Sign in to follow this  
Followers 0
feu

Saga úr framtíðinni

12 posts in this topic

Saga úr framtíðinni.

Randan var fúl, hún fékk ekki að sofa í sínar 10 mínútur sem hún þurfti. Var vakin upp 2 mínútum of snemma og það vegna truflunar frá mömmu hennar.

En veðrið var fallegt, vissulega.. nýja sólin var í flútti við hina gömlu og hitinn sem myndaðist úti var gríðarlegur, yfir 40º en kælibúnaðurinn stillti innihitann á 22.5º

Mamman hélt áfram að kalla á hana, Randan! Randan! Svaraðu manneskja, mig vantar smá aðstoð með pabba þinn. Hann er brjálaður í búrinu, heimtar að fá að komast út. Hvað á ég að gera? Hann neitaði að borða fóðrið sitt í gærkveldi og reyndar, já og í allan gærdag að ég held. Kannski líka í fyrradag ég er hætt að fylgjast með, æji.. Randan, svaraðu!

Randan hristi hausinn og stillti á lókal mód með snöggri hugsun, sönglaði lag sem hún hafði fundið á fornminjasafninu vegna verkefnis í skólanum. Lagið hét, Líf og það var karlmaður sem söng það, hét Stefán Hilmarsson. Hreint furðulegt að karlmenn hafi getað sungið hér fyrir rúmum 1300 árum. Hún fór úr svefnrýminu og settist við gluggann sem var dökkur en svalur. Stillti aftur á einkafjarskipti með annarri hugsun og svaraði mömmu sinni. Á meðan hún talaði við móður sína, naut hún útsýnisins sem var reyndar að einhverju leiti tilbúið af tölvu, en samt ótrúlega raunverulegt með grænum litum og bláum himni.

Hvað nú mamma?

Þetta með pabba þinn, Guð minn góður. Hvað á ég að gera með hann?

Mamma, ég er búinn að segja þér hvað þú átt að gera við hann, reyndar miljón sinnum!

En Randan, að lóga honum, hann er ennþá í fullu fjöri, oft svo skemmtilegt að fíflast í honum.. eigum við ekki að eiga hann pínulítið lengur?

Mamma, ef þú ætlar þér að eiga þetta dýr lengur, þá skaltu hætt að æpa á mig, hætta að varpa þessu vandamáli yfir á mig, ég hef nóg með mitt eintak og mikið meir en nóg reyndar, skilurðu.

Oh.. Randan, þú ert alltaf svo skapill. Góða, ég nenni ekki að tala við þig og umleið slitnaði sambandið.

Guð sé lof, hugsaði Randan eftir af hafa sett á lókal mód, enda klukka rétt 7:00 og óþarfi að vera með fjarskipti opin á þessum tíma sem var orðinn opinber frístundartími eftir tilskipunina með nýrri sólinni.

Hún eyddi tímanum í að dást að útsýninu og söngla lagið með Stefáni Hilmarssyni.

Klukkan 9:00 stillti hún á skólarásina með aha hugsuninni, ýkt kúl hljóð skin sem hún hafði sett upp fyrir viku. Hún heyrði í skólasystrum sínum sem lágan nið, umhverfishljóðin voru hærra stillt enda vildi hún helst heyra önnur hljóð frekar en kvenkyns raddir, náttúruhljóð eins og fuglasöngur var t.d. gersemi í hennar eyru. Og tíminn sem hún var í, var einmitt jarðsaga hinna dökku miðalda eða frá 1900 – 2200 og jú, stundum var fuglasöngur notaður sem bakgrunnur sem hún elskaði.

Nargan vakti athygli hennar. Hæ, Randan.. Hún stillti á vídeómód og sá Nargan eins og heilmynd fyrir framan sig, með fallega útsýnismyndina sem bakgrunn.

Nargan var ekki jafn há henni, eða um 20 centimetrum styttri en hún og rétt náði 2 metrum. Samt var hún ekki písl í þeirri merkingu, kannski aðeins dálítið stutt í annan endann og var reyndar stundum strítt. Hún stundaði líkamsrækt og gat lyft 400 kg. í ræktinni. Hún var skotin í Nargan.

