Sign in to follow this  
Followers 0
Ingimundur Kjarval

Sálarkreppa mín og íslenskir fjölmiðlar. Að vera ekki til.

73 posts in this topic

Svo er annað, hið stjórnsýslulega rugl að Reykjavíkurborg liggi á þessu eins og ormur á gulli. Og ef út í það er farið, hvernig Erró hefur getað gert hið opinbera á Íslandi að geimslu fyrir list sína á kostnað íslenskra skattgreiðenda. Hvernig í ósköpunum gengur það upp og hægt að réttlæta, ekki skil ég.

En á Íslandi er það bara þaggað, engin spyr og engin svarar spurningum sem aldrei eru spurðar. Hvað hefur það kostað í gegnum árin að liggja á þessu þýfi og hvað kostar það að vera geimsla fyrir Erró? Hvað mörg störf hjá borginni tengjast því beint að passa upp á það sem var fjarlægt úr vinnustofu afa?

Svo ef að einhverjum dytti í hug að spyrja Dag hvað þetta allt saman kostar og hvort það samrýmist nútíma stjórnsýslu, hvert ætli svarið yrði? En þið getið verið alveg róleg, engin mun spyrja, þið með í samsærinu og hluti af því.

Vitið þið hvað það eru mörg verk hjá Reykjavíkurborg og Ríkinu eftir Erró? Hljótið þið ekki að viðurkenna að það er rugl að hið opinbera taki að sér að geima verk eins listamanns eins og hann sé Palli einn í heiminum eða eitthvað.

Ég hef velt þessu fyrir mér en bara ekki þorað að spyrja.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Já, Borgin var dáldið óheppinn með þetta að hefja Erró á stall. Sagan mun líklega ekki meta hann jafnmikið og DO: Karlinn gerir lítið annað en að kópíera DC Comics, Marvel etc. og blása þetta upp. Meira að segja ásakaður um plagiarisma! - http://www.bleedingcool.com/2010/05/20/brian-bolland-takes-on-erro-and-wins/

Eru ekki allir "stórir" málarar með vinnustofu og fólk til að mála "hugmyndir" sínar? Þú þekkir þennan bransa Ingimundur. Tell, tell....

Edited by Ekkjan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Finnst mjög áhugavert hvers vegna engin ykkar vill tjá sig um vanhæfi Gunnlaugar Claessen sem dómara í erfðamáli fjölskyldu minnar.

Þegar ég vaknaði í morgun skrifaði ég langloku sem svör við innleggjum Dr. Cronex og Ekkjunnar. Svo þegar ég var í að ýta á "post" takkann, hætti ég við, hefur ekkert upp á sig að vera að þvæla um Erró, nema þá að segja að ástæðan að Reykjavíkurborg er orðin geymsla verka hans, hefur með Davíð Oddsson að gera og einræðistilburði hans frá byrjun.

Ég á að einbeita mér að því sem skiptir máli og byrjaður að rannsaka Gunnlaug Claessen. Fann þetta, góð byrjun:

Þessir dæmdu í Kjarvalsmálinu:

Ingibjörg Benediktsdóttir, Gunnlaugur Claessen og Páll Hreinsson, Hrafn Bragason fyrrverandi hæstaréttardómari og Stefán Már Stefánsson prófessor.

Og þessir nefndir í greininni sem vanhæfir þurfi að dæma í málefnum Sjállfstæðisflokksins:

Ingibjörg Benediktsdóttir, Gunnlaugur Claessen og Páll Hreinsson. Ef að eitthvað snérist um Sjálfstæðisflokkinn og valdaníðslu formanna hans var það erfðamál fjhölskyldu minnar. Ég er þó að einbeita mér að Gunnlaugi Claessen, það grófasta að mínu mati, hann náinn vinur bæði Davíðs og Baldurs í áraraðir.

http://www.visir.is/haestarettardomarar-hugsanlega-vanhaefir/article/2009445541737

Hæstaréttardómarar hugsanlega vanhæfir

18:40 15. DESEMBER 2009 INGIMAR KARL HELGASON SKRIFAR

Ráðherrar Sjálfstæðisflokksins skipuðu alla dómara við Hæstarétt og að minnsta kosti tveir þeirra hafa gegnt trúnaðarstörfum fyrir flokkinn. Fjórir af níu dómurum í Hæstarétti gætu orðið vanhæfir til að dæma í málum sem tengjast bankahruninu.

Níu dómarar sitja í Hæstarétti. Hann er æðsti dómstóll landsins. Dómararnir sem nú skipa réttinn eiga að minnsta kosti tvennt sameiginlegt. Þeir eru allir lögfræðingar og ráðherrar Sjálfstæðisflokksins skipuðu þá alla.

Garðar Gíslason var skipaður dómari í desember 1991. Þorsteinn Pálsson var þá nýlega orðinn dómsmálaráðherra.
Þorsteinn skipaði svo Gunnlaug Claessen 94 og Markús Sigurbjörnsson sama ár.

Svo kom Sólveig Pétursdóttir í ráðuneytið og skipaði Árna Kolbeinsson haustið 2000 og árið eftir, Ingibjörgu Benediktsdóttur.

Björn Bjarnason skipaði Ólaf Börk Þorvaldsson árið 2003.

Árið eftir var Geir H. Haarde, settur dómsmálaráðherra og skipaði Jón Steinar Gunnlaugsson í Hæstarétt.

Geir skipaði svo Hjördísi Björk Hákonardóttur 2006 og loks skipaði Björn Pál Hreinsson í hittiðfyrra.

Davíð Oddsson var forsætisráðherra framan af þessum tíma.
Að minnsta kosti tveir þessara dómara hafa gegnt trúnaðarstörfum fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Jón Steinar hefur setið í stjórn Heimdallar og Sambands ungra Sjálfstæðismanna, og Gunnlaugur Claessen, sem samkvæmt Heimdalli sat þar í stjórn árin 1965 til 67, meðal annars ásamt Björgólfi Guðmundssyni, fyrrverandi stjórnarformanni Landsbankans.

Fjórir dómaranna kynnu að verða vanhæfir til að dæma í málum tengdum bankahruninu, komi þau til kasta réttarins. Páll Hreinsson, stýrir Rannsóknarnefnd Alþingis, en mál þaðan kynnu að verða grundvöllur saksóknar. Þá eru málefni Baldurs Guðlaugssonar, fyrrverandi ráðuneytisstjóra til rannsóknar hjá sérstökum saksóknara og kynnu að fara fyrir dómstóla. Fari svo má ætla að Árni Kolbeinsson og hugsanlega Jón Steinar gætu orðið vanhæfir vegna persónulegra tengsla við hann.

Færi svo að höfðað yrði skaðabótamál á hendur þeim sem teljast hafa unnið ríkinu tjón í aðdragana bankahrunsins, eins og er til skoðunar í fjármálaráðuneyti, er ekki útilokað að Seðlabankastjórar fengju stefnu. Það kynni aftur að gera Ólaf Börk Þorvaldsson vanhæfan, vegna fjölskyldutengsla við Davíð Oddsson.

Um vanhæfi dómara gilda lög þar sem meðal annars ef fjallað um skyldleika og aðrar aðstæður sem eru fallnar til þess að draga óhlutdrægni dómara með réttu í efa.

Rétt er að halda því til haga að fréttastofu er ekki kunnugt um nein dæmi þess að því hafi verið haldið fram með rökum að dómarar við réttinn hafi dregið taum Sjálfstæðisflokksins í dómum.

Edited by Ingimundur Kjarval

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ég verið að rannsaka Gunnlaug Claessen núna fyrrverandi Hælstaréttardómara og komist að mörgu áhugaverðu. Sjálfstæðisflokksmaður í bak og fyrir, Heimdallingur, í Eimreiðarhópnum, vann í Fjármálaraðuneytinu með Baldri Guðlaugssyni og áfram heldur það. Svo tengist hann eyðileggingu Hafskips.

Hætti sem hæstaréttardómari 2013, vissi það ekki. Dáldið skrýtið að maður á besta aldri hættir í miðju starfi, mín pæling að honum hafi ekki verið stætt þar lengur, og margar tengingar, sérstaklega þegar dómar í sambandi við hrunið eru að koma fyrir Hæstarétt.

Ég get svo ekki losnað við þá tilfinningu að ég hafi verið hafður að algjöru fífli. Mín afsökun kannski að ég hef búið erlendis, en hvað þá með þá lögmenn sem unnu með mér að þessu á Íslandi? Ég spurði hvort það hefði verið vitað að Gunnlaugur Claessen hefði verið í Emreiðar hópnum, því neitað og borið við að viðkomandi væri ekki af þeirri kynslóð.

En samt, þessir lögmenn í þessum heimi vissu hvernig allt er samtengt. En rétt skal vera rétt og ég sagt það áður, ég get ekki ætlast til þess að lögmenn hendi sér á spjótin fyrir mig, mitt hlutverk. Þeir vinna í þessu umhverfi á Íslandi og verða að haga sér samkvæmt þeim venjum og viðhorfum sem viðgangast þar. En en, hvað á viðurkenna mikla spillingu áður en viðkomandi hreinlega neitar að vinna með hana á bakinu.

Get ekki svarað þeirri spurningu, létt fyrir mig, búandi erlendis og ekki upp á neinn kominn á Íslandi, að vera hreinni en aðrir. Er það ekki rétt pæling að ég hafi fórnað bróðir mínum, vegna þess að ég þóttist hafinn yfir þessa spillingu?

Á þessu stigi, er Gunnlaugur Claessen málið í mínum huga. Málið allt gróft réttarmorð að sjálfsögðu, en hann hefði aldrei átt að vera dómari í því með þessar tengingar. það hljóta allir að sjá. Ég mun fylgja því eftir af öllum þeim kröftum sem ég hef. Bara svo þú vitir það Gunnlaugur, kannski að þú ættir ekki að sofa róglega.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Smá pæling áður en að ég fer út í snjóinn, þarf að gera öll bústörfin, lendir allt á mér um helgar. Mikið að hugsa um þessa daganna hvers vegna þið viljið ekki pæla í því hvort að Gunnlaugur Claessen hefði átt að vera vanhæfur. Vekur spurningar um hverjir þið Málverjar eruð öll sem ein í íslensku þjóðfélagi. Öll kannski spunameistarar valdsins, engin hér í alvöru, þetta svona þykustu þjóðfélagsumræða eins og í öllum fjölmiðlum Íslands?

