar þeir eru spurðir varðandi hlutverk ríkissjóðs sem lánveitandi til þrautavarar ("lender of last resort") er eftirfarandi:

" ... að því hvort íslensk stjórnvöld myndu hlaupa undir bagga með bönkunum ef þeir lentu í greiðsluerfiðleikum og svarar hann því til að slíkri stöðu yrði mætt af ábyrgð og á svipaðan hátt og aðrar ríkisstjórnir myndu gera í þeim aðstæðum."

Sjá nánar: Geir Haarde segir skuldatrygginarálag of hátt (ruv.is)

En segir hins vegar ekkert til um það að hvaða leiti þessi ábyrgð felur í sér, og er að því virðist vera alfarið túlkunaratriði hvers og eins.

Það er því ekki skrítið að erl. matsaðilar séu að draga í efa getu eða vilja ríkissjóðs að standa undir nafni sem lánveitandi til þrautavarar, þegar skilaboðin eru svona óskýr.