Kennarinn byrjaði kennsluna, ný heilmynd birtist fyrir framan hana með mynd af jörðinni eins og hún leit út fyrir rúmum 1300 árum.

Jörðin var allt öðruvísi en hún var nú. Fyrir það fyrsta, þá var hún blárri og í öðru lagi, þá sást í miklu meira landsvæði. Henni fannst jörðin vera falleg þá, reyndar mjög falleg.

Kennarinn stillti yfir á mynd af jörðinni eins og hún leit út í dag.

Munurinn var gífurlegur. Myndin af jörðinni eins og leit út í dag, var ekki bara öll fölari, heldur var hún nánast þakin gulleitu mistri eða skýjum, ekki ólík Mars. Kennarinn fræddi hana á því að skýjamyndun og veðurfari hafi einnig verið margfalt breytilegra en þekktist í dag. Þá þekktist rigning, snjókoma, fellibylir, fárvirði og í raun námu veðrabrigðin einhverjum tugum ef ekki hundruðum nafna.

Hún vissi sem var, að fólkið sem bjó á jörðinni fyrir 1300 árum, bjó í orðsins fyllstu merkingu á jörðinni, hreint ótrúlegt.

Randan setti kennarann á bið og stillti síðan yfir á samvitundina. Samvitundin var til þess að gera nýr fítus sem inngrædda tölvan hennar, Stratus Ultra 8d bauð upp á og ekkóaði m.a. hugsanir hennar inn á samvitundina sem fram að því, hafði verið lokuð fyrir almenning.

Jörðin fyrir 1300 árum. Hvernig ætli það hafi verið að búa þar?

Umleið fékk hún svörun, sá fyrir sér græna velli, alls konar dýr, skóga, bæi og borgir. Farartæki sem voru kallaðir bílar, skip og flugvélar. Hún fékk ótal reynslusögur sem flugu í gegnum huga hennar á ljóshraða og hlóðust upp í minnisbönkunum með ógrynni af 7 Pentabæta (7000 Terrabæta) minnis einungunum, nýjasta nýtt sko. Eitt bæt þýddi 20 í veldinu 8, enda tvíundakerfið lagt niður fyrir þúsund árum. Tví-tugakerfið þýddi gervigreind og gagngeymslur langt upp fyrir mannsheilann.

Hún bað um upplifun á einhverju mjög frábrugðnu og umleið lifði hún sig sem konu með barnavagn á gangi eftir gangstíg í skemmtigarði. Það voru blóm, tré og mikið af grasi. Ilmurinn var æðislegur en það sem kom henni mest á óvart, var einmitt fuglasöngur!

Hún upplifði einkennilega tilfinningu í gegnum konuna með barnavagninn, tilfinningu sem hún gat ekki annað en skilgreint sem.. ja, sem hreina hamingju!

Hún naut í nokkrar mínútur og bað síðan um aðra upplifun af handahófi. Umleið var hún stödd út í sérkennilegu rökkri sem þekkist mjög sjaldan í dag, vegna nýju sólarinnar. Það var stjörnubjartur himinn og dauf sól er kallaðist tungl. Tunglið geislaði fölblárri veikri birtu yfir grundina sem hún bókstaflega stóð á. Það var vetur og hvítur snjór yfir öllu. Tunglið var í c.a. 35º yfir sjóndeildarhringnum og samspil skugga og ljóss, gerði útsýnið hreint frábært og í tóneríngu með kyrrðinni, fjallasýninni og landsslaginu þá var þetta hreint draumi líkast.

Hún hrökk við.. Kennarinn hennar var orðinn óþolinmóður. Hann þurfti að standast áætlanir. Er hægt að halda áfram, spurði hann ögn pirraður.

Randan roðnaði lítils háttar, það var ekki laust við að hún hafði komist í tilfinningarlegt uppnám af þessu flass bakki og var ekki par ánægð með þessa óþolinmæði kennarans.

Jújú, sjálfsagt mál, en segðu mér samt fyrst, hvers vegna gátum við ekki haft þetta tungl áfram?