Eða er það frekar eins og viðalið við bróðir minn í upphafi, þegar ég var að byrja á þessu máli, að svona sé þetta bara á Íslandi? En hvað átti hann við í rauninni? Var það ekki, að þó að allt sé spillt á Íslandi og ógeðslegt eins og agent Styrmir lýsti yfir, þá erum við háð þessari spillingu og tökum þátt í henni, fáum okkar brauðmola?

Jafnvel agent Styrmir sjálfur aðeins að segja afbrigði að sömu hugsuninni, svona er þetta bara á Íslandi og ég tek þátt í því, Styrmir að sjálfsögu í miðju valdaspillingarinnar, frekar öllum öðrum í áratugi. "Innvíðgur og innmúraður", jákvæð yfirlýsing um að það væri hægt að treysta viðkomandi, væri á kafi í spillingunni eins og við hin.

Er það ekki þannig og það sem heldur ykkur bundnum, að svona er þetta bara á Íslandi og þú tekur þátt í því. Hvers vegna er það að allir þessir lögmenn sem ég vann með, gerðu engar athugasemdir við þessar tengingar Gunnlaugar Claessen, hljóta að hafa vitað af einhverjum þeirra. Ef ekki, að hann var í Eimreiðarhópnum, þá að hann vann í Fjármálaráðuneytinu með Baldri Guðlaugssyni í áraraðir, í stjórn Heimdalls og áfram og áfram.

Er það ekki vegna þess, að bæði voru þeir hræddir við að lenda í ónáð Gunnlaugs, þá forseta Hæstaréttar og líka, að þeir allir voru háðir brauðmolunum eins og bróðir minn og þið öll sem ein, það ógeðslegheitin sem Styrmir er að lýsa?

Og meðan ég man, viti ég rétt er Gunnlaugur innsti innvígður og innmúraður í Frímúrarareglunni. Mjög svo skrýtið í mínum huga að Hæstaréttardómari og forseti Hæstaréttar hafi verið þetta háttsettur í Frímúrareglunni, en svona er þetta bara á Íslandi auðvitað.

Ég get líka bent á að Allan V. Magnússon, dómari í málinu í Héraðsdómi, háttsettur Frímúrari og að afi var í Frímúrarareglunni. Hvað háttsettur veit ég ekki, en væri ekki hissa að maður eins og afi hafi sérstaka stöðu þar, jafnvel trúarlega. Ég endurtek, jafnvel trúarlega.

http://www.gamli.sigurfreyr.com/frimurarareglan.html

http://www.althingi.is/altext/122/03/r05143015.sgml

Edited by Ingimundur Kjarval

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hérna ætla ég að færa rök fyrir trú minni að Davíð Oddsson einn og sér hafi lagt stjórnsýslu Íslands í rúst, allir aðrir leikarar í þessum harmleik og hann leikstjórinn. Hef aldrei hitt Davíð og þekki hann ekki, en það er auðséð að hann nær ægivaldi yfir fólki.

Ég flutti til Bandaríkanna 1982 og fylgdist ekkert með heima, fékk Morgunblaðið einstaka sinnum með ferðafólki en gat ekki sett hlutina í samhengi. Einhvern tímann fyrir aldamótin, byrjaði Gylfi heitinn Gíslason listamaður að koma í heimsóknir, vildi líklega kynnast mér eingöngu og aðeins vegna þess að ég var af þessari fjölskyldu. Gylfi hafði gífurlegan áhuga á afa og talaði mikið um hann. Það var þó nokkur aldursmunur á okkar en með okkar þróaðist vinskapur.

Hann var stöðugt að segja mér sögur að heiman, fyrir mér þá sundurlausar og án samhengis, þetta löngu áður en að ég byrjaði að standa í þessu máli og vildi sem minnst hugsa um þessi mál.

Þessa sögu sagði Gylfi mér, líklega gerst þá mjög nýlega. Davíð Forsætisráðherra og hafði gert bústaðinn á Þingvöllum að sínum eigin sumarbústað, breytt honum að eigin vild. Þar voru víst stólar teiknaðir af föður mínum. Einhver, líklega hönnuður eða nefnd, ákveðið að þeir ættu heima þar, íslensk arfleið eða hver svo sem röksemdin var á bak við, hef ekki hugmynd.

En Davíð lætur fjarlæga þessa stóla o setja innflutta ítalska stóla í staðinn. Ég man þessa sögu svo vel, mest hvað ég var hissa. Vissi mjög lítið um Davíð eða Ísland á þessum tíma, þetta eins og Skrattinn úr sauðaleggnum fyrir mér. Man að þetta var Gylfa mikið mál og samband Errós og Davíðs um þessar mundir, hann talaði mikið um það.

Síðan er ár og dagur, ég kynnst Íslandi aftur og þá mest vegna þessa máls. Hérna á eftir ætla ég að sýna hvernig Davíð hélt völdum og beigði allt undir sig, ýtti fólki út í gera siðlausa hluti fyrir sig og eignaðist viðkomandi þess vegna, allir í kringum hann beigðu sig undir vald hans, Davíð losaði sig svo við þá sem beigðu sig ekki.

Við þurfum að fara aftur til ársins 1982, árið sem við hjónin flytjum út með tvö börn. Þá eru Ása frænka og maður hennar Jakob í einhverjum viðskiptum við listaverkasala á Íslandi. Við getum gengið út frá að þau hafi verið að selja verk eftir afa heim til Íslands. Þau áttu í fjárhagserfiðleikum þessi ár og Jakob lést um þetta leiti úr heila krabbameini, hafði víst haft áhrif á hegðun hans, veit þó lítið um það.

Þessi listaverkasali var Guðmundur Axelsson, kallaður Guðmundur í Klausturhólum, atkvæðamikill í listaverkabransanum þessi ár. Gylfi sagði mér svo sögur af samstarfi þeirra Guðmundar og Knútar Bruuns og hvernig það samstarf hefði endað illa, önnur saga.

Set inn skýrslutöku Guðmundar. þeir sem hafa áhuga á þessu ættu að lesa hana.

Ég ætla að sýna með skjölum hvernig Davíð stjórnaði Íslandi í gegnum sitt fólk, fékk það til þess að gera siðlausa hluti og þannig ná því enn frekar undir sitt vald. Ég ætla að sýna fram á að Baldur Guðlaugsson í upphafi gerði lögmannsstörf sín af alvöru þangað til Davíð Oddsson nær til hans og fær hann til að gera siðlausa hluti.

Guðmundur segir í skýrslutökunni: og til þess fékk ég Baldur. Þegar hann byrjaði þá virtist allt vera í himnalagi með þetta. Þýðing að Baldur telur þetta unnið mál, að þetta sé eign fjölskyldunnar.

Siðan segir Guðmundur: En svo þegar fram liðu stundir þá kom hann og sagðist ekki geta sem sagt að það væri vonlaust að vinna þetta, og ég borgaði honum bara eins og um var talað og það voru okkar síðustu viðskipti.

Síðar í skýrslutökunni segir Guðmundur Ég er alveg sannfærður um það að það hefur einhver kippt í spottann þarna niðri í Ráðhúsinu.

Hann að tala um Davíð Oddsson að sjálfsögðu, þá borgarstjóra Reykjavíkur. Ég ætla að sýna fram á með skjölum að þetta er rétt hjá Guðmundi, að Davíð stýrði ferlinu eftir þetta og fékk þá sem hann réði yfir til þess að brjóta lög og gera siðlausa hluti, þannig sem hann náði þessum ofurvöldum á Íslandi, dró fólkið í kringum inn í svikavef.

Takið eftir að Guðmundur segist aldrei hafa fengið skýrslu eða skrifað álit frá Baldri, skiptir máli, mun fara yfir það seinna.