Þetta tungl er til ennþá, bara núna er það ekki lengur tungl, nú er það nýja sólin okkar, þessi sem snýst í kringum jörðina. Sjáðu til, stóra sólin dofnaði mjög snögglega fyrir 700 árum af ástæðum sem engum eru kunnar og þá var ljóst að hér yrði ill líft, sérstaklega þar sem vatnið mundi frjósa og í framhaldi yrði lítil sem engin sjálfvirk súrefnisframleiðsla. Vísindamenn voru búnir að leysa ráðgátuna á bak við samrunann og með því að bora í miðjan kjarnann á tunglinu og kalla fram samruna, þá átti sér stað keðjuverkun sem að lokum leiddi til þess að tunglið varð að ör-gerð af sól, sem svo aftur vegna nálægðar við jörðina nægði okkur í stað orku tapsins á hinni og reyndar, miklu gott betur.

Hún var Guðs lifandi fegin að tíminn skyldi vera búinn, enda klukkan að nálgast 10. Heill klukkutími á dag í kennslu var með því meira sem stúlkur eyddu í nám dags daglega, en þessi skóli var enginn venjulegur skóli. Hann var hvorki meira né minna en YOUTH (Yale-Oxford-University- ásamt.-Tokyo Univ- og Harvard) og námið þar var það besta sem gafst, árið kostaði sem samsvaraði heilum vikulaunum. Nemendur þetta árið slógu met, talið var að 35 miljarðar ungmenna stunduðu nám þarna og í þessum kúrs með Randan voru um 4 miljarðar ungmenna.

Það var kominn tími til að gefa kallinum að éta. Hann hafði vogað sér að láta í sér heyra þegar hún var í kennslunni. Þótt hljóðið væri ekki hátt per se, þá var það truflun. Slík truflun var ekki liðin og umhendis notaði hún innbyggðu rafstuðsbyssuna sem fylgi módelinu af búrinu. Það gat hún gert með einfaldri hugsun. Hún þurfti bara að hugsa um eldingu, þá fékk kallinn stuð. Því stærri elding, því meira stuð fékk hann. Að sjálfsögðu virkaði þetta, hann steinhélt kjafti eftir það.

Það er ljótt að segja frá en hún gerði sér stundum leik að því að hugsa um veður hinna dökku miðalda bara að gamni sínu. Ekki skemmdi fyrir að hún var í kúrs þar sem sagt var frá þessu skrítna fyrirbæri, eldingum.

Það var reyndar bara fyrir tilviljun sem Randan heyrði vælið í honum akkúrat þegar hún var eitt sinn að velta eldingum fyrir sér úr námsefninu. En eftir að hafa kannað málið og síðan skoðað bæklinginn með búrinu, að sjálfsögðu aðeins í huga sér, fattað sem sagt hvað olli, þá gerði hún sér stundum leik að því að hugsa um eldingar. Meira að segja um stórar eldingar. Eldingar sem kvísluðust um allan himininn með gríðar glampa. Þvílík óhljóð sem komu þá úr búrinu. Þetta gerði hún sérstaklega þegar illa lá á henni sem var reyndar ærið oft undanfarið. Og aldrei klikkaði það, henni leið betur á eftir, reyndar miklu betur og miklu betur en eftir pilluna.

Þetta var reyndar eina ástæðan fyrir því að Randan hafði ekki látið lóga honum. Hann þjónaði ennþá tilgangi.

Randan gekk að svæðinu sem geymdi búrið. Öryggisbúnaðurinn var mjög fullkominn, kannski of fullkominn hefði einhver sagt. Í kringum búrið allt var sterkt en ósýnilegt orkusvið sem skaðbrenndi hörund og vefi mannskepnunnar. Þetta orkusvið var byggt upp af stýranlegum örbylgjum sem örvuðu vatnsmólekúl með ákveðinni tíðni þannig að vatnsmólekúlin hitnuðu á augabragði. Og þar sem lifandi vefur er að mestu vatn veldur orkusviðið auðvitað bruna. Kerfið átti samt aldrei að geta brennt hennar hörund, það var forritað þannig að það þekkti hennar DNA.

Þar fyrir utan hékk búrið í loftinu eina 2-3 metra fyrir ofan gólfið sem var þakið gegnsærri 100% saltapéturs sýru. Sýrunni var haldið kaldri með ákveðinni tækni við gólfið. En gólfið var niðurfellt um 25 cm.

Randan steig á pall sem gat svifið um rýmið og stöðvaði hann hjá búrinu sem var úr styrktum álrimlum. Það voru næstum allar konur sem á annað borð höfðu karldýr, komnar með sjálfvirka mötun. Það heillaði hana hins vegar að gefa karlinum sjálf fæðu. Hann varð nefnilega svo bljúgur og undirgefinn þegar hún rétti honum eina og eina stöng í einu. Henni fannst reyndar fæðan vera ógeðsleg . Enda ekki skrítið þar sem hún var uppbyggð að grunni til af sömu framleiðslulínu og notuð var í hundamat, skepnur sem örfáar en perralegar konur héldu. Það veitti henni einhverja óskilgreinda fullnægingu að sjá gleði hans svona hreina, ómengaða, náttúrlega og verða aðeins til með hennar verkum eigin handar, svo að segja.

Núna var hann einstaklega aumlegur að sjá. Hann var allur í hnipri og án fata. Kannski að rafstuðbyssan hafði einhverja aukaverkun. Eða þá að uppgufunin af nýju en sterku sýrunni væri meiri en átti að vera, því skinnið á greyinu var allt upphlaupið, rautt og í blöðrum, hárið flosnað af á stórum flekkjum og var það rytjulegt fyrir. Ja, nema lepparnir væru með einhver aðskotaefni í sér eftir síðasta efna þvott, nýjasta nýtt í þvottatækninni sko og fékkst sem aukabúnaður við búrið. Kallinn átti ekki einu sinni að þurfa að fara úr leppnum á meðan þvotti stæði.. Hún var ekki viss. Hún punktaði hjá sér í vakatækið í innplantaðri tölvunni Stratus Ultra 8 að láta athuga þetta í næstu viku, enda var hún frekar upptekin þessa vikuna.

Randan hafði reyndar gleymt að gefa honum að borða í gær, karldýrið var því eðlilega orðið svangt. Þetta bölvaða minnisleysi var farið að gerast æ oftar undanfarið. Í gær var hún reyndar í miklu tilfinningalega uppnámi út af verkefninu í nýju vinnunni sinni. Hún var orðinn stjórnarmaður hjá Lofthúsum ehf .

Karlinn reyndi að hemja sig þegar hún rétti honum eina stöng af ógeðinu, en hann átti erfitt með að hemja sig og endaði með því að háma stöngina í sig með því að troða henni allri upp í sig í einu.

Með köldum svipbrigðalausum svip bakkað Randan þrjú fet með svifpallinum og hugsaði um eina létta kvísl eldingu. Kallinn kipptist við, emjaði og ýlfraði eins og hundur. Hún sveif nær, beið í smástund og horfði ákveðin á hann, gaf honum síðan aðra stöng. Í þetta skiptið tók hann bara einn bita og tuggði hægt og rólega, horfði á hana með undirgefnum svip en með vott af óttaglampa í augum.

Eftir fæðisgjöfina, þá flutti hún sig á svifpallinum að stjórnborðinu sem var í öðru rými. Það átti að vera stjórnarfundur klukkan 11 og núna var klukkan 10.50. Hún vildi vera vel undirbúin. Randan kynnti sér efnið með hraði, renndi yfir allar athugasemdirnar sem aðstoðarkona hennar hafði undirbúið daginn áður. Þetta gerði hún á rétt rúmum fimm mínútum en aðstoðarkonan hafði verið 7 klukkutíma að safna þessum upplýsingunum saman. En aumingjans aðstoðarkonan uppfyllti ekki forngangshópseinkennin fyrir innbyggðri tölvu ígræðslu, hvað þá Stratus Ultra 8-d.

Stratus ó stratus, hvar væri ég án þín sönglaði hún fyrir munni sér, aðeins léttari í skapi.