Kl. 12.58 kemur fyrir dóminn sem vitni Guðmundur Axelsson, eftirlaunaþegi, kt. 090536-2579, til heimilis að Langholtsvegi 42, Reykjavík.
Áminntur um sannsögli.
Skýrsla hans er hljóðrituð.
KB: Minnist þú þess að hafa leitað til Baldurs Guðlaugssonar lögmanns árið 1982 varðandi ágreining um eignarhald á munum sem voru í vörslum Reykjavíkurborgar og komu úr vinnustofu Kjarvals í Sigtúni 7? M: Já.
KB: Þú manst eftir því? M: Ég man eftir því já, já.
KB: Getur þú upplýst um það hver voru tildrög þess að þú leitaðir til hans með þetta erindi? M: Ja, tildrögin voru þau að ég hafði fund með Kjarvals fólkinu og það var ákveðið um að ég mundi fá lögfræðing til þess að reyna að vinna þetta eða sem sagt að athuga þetta mál, og til þess fékk ég Baldur. Þegar hann byrjaði þá virtist allt vera í himnalagi með þetta.
KB: Þegar þú talar um í himnalagi hvað átt þú við? M: Ja, eða þannig að þetta liti bara vel út. En svo þegar fram liðu stundir þá kom hann og sagðist ekki geta sem sagt að það væri vonlaust að vinna þetta, og ég borgaði honum bara eins og um var talað og það voru okkar síðustu viðskipti.
KB: Þú talar um fund með Kjarvals fólki. Manst þú hverjir það voru? M: Já, ég held að Guðrún hafi verið þar og Jóhannes. Ég man þetta nú ekki alveg sko.
KB: Ása, varst þú í samskiptum við Ásu? M: Já, ég var í samskiptum við hana en það var nú mest bara erlendis eða í Danmörku sko. Ég held að hún hafi ekki verið.
KB: Að hún hafi ekki komið að þessu svo þú munir eða hvað? M: Nei, ég bara man ekki eftir því.
KB: Manst þú hvenær þetta var á árinu ´82 sem þú fólst honum þetta ver? Hann skilar þessu það liggur fyrir það er 21. september ´82. M: Það var ábyggilega um sumarið.
KB: Hvað var það sem þú fólst honum að gera? M: Að kanna stöðuna á því hvort þetta væri ekki eign fjölskyldunnar sem ég taldi að það væri og tel enn.
KB: Ég spyr nú vegna þess að í dskj. nr. 24 sem er minnisblað frá fundi borgarstjóra á skrifstofu borgarstjóra 5. ágúst 1982 þar er kallaður saman fundur vegna þess að það fregnast af því að Baldur sé farinn að vinna í þessu verki og þar er skráð að tilefnið var að erfingjar Jóhannesar S. Kjarvals og erfingjar Sveins Kjarvals með atbeina Guðmundar í Klausturhólum hafa leitað sér lögmanns til þess að sýna fram á að Reykjavíkurborg hafi ekki fengið málverk þau og teikningar sem hún telur sig hafa fengið að gjöf frá Kjarval heldur eingöngu hafi verið um að ræða að Kjarval hafi á gamals aldrei ákveðið að biðja borgina um að koma þessum verkum fyrir í geymslu. Er þetta rétt lýsing á því verki sem þú fólst Baldri? M: Já, já, ég fól bara Baldri til þess að kanna það hvort þetta væri ekki þeirra eign.
KB: Vissir þú eitthvað hvernig hann hagaði vinnu sinni? M: Nei, það vissi ég ekki. Ég er alveg sannfærður um það að það hefur einhver kippt í spottann þarna niðri í Ráðhúsinu.
KB: Vissir þú til þess að hann hefði hitt, það kemur reyndar fram á þessu skjali sem ég vitnaði til áðan, skjal nr. 24, þar er skráð handskrifað að Baldur hafi hitt borgarstjóra þann 20. september 1982 þar að segja daginn áður en skýrslan er dagsett. Vissir þú til þess að hann hafði verið í einhverjum samskiptum við borgarstjóra eða hitt borgarstjóra? M: Nei, það vissi ég ekki.
KB: En miðað við það sem hafði komið fram í upphafi þessarar vinnu að þá kom þessi niðurstaða í skýrslunni þér á óvart? M: Já, hún gerði það.
KB: Vissir þú til þess að Baldur hafi einhvern tímann farið á þínum vegum til Danmerkur til að funda með Guðrúnu Kjarval í tengslum við þetta verk? M: Nei.
KB: En þú greiddir sem sagt Baldri fyrir þessa vinnu? M: Já, já.
KB: Manst þú hvað það var mikið? M: 25.000 held ég að það hafi verið. Var það ekki?
KB: Getur þú upplýst um það þá hverjum þú afhentir eftir að þú færð þetta afhent frá honum Baldri, hverjum þú afhentir þetta skjal? M: Ég held að Jóhannes hafi fengið ljósrit af því. Ég átti þetta lengi, lengi vel en sennilega búinn að henda því.
KB: Þú hafir afhent Jóhannesi eintak? M: Já, ég held það.
KB: Og öðrum ekki? M: Nei.
KB: En þú hefur ekki afhent Reykjavíkurborg að minnsta kosti? M: Nei, nei, það gerði ég ekki.
KB: Það stendur á þessu skjali þetta er skjal nr. 27 þetta minnisblað sem Baldur vinnur, þar stendur efst á því blaði og vélritað trúnaðarmál. Fórst þú sérstaklega fram á það við Baldur að skjalið fengi þessa áletrun eða yrði meðhöndlað sérstaklega með þessum hætti? M: Nei.
KB: Þú segist hafa verið í einhverjum samskiptum við Ásu. Ræddir þú þessi mál einhvern tímann við hana? M: Nei, ég gerði það nú reyndar ekki.
KB: Þannig að þú þekkir ekkert hennar afstöðu til? M: Jú, jú, ég þekki hana vegna þess að ég hafði það náin kynni af henni þannig að hún var alltaf að bíða eftir að myndirnar kæmu.
KB: Hafðir þú einhver samskipti við Svein Kjarval áður en hann lést? Hann deyr 1981. M: Já, já, ég gerði það því ég keypti af þeim vinnustofuna.
KB: Þarna í Austurstræti? M: Já.
KB: Þekktir þú eitthvað hans afstöðu til þessara muna sem voru í vörslum borgarinnar? M: Nei.
KB: Það hefur aldrei komið til umræðu? M: Nei, það kom aldrei til umræðu þá sko það var það snemma sem það var.
KS: Það er búið að sýna þér minnisblaðið dskj. nr. 27. Þetta er ljósrit af þessu minnisblaði sem Baldur Guðlaugsson skilar þér sem afreksturs sinnar vinnu. Á öftustu síðu í þessu minnisblaði þá rekur hann þá helstu þætti sem hann hefur kannað og þarna aftast kemst hann þarna að einhverri niðurstöðu um það að hann telji yfirgnæfandi líkur á því að dómstólar telji það fullsannað að Reykjavík hafi fengið þetta að gjöf. Þú lýstir því yfir áðan að þetta hefði komið þér á óvart. M: Þetta blað hef ég aldrei séð áður.
KS: Þetta minnisblað er þetta sama minnisblað og Baldur gerir í kjölfar vinnu þess verkefnis sem er sama minnisblað og Jóhannes Kjarval yngri á að hafa fengið afhent frá þér miðað við fyrri máls. M: Það hef ég ekki trú á. Ja, ég man ekki eftir að hafa séð þetta. Ég borgaði bara reikninginn og búið.
KB: Hvað var það þá sem þú afhentir Jóhannesi? M: Ljósrit af reikningnum. Ég man ekki eftir því að hafa fengið þetta.
D: Þú ræður lögmann til þess að gera álit. Fékkst þú skriflegt álit frá honum eða ekki eða var það munnlegt? M: Ég bara man það ekki. Ég held að það hafi bara verið munnlegt. Hann sagði að þetta þýddi ekki.
KS: Það er svo sem niðurstaðan sem greinir hérna að hann telur þetta ekki líkur á því að þetta mál muni vinnast. En það sem ég ætlaði að spyrja um var úr því þú hefðir verið ósammála þessari niðurstöðu af hverju lést þú þá kjurrt liggja? Álit eins lögmanns er jú ekki endanleg niðurstaða. Þetta er ráðgjöf, í henni felst ráðgjöf. M: Ja, það man ég ekki eftir.
KB: Manst þú þá aldrei eftir því í þessu ferli eða í þessari vinnu sem þú fólst honum að þú hafir fengið neitt skriflegt frá honum annað en þá reikninginn? M: Ég man ekki eftir því.
KS: En verður ekki að álikta sem svo ef maður ræður lögmann í vinnu og hann kemur með reikning að maður fái einhvern afrakstur þeirrar vinnu, fyrir hvað er maður að borga? M: Við vorum bara kunningjar svoleiðis að ég taldi það hafa verið alveg nóg það sem hann sagði mér.
D: Við það að skoða skjalið rifjast eitthvað upp fyrir þér? M: Nei, það gerir það nefnilega ekki sko.
Víkur frá kl. 13.10.

Meira inn seinna, bústörfin kalla.

Edited by Ingimundur Kjarval

Share this post


Link to post
Share on other sites

Næst ætla ég sýna fram á hvert þessi skýrsla eða minnisblað Baldurs fór og hvað varð um hana í gegnum árin. Ég er á því að bróðir minn hafi ekki farið rétt með í réttarsal þegar hann sagði hvar hann hefði fengið skýrsluna, enda neitar Guðmundur því. Ég trúi því að bróðir minn hafi verið hræddur um hag sinn hjá Reykjavíkurborg Ég trúi því að skýrslan sé leyniskjalasafni hjá Reykjavíkurborg, undarleg merking efst á blaðinu: "13.4.2022 Trúnaðarmál" (handskrifað). Enginn veit hvað þetta þýðir, en talið að það megi ekki sjást fyrr en árið 2022 eða 40 árum eftir 1982 þegar það var gert.

Bróðir minn vann hjá Reykjavíkurborg og mín pæling að hann hafi komist í skjalið þar en ekki þorað að viðurkenna það, þess vegna að hann sagðist hafa fengið það frá Guðmundi. Guðmundur sagði svo í skýrslutöku að hann hefði aldrei fengið svona skýrslu frá Baldri:

Þetta blað hef ég aldrei séð áður. KS: Þetta minnisblað er þetta sama minnisblað og Baldur gerir í kjölfar vinnu þess verkefnis sem er sama minnisblað og Jóhannes Kjarval yngri á að hafa fengið afhent frá þér miðað við fyrri máls. M: Það hef ég ekki trú á. Ja, ég man ekki eftir að hafa séð þetta.

Verið þolinmóð, skiptir máli hvert þessi skýrsla fór og hvernig. Baldur Guðlaugsson er ráðinn af Guðmundi, þá fyrir fjölskyldu mína, til þess að rannsaka málið. Baldur gerir skýrslu og ég nokkuð viss um að hún hafi verið rétt unnin í byrjun, en lætur hvorki Guðmund né fjölskyldu mína fá hana heldur Davíð Oddsson þá borgarstjóra, en rukkar samt Guðmund fyrir vinnuna.