Það átti að fara að byggja fyrir utan gufuhvolfið núna. Glæný tækni var að ryðja sér til rúms. Andrúmsloftið var líka orðið svo eitrað að það var talið einfaldara að byggja fyrir utan gufuhvolfið en að eyða ennþá meir í að berjast gegn því. Eitrið í gufuhvolfinu var uppbyggt af efnum sem tærðu álið. Og álið var notað mikið í byggingunum enda létt. En nú var svo komið að það varð að finna aðra lausn, því fyrir utan tæringuna þá var álið orðið næstum uppiskroppa. Vélmennin sem unnu álið á jörðu niðri, tærðust upp á met hraða og mennirnir sem voru notaðir í staðinn, entust mesta lagi í 1 mánuð.

Húsin á jarðartíma Randans héngu í vírum með leiðslum sem lágu langleiðina upp í Gufuhvolfið þar sem risastórir tölvustýrðir belgir með léttum lofttegundum sveimuðu um og héldu húsunum uppi sem lengst frá þéttu gulu mengunarskýinu rétt yfir jörðu. Jörðin sjálf hafði verið óbyggilega í nokkur hundruð ár. Loftbelgirnir gátu unnið úr þunnu andrúmsloftinu allar þær lofttegundir sem þeir þurftu. Helíum ásamt Vetni og Súrefni var auðunnið með orku frá sólunum tveim. Þeir héldust nákvæmlega þar sem tölvurnar vildu, gátu flutt sig til, hækkað og lækkað sig að vild eftir veðri þarna í háloftunum. Séð frá jörðu sást varla til sóla, svo þétt var byggðin þarna hátt uppi. Allt rafmagn kom af þökum belgjana með gríðar fullkomnum sólarorkuverum.

Fundurinn var skemmtilegur. Hann fór að sjálfsögðu fram í sýndarveruleika eins og 99% af öllum samskiptum jarðarbúa. Stórt langborð með háum stólum í fallega lýstum sal. Hún var fyrir endanum og hinar lægri settu sátu út borðið eftir virðingarröð. Gott bil var á milli stóla. Hún naut þess að hafa völd. Naut þess að geta sent eina og eina en stutta “þegiðu” hugsun þegar lægra settar konur vildu trana sér fram með einhverju gaspri. Hún passaði sérstaklega upp á að halda einni eldri konu niðri, henni Sítu. Konu sem hafði ekki haft vit á að mennta sig eins mikið og hún, en var eitrað lúmsk og einhver gæti meira að segja haldið að hún væri klár. Randan hafði staðið sig að því að skoða brjóst hennar með aðstoð Stratus sem gat mjög auðveldlega fullkomnað hvaða útlínur og endurskin sem var yfir í hreina nekt eða hvað henni langaði að sjá í það og það skiptið.

Síta hafði allt öðru vísi brjóst en þær konur sem Randan hafði kynnst. Brjóst Sítu voru ekki eins stinn, ekki eins flöt og hennar. Heldur voru þau mjög ávöl og stór. Geirvörtunar voru stórar og rósrauðar, ekki brúnar eins og hún hafði kynnst á öðrum konum. Mjaðmir Sítu voru einnig breiðari og holdlegri. Varir Sítu voru þykkar, rakar og blóðmiklar. Hún fann fyrir fiðring þarna niðri þegar hún skoðaði Sítu með aðstoð Stratusar.

Hún hafði gleymt að taka pilluna um morguninn.Og eftir fundinn leið henni ekki vel. Stratus þurfti að minna hana á að taka pillun þrisvar áður en hún gaf sér tíma til að taka tvær í einu. Þessi stöðuga vanlíðan var að gera út af við hana. Hún vissi að þetta var eitthvað sálrænt sem hrjáði hana. Og þrátt fyrir að hún væri byrjuð á að taka pilluna þrisvar á dag, leið henni ekkert betur.

Nargan ástkona hennar, lærð sem hugarrýnir, hélt því reyndar fram að þetta tengdist því að eiga barn eða réttara, að eiga ekkert barn. En þær voru báðar ófrjóar. Það voru reyndar langflestar konur ófrjóar eða vel yfir 98%.

Síta úr nýju vinnunni var dæmi um konu sem var ekki ófrjó, hún var reyndar mjög sérstök, átti tvö börn og notaði viðbjóðslega karldýrið sitt til að frjóvga sig. Randan hryllti við tilhugsuninni, hversu lágt var hægt að leggjast, hversu frumstætt var hægt að hafa hlutina yfirhöfuð, sori eða perri hugsaði hún með sér því hún botnaði hreinlega ekkert í þessari konu.

Það kostaði Sítu reyndar gríðar fé að ala börn sín upp sjálf. Randan vissi það og var þess fullviss að það væri þess vegna sem Síta væri ómenntuð svo að segja. Hún hafði ekki heldur innplantaða tölvu, hvað þá Stratus 8 í sér og bjó við verulegan skort að mati Randan. En Randan hafði fengið það staðfest að það væri aðeins út af því að Síta átti börn sem hún fékk stjórnarstöðu hjá Lofthúsum ehf. Hafði eitthvað með ímynd fyrirtækisins að gera var henni sagt. Það fannst Randan mjög, mjög ósanngjarnt. Verst af öllu var samt að Síta var alltaf glottandi, með þetta áfasta en á einhvern hátt taugatrekkandi glott á sér öllum stundum.

Klukkan var orðin rúmlega 14.00 og henni leið bölvanlega. Hún lét pallinn flytja sig yfir í rýmið þar sem búrið var. Ætlaði að láta sér líða betur með því að níðast á kallinum og senda honum eina eða tvær eldingar, en hætti við þegar henni var litið á hann. Aldrei hafði hún séð hann jafn vesælan sem nú og hún fann til með honum á þann hátt sem hún hafði aldrei fundið til áður.

Henni leið reyndar svo illa að hún ákvað á sömu stundu að leggja sig. Ein snögg “hvíla sig vel” hugsun og umleið breyttist svifpallurinn í loftpúðarúm. Hún sveif sjálf í lausu lofti í láréttri stöðu um 15cm fyrir ofan svifpallinn sem blés algjörlega hljóðlaust loftinu upp um miljónir örsmárra gata á gólfi pallsins. Þessi pallur var af alfullkomnustu gerð og bjó til míkrónudd í leiðinni sem hann beindi að herðum og baki hennar. Pallurinn sprautaði veiku svefnlyfi í hana með háþrýstibyssu enda þýddi “vel” góðan svefn. Hún sofnaði á sömu mínútu og hún lagði sig. Umleið dró pallurinn úr nuddinu en sveif sjálfur um í vaggandi hreyfingum í rýminu hjá búrinu.

Henni dreymdi sama drauminn og hana hafði oft dreymt, en án vitundar. Sama drauminn eða síðan hún byrjaði í kúrsinum um dökku miðaldirnar fyrr um árið. Hún var móðir með tvö lítil börn. Annað gekk við hlið hennar, drengur með fagurblá augu en hitt var í kerru, stúlka með bústnar kinnar. Það marraði sérkennilega þegar hún steig niður til jarðar en græna grasið sitt hvoru megin við stíginn, ilmaði sérkennilega. Andrúmsloftið var allt, allt öðruvísi og lék við kinnar hennar. Það voru falleg blóm víða á stjá í grasinu og fuglasöngurinn hljómaði sem fegursta sinfónía í eyrum hennar. Henni leið dásamlega, hún fann hreinlega hamingjuna flæða um sig óhefta. Og þegar hún leit til hliðar við sig, þá sá hún karlinn sinn. Hann var ekki beygður, eða í blöðrum og fátækur af hárum, heldur snarreistur, með góðleg augu, virðulegt fas, hærri en hún, með hrokkin dökkan lubba og herðabreiðari. Það fylgdi einhver einkennileg og ólýsanleg öryggistilfinning því að hafa hann þarna við hliðina á sér með börnin á göngu. Hann brosti til hennar hughreystandi og hún endurgalt brosið... en umleið vaknaði hún með skjálfta.

Hún var stíf í herðum, hausverkurinn sem átti ekki að geta komið, var samt kominn. Alveg sama þótt Stratus 8 hefði aðgang að innbyggðu hólfi með verkjalyfjum og gæti dælt í hana lyfjum sem hann hafði gert, samt fékk hún hausverk. Og samt hafði henni aðeins tekist að sofa í 5 mínútur.

Randan kallaði upp Nargan með syfjulegri áfergju. En, Nargan svaraði ekki. Hafði slökkt á frumstæða samskiptabúnaðinum sínum og lét svarkerfið biðja um skilaboð. Randan skellti á, hundfúl.