Skýrslan hverfur svo inn í leyniskjalasafn borgarinnar þar sem bróðir minn kemst einhvern veginn yfir hana, en vill svo ekki viðurkenna það að einhverjum ástæðum. Líklega hægt að spyrja Hjörleif Kvaran fyrrverandi borgarlögmann, að hann viti hvernig hún komst til bróður míns. Hjörleifur viðurkennir svo í skýrslutöku að hafa haft þessa skýrslu, en ekki látið hana frá sér þegar leitað var að gögnum vegna málsins, lögbrot að sjálfsögðu, en aldrei neitt gert í því. Alltaf fundið það skrýtið, að þegar lögmenn í réttarsal viðurkenna að hafa legið á sönnunargögnum að það var bara skautað yfir. Annars staðar í heiminum hélt ég að það væri alvarlegt mál

Hjörleifur segir í sinni skýrslutöku:

KB: Hefur þú séð þetta skjal einhvern tíman áður? M: Já, já. KB: Hvenær var það fyrst sem þú sást þetta minnisblað, manst þú eftir því? M: Nei, eins og ég segi þetta er nú búið að vera held ég yfir 20 ára ferill á þessu máli. Ég held að ég muni fyrst eftir þessu 1982 sem sagt að þá kemur þetta mál upp með einhverjum hætti og borgarstjóri þáverandi Davíð Oddsson hann lætur þar til sín taka. Við sitjum þá helstu embættismenn Reykjavíkurborgar alltaf fundi með borgarstjóra þrisvar í viku og þessi mál koma upp þá að það sé verið að vefengja þessa gjöf og borgarstóri tók þá saman eða ræddi við alla þá sem voru lykilmenn í að taka á móti gjöfinni á þeim tíma þegar hún var gefin. Alfreð Guðmundsson sem var vinur Kjarvals og seinna forstöðumaður Kjarvalsstaða og Geir Hallgrímsson borgarstjóri og hugsanlega einhverjir fleiri, og borgarstjóri þáverandi samdi minnisblað eftir þetta sem ég man eftir líka sem hann gerði í beinu framhaldi af þessum viðtölum en það er töluvert löngu seinna sem ég man eftir en það er ekki samhengi milli, ég man nú ekki hvenær þetta er síðan ´82 líka en það er töluvert löngu seinna sem ég man eftir þessu.
KB: Veist þú hvernig þetta minnisblað barst þá til borgarinnar? M: Ja, ég hef alltaf staðið í þeirri trú að þetta hefði komið frá sem sagt frá Jóhannesi eða frá þeim aðilum. Hvort Jóhannes hafi afhent mér eða borgarstjóra eða einhverjum öðrum þetta rekur mig ekki minni til en ég hef alltaf staðið í þeirri trú að þetta kæmi þaðan.

KB: Nú liggur fyrir að þú áttir í bréfasamskiptum við Svölu Thorlacius á árinu 2001 þá var hún að koma fram fyrir hönd Ingimundar Kjarvals. Hún var þá að afla gagna og upplýsinga um þetta mál. Þú sendir Svölu afrit af þeim gögnum sem til voru hjá borginni um þetta mál að hennar beiðni. Það sést hér að þetta minnisblað fylgdi ekki með í þeim gögnum upphaflega í það minnsta. M: Það má vel vera. Hvaða ár er þetta?

KB: 2001. M: Á þessum tíma þegar ég átti viðræður við Svölu sem þá var að vinna í þessu fyrir eitt af barnabörnum Jóhannesar að þá að þessu tilefni þá ræddi ég við Baldur og fór yfir málið með honum og hann hérna var nú ekki svona mjög fús til að rifja upp þau atriði við mig sem hann hafði verið að vinna fyrir sitt fólk þarna tíu árum áður. Ég ætlaði að fá hann til þess að staðfesta þetta minnisblað og hann óskaði eftir því að það væri ekki gert. Hann sagði sjálfur að hann ætti ekki lengur nein gögn um þetta mál og hann hefði látið frá sér held ég þegar hann sem sagt hætti í lögmennsku þá hefði hann pakkað niður og látið frá sér öll þau gögn sem höfðu tilheyrt hans fyrri störfum og það væri þá með mikilli vinnu og fyrirhöfn ef hann ætti að fara að gramsa í því og staðfesta einhver minnisblöð eða þess háttar. Þannig að það var eiginlega eftir þetta samtal við Baldur sem ég ákvað að minnast ekki á það.
KB: Það er einmitt þá í samráði við Baldur sem það er ákveðið að senda þetta ekki? M: Ja, það er mín ákvörðun að gera það.
KB: Já, en eftir samráði? M: Ekki að hans beiðni en mér fannst svona af samtali við Baldur gefa það til kynna að hann vildi bara ekki eiga hlut að þessu máli lengur.
KB: Ef þú kannski mundir kíkja á þetta minnisblað þar sem er handritað 13.4.2022 og orðið trúnaðarmál. Kannast þú eitthvað við þessa skrift? M: Nei.
KB: Þetta er ekki þín skrift? M: Þetta er ekki mín skrift. Ég skrifa ekki svona vel.
KB: Manst þú eftir því þarna á fundinum með Jóhannesi Kjarval og borgarstjóra að þú hafir annað hvort fengið ljósrit af þessu minnisblaði eða látið ljósrita það og látið Jóhannes Kjarval hafa ljósritið? M: Nei, ekki man ég það nú hvernig það var en oft kom ég inn á fundi borgarstjóra einmitt til þess að afla gagna og halda utan um gögn eða þá að afhenda mönnum gögn sem borgin átti ef þau voru til staðar á fundinum. Það var nú mest um það að taka á móti gögnum frá fólki og koma því inn á skjalasafnið eða taka af því ljósrit til þess að við ættum það og gætum skoðað það og svo framvegis. Það kom iðulega fyrir og var svona hluti af þeim verkefnum sem ég sinnti fyrir borgarstjóra á þessum fundum að það var að halda utan um slíka hluti svona var einn af hans nánustu aðstoðarmönnum á þessum árum.

Það er svo bróðir minn sem fer allt í einu með þessa skýrslu til lögmanns fjölskyldunnar eftir að málið er byrjað, vissi sem var að hún var mikilvæg, en hann ekki látið hana frá sér þegar verið var að leita að gögnum. Ég hafði þá eytt árum í að komast yfir hana. Skrifað hingað og þangað og sum bréfin undarlegri en önnur. Man að ég skirifaði til Hjörleifs, að einhvern daginn yrði þetta mál það eina sem yrði vitað um okkur báða, allt annað gleymt. Oft hugsað um þá fullyrðingu, hvort hún gæti verið rétt.

Ég ætla að setja skýrsluna inn hér á eftir. Ég er sannfærður um að upphaflega hafi hún verið í alvöru, jafnvel hægt að sjá kafla skipti í henni, en Davíð svo þrýst á Baldur að breyta henni og hún svo endað í leynisafni Reykjavíkurborgar, en ekki farið til fjölskyldu minnar eins og hún átti auðvitað að gera. Baldur að brjóta bæði lög og siðareglur stéttar sinnar með því að láta mótaðila þeirra sem hann var að vinna fyrir, fá skýrsluna en ekki skjólstæðinga sína.

Seinna ætla ég svo að setja inn minnisblað Davíðs Oddssonar sjálfs og sýna hvernig hann handstýrði ferlinu haustið 1982. Hægt að sýna fram á það með dagatölum:

13.4.2022 Trúnaðarmál. (handskrifað)

Minnisblað.

Vegna athugunar á því hvort munir þeir sem Jóhannes S. Kjarval (hér eftir nefndur J.K.) afhenti Reykjavíkurborg þ. 7. nóvember 1968 voru afhentir til geymslu eða gjöf.


Athugaðar hafa verið fundargerðir borgarráðs og borgarstjórnar frá árinu 1968, Morgunblaðið frá því í nóvember 1968 og apríl 1972 (þegar J. Kj. lést) , ræða Birgis Ísleifs Gunnarssonar , borgarstjóra við vígslu Kjarvalsstaða 1973, sýningarskrá frá opnun Kjarvalsstaða , bréf Ólafs Þórðarsonar til Sveins Kjarvals dgs. 10/10 (á að vera 10/11) 1968, minnispunktar og dagbókarbrot Ólafs Þórðarsonar frá árunum 1968 - 1972, erfðafjárskýrsla v. J Kj., kaflar úr dagbókum Guðmundar Alfreðssonar, og ýmis fleira skrifleg gögn.

Rætt hefur verið við eftirtalda.
1. Indriða G. Þorseinsson sem vinur að ritun J. Kj.
2. Jón Þ. Ólafsson, son Ólafs Þórðarsonar, systursonar J. Kj.
3. Pál Líndal, fyrrum borgalögmann
4. Guðmund Jónsson, borgardómara, son Jóns Þorsteinssonar,
vinar J. Kj., sem aflaði upplýsinga frá föður sínum.
5. Lárus Blöndal, fyrrum borgarskjalavörð.
6. Markús Sigurbjörnsson, fulltrúi borgarfógeta v. búskipta eftir J. K.
7. Jóhannes S. Kjarval og Ingimund Sveinsson sonarsyni J. Kj.
8. Guðrún Kjarval tengdadóttir J. Kj.
9. Geir Hallgrímsson fyrrum borgarstjóra.
10. Jón G. Tómasson, borgarlögmann.
11. Davíð Oddsson, borgarstjóra.
12. Þorvald Þorvaldson, bifreiðastjóra.