Randan var ringluð og í lyfjamóki. Hún skipaði svifpallinn að setja sig niður með hraðri “hratt niður” skipun en vegna lyfjamóksins, áhrif svefnlyfsins og vanlíðanar hafði hún steingleymt að athuga hvar pallurinn var staðsettur, hvað þá að líta í kringum sig.

Og hún var í svo miklu móki að þótt hún hefði varla stigið niður nema öðrum fæti, þegar hann nánast leystist upp í frussandi mekki sýrunnar, þá samt steig hún öll niður af pallinum en þá umleið fann hún nístandi sársaukann er hún byrjaði að sökkva hægt niður með hrikalegum kvölum. Hún trúði ekki eigin augum. Horfði dofin niður fyrir sig á fætur sér og sá rauðan vellinginn í eimi af reyk sýrunnar. Það var ekki fyrr en hún hafði sokkið næstum upp að legg sem henni tókst fálmandi að ná tökum á brún svifpallsins sem hafði hækkað flugið eins og honum bar. Þar hékk hún á honum eins og hún frekast gat með fingurgóma eina að haldi, með það sem eftir var af fótum sér, rétt yfir sýrunni.

Og þótt það hefði verið einfaldasta mál í heimi fyrir hana að láta pallinn færa sig til hliðar úr sýrunni, þá hafði hún ekki rænu eða getu á því fyrir móki og sársauka.

Blóðið lagaði hins vegar úr sárum fótanna og smátt og smátt missti hún máttinn. Hún leit upp og sá höfuðið á karlinum sínum á milli rimlana. Hann horfði niður til hennar og teygði aðra höndina niður, eins langt og hann gat.

Hann var að reyna að hjálpa henni. Hann tróð hendinni neðar og neðar á milli þröngra rimlana, alveg þar til höndin nánast hrökk úr lið. Andlit hans var tekið af sársauka þegar hann reyndi að teygja sig niður til hennar. Að lokum rétt náði hann til hennar og hún náði að grípa neðst í hendi hans, rétt um handarbakið, fyrst með annarri hendinni síðan hinni.

Hún hékk þarna í smástund. Hendi karlsins gaf sig loksins, hrökk úr lið og gríðarlegur sársauki streymdi um taugar hans. Hann beit samt saman tönnum og reyndi síðan af öllu afli að hífa hana þannig upp.

En þróttur hans og kraftur voru fyrir löngu horfnir. Hann bifaði henni varla. Samt sleppti hann ekki takinu, hann gnísti tönnum og reyndi aftur, aftur og aftur. Svitinn bogaði af andliti hans og rauður taumur lagaði úr munni hans. En bækluð höndin sem farin var úr lið, veik af svelti margra ára án nokkurrar hreyfingar eða þjálfunar hafði ekki nokkurn möguleika á því að hífa Randan upp á pallinn.

Sekúndurnar liðu og liðu og brátt fann hún hvernig ró færðist yfir sig vegna blóðmissisins.

Ó hvernig sársaukinn vék og friðurinn sótt á hana. Langþráður friður. Mjög langþráður friður.

Randan sleppti takinu viljandi af hendi hans og það síðasta sem hún sá er hún sökk niður í sýruna, voru tárvot augu karlsins hennar sem horfði á eftir henni að leysast upp í frumeindir..

Share this post


Link to post
Share on other sites

Svona sögur spegla huga höfundar.

Ég er ekki að sega að hún sé slæm, þvert á móti, bara stórgóð.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ég bendi á símanúmerið 543 4050 sem alveg bráðnauðsynlegt fyrir höfund þessarar "sögu". Grínlaust.

Taktu söguna með þér og þeir munu finna viðeigandi meðferð fyrir þig með hraði.

Eins og Tembe segir réttilega, þá endurspegla svona skrif huga höfundar. :o

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mér fannst þessi saga nú bara sniðug...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Þetta er svo átakanleg saga í alla staði, að manni svíður í hjartað.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ég bendi á símanúmerið 543 4050 sem alveg bráðnauðsynlegt fyrir höfund þessarar "sögu". Grínlaust.

Taktu söguna með þér og þeir munu finna viðeigandi meðferð fyrir þig með hraði.