Af athugunum virðist nokkuð ljóst að skriflegt gögn muni engin til varðandi það hvers konar afhendingu var um að ræða þ. 7. nóvember 1968. Ekki er til skriflegur gjafagerningur og engin önnur skjöl þessu viðkomandi. Opinberlega var ekki um þetta getið og hvorki er á viðtökum borgarinnar á munum frá J. Kj. minnst í fundargerðum borgarráðs né borgarstjórnar frá þessum tíma. Í bréfi Ólafs Þórðarsonar til Sveins Kjarvals þar sem Ólafur lýsir atburðar rásinni í kringum afhendingu munanna eins og hann upplifði hana er hvergi rætt um það sérstaklega hvort Ólafur telji vera um að ræða geymslu munanna eða gjöf. Hins vega segir á einum stað í frásögn af atburðum þ. 6/11 1968 " áður en við fórum af vinnustofunni spurði Kj. mig hvernig mér litist á að biðja borgarsafnið að geyma dótið - ég hugsaði mig um - leit á hann og reyndi að reikna hann út - og sagði: því ekki að sortera í nýjar umbúðir og láta allt vestur í nýja húsið á einn stað þar og taka svo upp seinna - nei - nei - ég þoli það ekki sagði hann .
Ég sagði þá - ef þú ert ánægður með það - þá sagðist ég sjá neitt á móti því -
og kannski best við nánari athugun. Ég sá að það þýddi ekki að reyna aðra úrlausn, og hann það þreyttur og slappur að það mundi draga hann ennþá neðar að ætlast til þess að hann færi í gegnum þetta - hann hefur ekki þrótt til þess - og hvert smástykki vekur nýjar
endurminningar - e.t.v. óupptekin bók eða vindlakassi frá látnum vini. Jólakaka, jólapappír etc."
Guðrún Kjarval segist hafa hringt í Geir Hallgrímsson, þáverandi borgarstjóra þegar hún frétti frá Ólafi Þórðarsyni að verið væri að flytja muni Kjarvals í Borgaskjalasafnið, og hafi Geir þá sagt sér að verið væri að taka munina í varðveislu. Í bréfi Borgarskjalasafns til J. Kj. dags. 10/1 1969 er talað um muni "sem bárust safninu frá yður um þær mundir" (þ.e. í nóvember 1968) og skrá yfir munina sem Borgarskjalasafn útbjó ber yfirskriftina "skrá yfir muni Jóhannesar S. Kjarvals í borgarskjalasafni".
Í minningargrein um J. Kj. á árinu 1972 var hvergi að því vikið að hann hefði fært Reykjavíkurborg umrædda muni að gjöf . Svo virðist sem það sé fyrst við vígslu Kjarvalsstaða í mars 1973 sem þessi afstaða Reykjavíkurborgar verður opinber.
Það sem nú hefur verið rakið gæti bent til þess að munirnir hafi einungis verið afhentir til geymslu. Í þessu sambandi er ljóst að einungis örfáir aðilar hafa verið til staðar þegar afhendingin átti sér stað og fáir því vitað frá fyrstu hendi hver eðlis afhendingar gerningurinn var. Hvorki Jón Þorsteinsson, Páll Líndal, þáverandi borgarlögmaður, né Lárus Blöndal, þá verandi borgarskjalavörður, ræddu t.d. um þetta við J. Kj. en segjast
Hins vegar allir ávallt hafa litið svo á að um gjöf hafi verið að ræða . Lárus Blöndal sagðist t.d. aldrei myndu hafa ráðist í jafnmikla vinnu og raun bar vitni við flokkun og skráningu munanna, ef hann hefði ekki áliti þá vera orðin eign borgarinnar. Og yfirskriftina á skrá þeirri sem gerð var yfir munina taldi hann eðlilega og venjulega, þótt munirnir teldust vera orðnir eign Reykjavíkurborgar.
Næst verður þá vikið nánar að því sem fyrir liggur og styður þá staðhæfingu Reykjavíkurbogar að um gjöf hafi verið að ræða.

1. Geir Hallgrímsson þá v. Borgarstjóri, segist sannfærður um að um gjöf hafi verið að ræða, en man ekki eftir því hvernig þetta bara að . Geir segir að J. Kj. hafi verið umhugað um að verk hans og munir dreifðust ekki meira en orðið var og hafi hann því viljað að Reykjavíkurborg eignaðist umrædda muni og varðveitti að Kjarvalsstöðum sem honum hafi verið hjartfólgnir. Geir taldi að J. Kj. hefði ekki viljað að skýrt yrði frá gjöfinni opinberlega og því hefði ekki einu sinni verið bókað um þetta í fundargerðir borgarráðs, þar sem slíkar fundargerðir væru opinberar.
Sú staðreynd sem lesa má um í bréfi Ólafs Þórðarsonar, að Geir Hallgrímsson skuli koma til fundar við J. Kj. þegar munirnir eru fluttir úr vörslum hans, bendir óneitanlega fremur til þess að um gjöf en ekki vörslu hafi verið að ræða.

2. Alfreð Guðmundsson, forstöðumaður Kjarvalsstaða, hefur gefið svofellda skriflega yfirlýsingu, dag. 18.9. 1982: "Ég var viðstaddur 7. nóvember 1968 í Sigtúni 7, þegar Jóh. S. Kjarval tilkynnti Geir Hallgrímssyni formlega um gjöf sína til Reykjavíkurborgar. Ég boðaði Geir á staðinn á staðinn að ósk Kjarvals, sem áður hafði sagt mér, að hann ætlaði að afhenda Reykjavíkurborg myndverk og aðra muni að gjöf."

3. í ljós hefur komið að Guðmundur, sonur Alfreðs Guðmundsonar hélt dagbækur á þessum árum og hefur undirritaður fengið í hendur ljósrit af dagbókarfærslum frá þessum tíma. Þann 28. okt. 1968 skrifar Guðmundur, sem þá var í síðasta bekk í menntaskóla:
"Skólinn, bara 2 tímar. Svaf. Síðdegis ferjaði ég ásamt pabba 20 teikningar (túss, kol, blek ) eftir Jóh. Kjarval frá Sigtúni 7 niðrá skrifstofu borgarstjóra. Kjaeval var að gefa borginni þessar myndir...............".
Og þann 7. nóvember 1968 skrifar Guðmundur:
"Skólinn, ball frí í sögu. Lærði í allan dag. Í dag kl. 14 afhenti Jóhannes Kjarval Geir borgarstjóra að gjöf nokkra tugi teikninga ásamt gömlum kössum ofan af háalofti hjá sér,
sem í eru bækur, blöð, flatkökur, ýmis skrif og riss. Fara þessir munir allir til minjasafns Reykjavíkurborgar. Pabbi hefur flesta daga og mörg kvöld undanfarna 3ja vikna verið með Kjarval að sortera upp úr kössum, kirnum og möppum inní Sigtúni 7. Þykir pabba það skemmtilegur starfi að vonum. Ég hef stundum litið við. Öðru hvoru hafa Ólafur Þórðarson systursonur Kjarvals, og leigubílstjórar rétt þeim hjálparhönd....."

4. Reykjavíkurborg virðist fljótlega eftir viðtöku munanna hafa sýnt í verki að hún leit á þá sem sína eign. M.a. var Frank Ponzi listfræðingur ráðinn til að gera við ýmis myndverkanna.

5. Í sýningarskrá sem gefin var út í tilefni sýningar v. Opnunar Kjarvalsstaða í mars 1973 birtist m. a. Ritgerð eftir Halldór Laxness þar sem m. a. sagði að "væna aðréttu að slíkum myndum ánafnaði listamaðurinn (J. Kj.) Reykjavíkurborg áður en hann lést, og var sumt af því illa farið." Í sömu sýningarskrá birtist einnig "Ágrip af Kjarvalsannál" eftir Valtý Pétursson og sagði þar m. a. árið 1968: "Jóhannes S. Kjarval gaf Reykjavíkurborg safn mynda eftir sig".

6. Unnt er að halda því fram að erfingjar J. Kj. hafi í verki viðurkennt að Reykjavíkurborg hafi fengið munina að gjöf. T.d. upplýsir Guðrún Kjarval að sumarið 1971 hafi Alfreð Guðmundsson sýnt henni teikningar úr umræddu safni muna sem Frank Ponzi var þá að vinna við lagfæringar á. Þá var að sögn Guðrúnar búið að ramma teikningarnar inn og báru rammarnir stimpil Reykjavíkurborgar. Gat því varla farið á milli mála að Reykjavíkurborg taldi sig eiga myndirnar. Ekki hreyfðu erfingjarnir neinum athugasemdum af þessu tilefni.
Við búskipti eftir J. Kj. skiluðu börn hans , Sveinn Kjarval og Aase Kjarval Lökken inn til skiptaráðaanda í Reykjavík erfðafjárskýrslu dags. 1/4 1973, (en þá var komið fram opinberlega að Reykjavíkurborg álit J. Kj. hafa gefið umrædda muni) þar eru eignir dánarbúsins taldar vera peningar og síðan teikningar á veggjum í herbergi í Austurstræti.
Ekki er þar vikið að öðru og því unnt að túlka þetta sem svo að erfingjar hafi á þessum tíma ekki talið umrædda muni vera eign dánarbúsins, þ. E. Ekki hafa verið eign J. Kj. við andlát hans.
7. Þorvaldur Þorvaldsson, bifreiðarstjóri, sem oft ók J. Kj. og var velkunnugur honum hefur tjáð undirrituðum að J. Kj. hafi sagt sér eitt sinn er þeir voru staddir í Sigtúni 7 og rætt oftar en einu sinni eftir það að hann ætlaði að gefa Reykjavíkurborg muni þá sem hann geymdi í kössum í Sigtúni 7, en þar hafi verið um að ræða teikningar, bækur, blöð og ýmis konar dót, þ.á.m. jólakökur. Þorvaldur segir að J. Kj. hafi sagt að Reykjavíkurborg yrði að eiga e-ð til að sýna á Kjarvalsstöðum, en J. Kj. hafi verið ánægður með þá byggingu og hafi áður verið búinn að gefa í hana peninga.
Þorvaldur kveðst ekki hafa verið viðstaddur afhendingu munanna en segir að J. Kj. hafi eftir afhendinguna aftur minnst á þetta við sig og þá talað um það sem hann hefði gefið Reykjavíkurborg.


Niðurstaða

Niðurstaða undirritaðs af framanröktu er sú niðurstaða að yfirgnæfandi líkur séu til þess að dómstólar myndu telja það fullsannað að J. Kj. hefði gefið Reykjavíkurborg umrædda muni og hafi sú afhending farið fram um kl. 14 þ. Nóvember 1968 að viðstöddum Geir Hallgrímssyni og Alfreð Guðmundssyni, en áður en Ólafur Þórðarson kom á staðinn.
Vitnisburðir Geirs og Alfreðs, dagbókarkaflar Guðmundar Alfreðssonar og vitnisburður Geirs og Alfreðs, dagbókarkaflar Guðmundar Alfreðssonar og vitnisburður Þorvaldar Þorvaldssonar muni lagðir til grundvallar. Þá muni aðgerðarleysi erfingjanna ennfremur veikja stöðu þeirra, auk þess sem líkindi eru til að Reykjavíkurborg teldist hafa eignast munina fyrir hefð, (lausafé hefðast á 10 árum) ef eignaréttur borgarinnar teldist ekki nægilega sannaður með öðrum hætti.

Reykjavík, 21 september 1982

Baldur Guðlaugsson, hdl.