Eins og Tembe segir réttilega, þá endurspegla svona skrif huga höfundar. :o

Hmmm... ekki veit ég hvaða númer þetta er en gruna nú sitt af hverju.

Og ég get svo sem alveg viðurkennt það í framhjáhlaupi að maður hugsar sitt, sérstaklega þegar einhver einstaklega kjaftljótur einstaklingur er á Málefni.com, og það kl. 22.18 á gamlársdagskvöld.

Sumir eru greinilega meir einmanna en aðrir!

Verð bara að segja það!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Skilst að þessari sögu hafi verið hent útaf "Kvennaklósettinu" sökum leiðinda. Það er hægt að fyrirgefa margt, en ekki leiðindi.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Skilst að þessari sögu hafi verið hent útaf "Kvennaklósettinu" sökum leiðinda. Það er hægt að fyrirgefa margt, en ekki leiðindi.

Ég er næstum 100% viss um að þú hafir hvoruga söguna lesið.

Og að sama skapi er ég næstum 100% viss um að þú ert bara, gegnheilt leiðinlegur!

Sem er hins vegar alveg fyrirgefanlegt.. í ljósi þess að þú ert minni máttar!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bömp.. í tilefni umræðna um karlmenn og femínista.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jæja, nú eru 11 ár liðin. Erum við nær raunveruleika sögunnar eða...? :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 1/16/2019 at 12:06, jenar said:

Jæja, nú eru 11 ár liðin. Erum við nær raunveruleika sögunnar eða...? :)

Þegar ég byrjaði á innherjum Vísi fyrir næstum 20 árum, þá voru tvö málefni mér hjartfólgin, 1) Peningaprentun hins nýja hagkerfis og síðan 2) Femínistinn og hans markmið

Þá voru ekki margir á minni línu í þessum efnum.. í dag hefur fjölgað þvílíkt af fólki sem almennt gagnrýnir þessa hyggju. Ljóst að það hatur sem þar undir býr er óhugnarlegt í það minnsta.

Auðvitað er þetta skáldsaga og rétt eins og ég spáði Idiocracy sem meir en gríni, þá bjóst ég aldrei við að sagan væri jafn fljót og raun bar að sýna fram á hversu firring og heimska er vaxandi.. á öllum vígstöðvum. 

MeeToo "byltingin" er í raun aðeins smjörþefur þess sem á eftir að dynja á karlmönnum fyrir það eitt að vera karlmenn.. kjellingar kallar sleppa eitthvað lengur en þegar frá líður, þá fara þeir líka undir skurðarhnífa þessarar brjálsemi.. 

"Góða fólkið" ehf er á fullri ferð með Idiocracy lestinni.. eins og hjörð fram af bjargbrún!

Share this post


Link to post
Share on other sites
27 minutes ago, feu said:

Þegar ég byrjaði á innherjum Vísi fyrir næstum 20 árum, þá voru tvö málefni mér hjartfólgin, 1) Peningaprentun hins nýja hagkerfis og síðan 2) Femínistinn og hans markmið

Þá voru ekki margir á minni línu í þessum efnum.. í dag hefur fjölgað þvílíkt af fólki sem almennt gagnrýnir þessa hyggju. Ljóst að það hatur sem þar undir býr er óhugnarlegt í það minnsta.

Auðvitað er þetta skáldsaga og rétt eins og ég spáði Idiocracy sem meir en gríni, þá bjóst ég aldrei við að sagan væri jafn fljót og raun bar að sýna fram á hversu firring og heimska er vaxandi.. á öllum vígstöðvum. 

MeeToo "byltingin" er í raun aðeins smjörþefur þess sem á eftir að dynja á karlmönnum fyrir það eitt að vera karlmenn.. kjellingar kallar sleppa eitthvað lengur en þegar frá líður, þá fara þeir líka undir skurðarhnífa þessarar brjálsemi.. 

"Góða fólkið" ehf er á fullri ferð með Idiocracy lestinni.. eins og hjörð fram af bjargbrún!

Ég er sammála því, að vinstrið hefur í mörgum málum villst alveg gjörsamlega af leið og fátt eftir sem minnir mann á upprunann...

1 user likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.