Ég get svo haldið áfram að sýna framá hvernig þessir menn, sérstaklega Davíð Oddsson og Baldur Guðlaugsson eru samofnir málinu, sérstaklega þetta haust 1982. Þá er Geir Hallgrímsson á leið inn í mikilvægar kosningar um vorið og þetta auðvitað erfitt mál Sjálfstæðisflokknum . Seinna ætla ég að setja inn minnisblað Davíð Oddssonar til þess að sýna fram á það.

Það sniðuga að þetta haust er mér boðið til Sameinuðu Þjóðanna af Ólafi Helgasyni hjá utanríkisþjónustinni, tengdist honum fjölsktylduböndum. Geir átti að halda ræðu og mér svo boðið í hádegisverð með honum og sendinefndinni, þurfti líklega klapplið. Man að mér fannst skrýtið hvernig Geir hagaði sér gagnvart mér, hafði ekki minnstu hugmynd um hvað var í gangi á Íslandi.

Einnig sniðugt, þarna var einhver frá Hafskip sem ég þekkti í gegnum Ólaf Helgason og hann í einhverjum umræðum við Geir fyrir eða eftir hádegisverðin. Ég tók eftir að þetta var alvarlegt vegna þess að ég stóð of nálægt þeim og þeir hættu að tala saman þangað til ég færði mig í burtu. Allir hinir sjóaðir í innsta valdahring þjóðarinnar og héldu sig í hæfilegri fjarlægð. Regan þá Bandaríkjaforseti, hélt líka ræðu og ég viðstaddur hana, mikið upplevelsi.

Eitt hljóta allir að sjá, jafnvel þó þeir séu ekki sammála þessum niðurstöðum mínum hérna, að Gunnlaugur Claessen var gjörsamlega vanhæfur sem Hæstaréttardómari í þessu máli og það eina sem sikptir máli á þessu stigi málsins. Ég ætla þess vegna að einbeita mér að því. Allt hitt gerir þetta svo að réttarmorði, en hægt að einbeita sér að því þegar Gunnlaugur Claessen hefur verið ákveðinn vanhæfur.

Eins og ég sé þetta núna, vanhæfi hans málið og ef að lögmaður minn vill ekki gera neitt með það, að ég verði að fá mér annan. Við sjáum svo til hvernig þetta þróast með hækkandi sól.

Næst ætla ég svo að fara yfir minnisblað Davíðs Oddssonar frá 1982, hann þá nýlega orðinn borgarstjóri

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hef ekki vijað stríða ykkur með þessu yfir hátíðirnar, en áður en ég birti minnisblað Davíðs vil ég birta þetta bréf sem sýnir að Hjörleifur Kvaran laug beint að mér í því. Hann viðurkenndi í vitnaleiðslu að hafa haldið minnisblaði Baldurs Guðlaugssonar frá lögmanni mínum Svölu Thorlasíus. Samkvæmt þessu laug hann beint að mér í þessu bréfi. Það alvarlegt mál þegar lögmenn halda skjölum til hliðar og refisvert athæfi þó að ég þekki ekki íslensk lög beint um það atriði. Mín niðurstaða að heimur lögmanna og dómara á Íslandi sé svo lítill og þröngur að þeir gangi meira upp í að vernda hvern annan en að reka heilbrigt réttakerfi og að ég verði að taka á því. Meira um það seinna í dag, bústörfin kalla:

KB: Veist þú hvernig þetta minnisblað barst þá til borgarinnar? M: Ja, ég hef alltaf staðið í þeirri trú að þetta hefði komið frá sem sagt frá Jóhannesi eða frá þeim aðilum. Hvort Jóhannes hafi afhent mér eða borgarstjóra eða einhverjum öðrum þetta rekur mig ekki minni til en ég hef alltaf staðið í þeirri trú að þetta kæmi þaðan.

KB: Nú liggur fyrir að þú áttir í bréfasamskiptum við Svölu Thorlacius á árinu 2001 þá var hún að koma fram fyrir hönd Ingimundar Kjarvals. Hún var þá að afla gagna og upplýsinga um þetta mál. Þú sendir Svölu afrit af þeim gögnum sem til voru hjá borginni um þetta mál að hennar beiðni. Það sést hér að þetta minnisblað fylgdi ekki með í þeim gögnum upphaflega í það minnsta. M: Það má vel vera. Hvaða ár er þetta?

KB: 2001. M: Á þessum tíma þegar ég átti viðræður við Svölu sem þá var að vinna í þessu fyrir eitt af barnabörnum Jóhannesar að þá að þessu tilefni þá ræddi ég við Baldur og fór yfir málið með honum og hann hérna var nú ekki svona mjög fús til að rifja upp þau atriði við mig sem hann hafði verið að vinna fyrir sitt fólk þarna tíu árum áður. Ég ætlaði að fá hann til þess að staðfesta þetta minnisblað og hann óskaði eftir því að það væri ekki gert. Hann sagði sjálfur að hann ætti ekki lengur nein gögn um þetta mál og hann hefði látið frá sér held ég þegar hann sem sagt hætti í lögmennsku þá hefði hann pakkað niður og látið frá sér öll þau gögn sem höfðu tilheyrt hans fyrri störfum og það væri þá með mikilli vinnu og fyrirhöfn ef hann ætti að fara að gramsa í því og staðfesta einhver minnisblöð eða þess háttar. Þannig að það var eiginlega eftir þetta samtal við Baldur sem ég ákvað að minnast ekki á það.

KB: Það er einmitt þá í samráði við Baldur sem það er ákveðið að senda þetta ekki? M: Ja, það er mín ákvörðun að gera það.

Og bréf Hjörleifs til mín, þá borgarlögmaður:

Reykjavíkurborg

Borgarlögmaður

Reykjavík, 22. október 2001.

R01050074

170

HBK/ás

Ingimundur Kjarval

332 Hayes Road

Delhi N.Y. 13753

Gjöf Kjarvals til Reykjavíkurborgar.

Vísað er til bréfa yðar frá 3. ágúst og 30. september sl. Afskipti mín af þessu máli hófust fyrr á þessu ári þegar Svala Thorlacíus, hrl. óskaði eftir upplýsingum frá Reykjavíkurborg um gjafarbréf eða skriflegar yfirlýsingar í einhverju formi frá Jóhannesi Kjarval, listmálara, um þau verk eftir hann sem eru í vörslu Reykjavíkurborgar. Af þessu tilefni var óskað eftir að Kjarvalsstaðir og Borgarskjalasafnið létu mér í té þau gögn sem þar væru tiltæk um gjöf Kjarvals til Reykjavíkurbogar. Þeim skjölum sem mér bárust frá Kjarvalsstöðum og Borgarskjalasafni var komið til Svölu og virðist mér sem þér hafið þau öll undir höndum.

Borgarlögmaður dregur ekki í efa eignarétt Reykjavíkurborgar á þessum verkum.

Af þessu tilefni skal upplýst að Reykjavíkurborg hefur fengið að gjöf fjölda listaverka frá ýmsum listamönnum innlendum sem erlendum og hafa listamennirnir ekki verið krafðir um undirritaðar gjafayfirlýsingar við afhendingu listaverkanna. Slíkt hefur ekki þótt viðeigandi og þekki ég ekki önnur dæmi þess að brigður hafi verið bornar á eignarétt Reykjavíkurborgar.

Undirskrift: Hjörleifur Kvaran.

Edited by Ingimundur Kjarval

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hef ekki vijað stríða ykkur með þessu yfir hátíðirnar, en áður en ég birti minnisblað Davíðs vil ég birta þetta bréf sem sýnir að Hjörleifur Kvaran laug beint að mér í því. Hann viðurkenndi í vitnaleiðslu að hafa haldið minnisblaði Baldurs Guðlaugssonar frá lögmanni mínum Svölu Thorlasíus. Samkvæmt þessu laug hann beint að mér í þessu bréfi. Það alvarlegt mál þegar lögmenn halda skjölum til hliðar og refisvert athæfi þó að ég þekki ekki íslensk lög beint um það atriði. Mín niðurstaða að heimur lögmanna og dómara á Íslandi sé svo lítill og þröngur að þeir gangi meira upp í að vernda hvern annan en að reka heilbrigt réttakerfi og að ég verði að taka á því. Meira um það seinna í dag, bústörfin kalla:

KB: Veist þú hvernig þetta minnisblað barst þá til borgarinnar? M: Ja, ég hef alltaf staðið í þeirri trú að þetta hefði komið frá sem sagt frá Jóhannesi eða frá þeim aðilum. Hvort Jóhannes hafi afhent mér eða borgarstjóra eða einhverjum öðrum þetta rekur mig ekki minni til en ég hef alltaf staðið í þeirri trú að þetta kæmi þaðan.

KB: Nú liggur fyrir að þú áttir í bréfasamskiptum við Svölu Thorlacius á árinu 2001 þá var hún að koma fram fyrir hönd Ingimundar Kjarvals. Hún var þá að afla gagna og upplýsinga um þetta mál. Þú sendir Svölu afrit af þeim gögnum sem til voru hjá borginni um þetta mál að hennar beiðni. Það sést hér að þetta minnisblað fylgdi ekki með í þeim gögnum upphaflega í það minnsta. M: Það má vel vera. Hvaða ár er þetta?

KB: 2001. M: Á þessum tíma þegar ég átti viðræður við Svölu sem þá var að vinna í þessu fyrir eitt af barnabörnum Jóhannesar að þá að þessu tilefni þá ræddi ég við Baldur og fór yfir málið með honum og hann hérna var nú ekki svona mjög fús til að rifja upp þau atriði við mig sem hann hafði verið að vinna fyrir sitt fólk þarna tíu árum áður. Ég ætlaði að fá hann til þess að staðfesta þetta minnisblað og hann óskaði eftir því að það væri ekki gert. Hann sagði sjálfur að hann ætti ekki lengur nein gögn um þetta mál og hann hefði látið frá sér held ég þegar hann sem sagt hætti í lögmennsku þá hefði hann pakkað niður og látið frá sér öll þau gögn sem höfðu tilheyrt hans fyrri störfum og það væri þá með mikilli vinnu og fyrirhöfn ef hann ætti að fara að gramsa í því og staðfesta einhver minnisblöð eða þess háttar. Þannig að það var eiginlega eftir þetta samtal við Baldur sem ég ákvað að minnast ekki á það.

KB: Það er einmitt þá í samráði við Baldur sem það er ákveðið að senda þetta ekki? M: Ja, það er mín ákvörðun að gera það.

Og bréf Hjörleifs til mín, þá borgarlögmaður:

Reykjavíkurborg

Borgarlögmaður

Reykjavík, 22. október 2001.

R01050074

170

HBK/ás

Ingimundur Kjarval

332 Hayes Road

Delhi N.Y. 13753

Gjöf Kjarvals til Reykjavíkurborgar.

Vísað er til bréfa yðar frá 3. ágúst og 30. september sl. Afskipti mín af þessu máli hófust fyrr á þessu ári þegar Svala Thorlacíus, hrl. óskaði eftir upplýsingum frá Reykjavíkurborg um gjafarbréf eða skriflegar yfirlýsingar í einhverju formi frá Jóhannesi Kjarval, listmálara, um þau verk eftir hann sem eru í vörslu Reykjavíkurborgar. Af þessu tilefni var óskað eftir að Kjarvalsstaðir og Borgarskjalasafnið létu mér í té þau gögn sem þar væru tiltæk um gjöf Kjarvals til Reykjavíkurbogar. Þeim skjölum sem mér bárust frá Kjarvalsstöðum og Borgarskjalasafni var komið til Svölu og virðist mér sem þér hafið þau öll undir höndum.

Borgarlögmaður dregur ekki í efa eignarétt Reykjavíkurborgar á þessum verkum.

Af þessu tilefni skal upplýst að Reykjavíkurborg hefur fengið að gjöf fjölda listaverka frá ýmsum listamönnum innlendum sem erlendum og hafa listamennirnir ekki verið krafðir um undirritaðar gjafayfirlýsingar við afhendingu listaverkanna. Slíkt hefur ekki þótt viðeigandi og þekki ég ekki önnur dæmi þess að brigður hafi verið bornar á eignarétt Reykjavíkurborgar.

Undirskrift: Hjörleifur Kvaran.

Hér á eftir set ég svo svar Baldurs Guðlaugssonar til mín um þetta minnisblað, þar sem hann lýgur beint að mér um að hann hafi það ekki. Því ef að hann hafði það ekki, sem er enginn ástæða til að trúa, einu sinni lygari ávalt lygari, var það honum ekkert mál að fá það frá Hjörleifi eða benda mér á það hjá honum:

Ingimundur Kjarval

332 Hayes Road

Delhi N.Y. 13753

USA

Reykjavík 7. september 2001

Ég vísa til bréfa yðar dags.1. ágúst og 24. ágúst sl. Þar sem þér spyrjist fyrir um greinargerð um "gjöf Jóhannesar Kjarval til Reykjavíkurborgar" sem ég hafi tekið saman einhvern tíma fyrir 5. ágúst 1982.

Ákvarðanir um hagnýtingu og birtingu lögfræðilegra greinagerða sem Íslenskir lögmenn semja fyrir aðra aðila eru alfarið í höndum viðkomandi aðila en ekki lögmanna sjálfra. Ég gæti því ekki látið yður í té umrædda greinargerð, þótt ég hefði hana í mínum vörslum, en svo vill reyndar til að ég hef hana ekki lengur undir höndum. Þótt mér sé það á engan hátt skylt get ég hins vegar upplýst yður um að sá sem á sínum tíma fékk mig til verksins var

Guðmundur Axelsson listaverkasali.

Virðingarfyllst,

(Undirskrift.)

Baldur Guðlaugsson

Sleppum því að þessi greinargerð var gerð fyrir fjölskyldu mína og að Baldur lét Davíð Oddsson fá hana en ekki fjölskyldu mína.

Á þessu stigi málsins finnst mér að ég muni ekki fá þá hjálp á Íslandi sem ég hef rétt á, að allir í réttarkerfinu á Íslandi séu meira í að passa upp á sína eigin stétt, en að halda uppi lögum og reglum.

Hvað er þá til ráða, hugmynd sem hefur verið að fæðast með mér undanfarið, að ég komi til Íslands á afmæli dómsins 28. febrúar og fari í hungurverkfall fyrir utan Hæstarétt. Fyrsta árið yrði þetta meira táknrænt, aðeins örfáir dagar, en lengra hungurverkfall með hverju árinu. Kannski að það myndi höggva á þöggun fjölmiðla á Íslandi.

Hvað finnst Málverjum, Jón Steinar gæti svo verið með mér í hunguverkfallinu, skilst að hann sé eitthvað sár út í Hæstarétt líka. .-) Ég veit í rauninni ekki hvað annað ég get gert. Hungurverkfall eru góð mótmæli í mínum huga, ekkert ofbeldi en skilaboð um að þau eru í alvöru

Edited by Ingimundur Kjarval

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hérna seinast er svo minnisblað Davíðs Oddssonar, þá ný orðinn borgarstjóri. Dagatölin tvö skipta máli. Ég trúi því að ástæða fundarins þennan 5. ágúst hafi verið "fyrri greinargerð" Baldurs Guðlaugssonar. Hún valdið svo miklum taugatitringi að þessi fundur hafi verið haldinn. Þá forsætisráðherra Íslands mætir ekki á borgarstjóraskrifstofu á svona fund nema eitthvað mikið sé að.

Í minnisblaðinu er sagt: "Vakin var athygli á því á fundinum, að sýningarskrá þeirri, sem greinir frá opnuninni, birtist ræða borgarstjórans og jafnframt ræða Halldórs Laxness, sem flutt var samtímis, og þar tekur Laxness fram að borgin hafi fengið verk þessi til eignar frá Kjarval. Einhvern veginn hefur hann, þessi þekkti vinur Kjarvals, haft vísbendingu um það. Þetta hefur Baldur Guðlaugsson sennilega ekki athugað."

En í greinargerðinni sem er til í dag er eimmitt minnst á þetta atriði: "Í sýningarskrá sem gefin var út í tilefni sýningar v. Opnunar Kjarvalsstaða í mars 1973 birtist m. a. Ritgerð eftir Halldór Laxness þar sem m. a. sagði að "væna aðréttu að slíkum myndum ánafnaði listamaðurinn (J. Kj.)"

Sem sýnir að Baldur hlýtur að hafa endurskrifað greinargerðina eftir að Davíð var búinn að hræra í honum. Mín trú (sem Guðmundur í Klausturhólum staðfestir sem vitni)að Baldur hafi gert þetta í upphafi af alvöru og talið að þetta unnið mál fyrir fjölskylduna, enda lögmaður fjölskyldunnar en ekki Davíðs. En látið Davíð sjá greinargerðina og þess vegna þessi fundur. Davíð gengur svo í málið, fær alla í kringum sig til þess að gera siðlausa hluti og þetta útkoman. Tilvonandi kosningar um vorið og ekki efnilegt fyrir Geir Hallgrímsson að vera með málaferli vegna þessa á bakinu, Davíð látinn kippa þessu í liðinn.

Hann heldur svo fund með Baldri 20. september þetta haust og Baldur lætur Guðmund vita að þetta sé vonalust mál. Rukkar samt Guðmund fyrir vinnuna en lætur hann ekki fá greinargerðina sem hann var búinn að láta Davíð fá. Og þetta er liðið sem stjórnaði svo Íslandi næstu áratugi inn í hrunið, Baldur Guðlaugsson sakamaður í dag.

Minnisblað.

Um fund haldinn á skrifstofu borgarstjóra fimmtudaginn 5. ágúst 1982.

Mættir voru , auk mín , Geir Hallgrímsson, Jón G. Tómasson borgarlögmaður og Alfreð Guðmundsson forstöðumaður Kjarvalsstaða.

Tilefnið var að erfingjar Jóhannesar Kjarval og erfingjar Sveins Kjarval með atbeina Guðmundar í Klausturhólum hafa leitað sér lögmanns til að sýna fram á, að Reykjavíkurborg hafi ekki fengið málverk þau og teikningar, sem hún telur sig hafa fengið að gjöf frá Kjarval, heldur einvörðungu hafi verið um að ræða, að Kjarval hafi á gamals aldri ákveðið að biðja Borgina um a koma þessum verkum fyrir í geymslu.

Geir Hallgrímsson sagði að þessar myndir ásamt fleiri munum hefði verið afhent sér af Kjarval hinn 7. nóv. 1968 að tilhlutan Kjarvals. Enginn vafi sé á því í sínum huga, að þar hafi verið um að ræða gjöf til Borgarinnar., ekki háð annarri kvöð en þeirri, að Borgin léti gera við myndirnar og hefði þær til sýnis í húsakynnum sínum. Kjarval hefði þá verið farinn að trúa því , að Kjarvalsstaðir myndu rísa og þar yrði hægt að koma fyrir þessum myndum. Geir sagðist ekki muna betur en Sveinn Kjarval hafi þakkað sér fyrir persónulega að taka við þessum myndum til eignar með þessum skilmálum. Nokkuð löngu áður höfðu vinir Kjarvals haft samband við Geir, m. A. Þeir Alfreð Guðmundsson, Jón Þorsteinsson o.fl., og kvartað undan einsemd Kjarvals og sagt sér, að menn færu til hans og notfærðu sér einsemd hans og væru að slá hann um fé og fjármuni. Hann mundi hvergi una sér nema á Hótel Borg. Ákvað þá Geir í samráði borgarráðsmenn að leigja handa honum herbergi á Hótel Borg, og þar bjó hann um allengt skeið á borgarinnar kostnað.

Borgarlögmaður taldi, að öll sönnunarbyrðin í máli þessu myndi hvíla á erfingjum, ekki síst myndi vega þungt tómlætis áhrif þeirra, þar sem þau hafa ekki hreyft málinu í tæp 10 ár, en lögmaður erfingjanna mun á því byggja að hefðaréttur borgarinnar hefjist ekki fyrr en frá og með ræðu þeirri, sem Birgir Ísl. Gunnarsson hélt 1973, þegar Kjarvalsstaðir voru opnaðir, því þar sé í fyrsta sinn á prenti gefið til kynna að borgin hafi eignast öll þessi verk.

Vakin var athygli á því á fundinum, að sýningarskrá þeirri, sem greinir frá opnuninni, birtist ræða borgarstjórans og jafnframt ræða Halldórs Laxness, sem flutt var samtímis, og þar tekur Laxness fram að borgin hafi fengið verk þessi til eignar frá Kjarval. Einhvern veginn hefur hann, þessi þekkti vinur Kjarvals, haft vísbendingu um það. Þetta hefur Baldur Guðlaugsson sennilega ekki athugað. Íöðru lagi liggur fyrir sýningarskrá, þar sem sérstaklega er um það fjallað að verið sé að sýna verk Kjarvals, sem hann hafi gefið og séu í eigu borgarinnar, og í sýningarnefnd þessari er eimmitt Jóhannes Kjarval, yngri og ber ábirgð á sýningarskránni.

Ákveðið var, að Geir reyndi að ná sambandi við Ragnar í Smára, sem nú er á spítala, og jafnframt við Halldór Laxness til að fá staðfestingu þeirra.

Að öðru leyti var ákveðið, að borgalögmaður hefði nú samband við Baldur Guðlaugsson og fengi upplýst hvaða gögn hann er með í málinu og kannaði til þrautar öll þau gögn, sem finnaleg væru í skjalasafni borgarinnar.

DO (Skammstöfun undirskrifuð af Davíð Oddsyni)

Síðan er handskrifuð viðbót Davíðs:

Fundur 20/9, 82 með Baldri Guðlaugssyni hrl. Menn sammála um að nú væru komin fram þau gögn, sem líklegt væri að finnanleg væru. Baldur sagðist myndi kynna skjólstæðingum sínum stöðu málsins og láta síðan borgina vita um framhaldið.

DO

Share this post


Link to post
Share on other sites

Svo hvers vegna er það að ekkert ykkar segir hóst, sum ykkar hafa lesið þetta og myndað ykkur skoðun á þessu? Mér finnst það í rauninni það merkilegasta í þessu öllu, þögn ykkar og hef ekki alveg skilið hana.

Ein skýringin í mínum huga, að þó að þið skiljið og vitið að þetta sé allt sem ég segi, sé best að hreifa ekki við þessu, best að Reykjavíkurborg passi upp á þennan menningararf þjóðarinnar, fjölskyldunni ekki treystandi, seldi þetta bara á tómbólu eða eitthvað,græðgi í Ingimundi ógeðslegt allt saman.

Svo er Reykjavíkurborg að passa upp á þetta? Á sínum tíma voru áætlanir um að byggja safn eða geymslu undir þetta við hliðina á Kjarvalsstöðum, það datt allt uppfyrir og núna er þessu holað niður í kjallara Kjarvalsstaða, kjallarinn allur undir mýrinni sem er Klambratún, þarf ekki mikið til að allt fyllist af vatni komi eitthvað fyrir. Gleymum ekki að það er mikið plássleysi á Kjavarlssöðum og þetta dót fyrir starfseminni þar. tildæmis átti afio mikið bókasafn með mörgum dýrmætum bókum, það allt horfið, líklega miklu af því stolið, önnur saga. Hér á eftir ætla að setja skýrslu Steinunnar Bjarman, skýrir sumt af þessu. Á eftir er svo skýrslutaka Steinunnar í Héraðsdómi:

Skýrsla.

Yfir vinnu við Kjarvalssafn

árin 1985, 1986 og 1987

Forsaga

Það mun hafa verið seinni hluta október 1968 að ég tók eftir því að á einum gangi Borgaskjalasafns voru tveir eða þrír kassar af ýmis konar dóti og ofan á þeim lágu hattar og þóttist ég þar þekkja Kjarvalshatta. Það gafst ekki ráðrúm til þess að kanna hvernig á þessu stæði því að óvenju mikið var að gera á skjalasafninu þessa dagana. Borgarskjalavörður var þá Lárus H. Blöndal og hafði hann tekið við því starfi haustið

áður af Lárusi Sigurbjörnssyni. Fljótlega bárust til safnsins fleiri kassar líkir þeim sem ég hafði áður séð. Lárus H. Blöndal sagði mér þá að þeir væru frá Jóhannesi Sveinssyni Kjarval og óskaði Lárus eftir því ð ég tæki það að mér næstu vikur að kanna hvað í þessum kössum væri og ganga frá innihaldinu í geymslu.

Eins og ég hafði áður sagt var óvenjumikið að gera í safninu um þetta leyti og vil

Ég reyna að útskýra hvernig á því stóð. Hluti þess húsrýmis sem safnið hefur nú, það er skrifstofa borgarskjalavarðar og lestrarstofa, tilheyrði ekki safninu þegar þetta var. Þar var á þessum tíma Minjasafn borgarinnar sem hafði verið lokað frá því að Lárus Sigbjörnsson hætti störfum. Borgin hafði nýverið keypt húseign áfasta Skúlatúni 2, Borgartúnsmegin.

Ákveðið var að byggingadeild fengi neðstu hæð þess húss og jafnframt að gengið yrði inn í það gegnum skjalasafnið. Hópur iðnaðarmanna var því við vinnu í safninu ýmist að brjóta niður veggi eða reisa nýja ásamt öllu því fylgir. Um þessar mundir var einnig ákveðið að endurreisa húsið Höfða, en þar hafði skjalasafnið undanfarin ár miklar geymslur, bæði allan kjallarann og herbergi á hæðunum. Þessar geymslur varð því að rýma og voru öll skjöl sem geymd voru í kjallaranum flutt í skjalasafnið. Þetta voru staflar af framtölum Reykvíkinga frá því rétt eftir aldamót og fram undir þennan tíma.

Ástæðan fyrir því að framtölin voru flutt á skjalasafnið en ekki upp að Korpúlfstöðum var

sú umbúðirnar voru illa farnar úr kjallaranum í Höfða, m. a. löðrandi kalki úr veggjunum og varð því að ganga frá þeim á forsvaranlega hátt áður en þau færu í varanlega geymslu . Önnur gögn úr Höfða fóru beint í bráðabirgða geymslur, sem höfðu verið útbúnar í tveimur litlum íbúðum á efri hæðum Korpúlfstaða.

Þetta óvenjumikla rask olli því að erfitt var að finna öruggan vinnustað fyrir Kjarvalsdót og nauðsynlegt að ganga frá því sem fyrst. Einnig fékk ég fyrirmæli um að flokka dótið í kössum og ganga frá því til geymslu fyrst um sinn þar til annað yrði ákveðið. Kassarnir sem dótið kom í voru af öllu tagi og yfirleitt illa farnir.

Ég pantaði því nýja kassa og síðan hófst flokkunin 6. nóvember 1968. Í kössunum sem komu frá Kjarval ægði öllu saman: bréfum, handritum, myndum, dagblöðum, fatnaði, penslum, litum , mat , bókum og mörgu fleiru. Margir kassarnir höfðu bersýnilega ekki verið hreyfir árum saman, í aðra höfðu komist vatn og óhreinindi. Ég flokkaði dótið niður í kassa og hafði með mér stúlku sem þurrkaði af ryk og kúsk. Jafnframt skráði ég innihaldið lauslega í tvær bækur sem ég kallaði Kjarvalssafn I og II.

Næstu daga og vikur bárust safninu sífellt fleiri kassar frá Kjarval og gerðist það yfirleitt eftir þremur leiðum: Kjarval hringdi sjálfur og sagði: "Nú má sækja". Var þá óðara send sendibifreið til hans í Breiðfjörðsblikksmiðju. Alfreð Guðmundsson gerði okkur orð um að Kjarval vildi láta sækja kassa eða Kjarval sendi sjálfur bíl með kassa til okkar. Í eitt skipti fór ég til hans þegar kassar voru sóttir. Kjarval lék þá á als oddi og bauð upp ost og rúgbrauð.

Ég hefi skráð í Kjarvalssafn I að 21. nóvember kl. 4:30 hafi ég tekið við síðustu kössunum og á mánudaginn 2, desember pakkað niður því síðasta. Daginn eftir bárust safninu fleiri kassar og þannig hélt það áfram næstu saga. 18. desember 1968 lauk ég við að ganga frá síðustu sendingu. Litlu einu varð að henda af þessu dóti, voru það helst fataplögg , sem annaðhvort voru fúin eða mölétin, en sá fatnaður, sem pakkaði niður, var allur fyrst hreinsaður.

Kassarnir voru merktir í samræmi við skráningu í bækurnar og innsiglaðir og töldust 153.

Eftir áramótin vélritaði ég skrárnar í 3 eintökum og óskaði Lárus H. Blöndal eftir því að ég afhenti Kjarval og geir Hallgrímssyni borgastjóra sitt eintakið hvorum og einu eintaki héldi safnið. Ég reyndi nokkrum sinnum að ná sambandi við Kjarval á hótel Borg en hann kvaðst þá vera slappur og hafa erfitt með svefn. Það var fyrst föstudaginn 17. janúar 1969 sem hann sagðist geta talað við mig. Við hittumst í gestamótökunni á Hótel Borg milli 10 og 11 árdegis og sat ég þar með honum tæpa klukkustund. Það lá vel á honum þessa morgunstund. Þegar ég ætlaði að afenda honum skrána, neitaði hann fyrst að taka við henni, sagði að þetta væri allt búið og gert, sér kæmi þetta dót ekki lengur við og annað í þeim dúr.

Ég bað hann samt að taka við skránni og féllst hann á það að lokum. Síðan spurði ég hann um ýmsar gamlar myndir, sem ég hafði rekist á, og virtist hann hissa og glaður þeg ég sagði honum frá þeim.

Við Kjarval kvöddumst síðan í mesta bróðerni og virtist hann mjög feginn að mál þetta var komið í höfn og var þetta í síðasta skipti sem ég talaði við hann. Nóttina eftir eða laugardaginn 18. janúar varð bruninn Korpúlfstöðum og var mikið lán að hvorki framtölin né Kjarvalsdót var komið þangað uppeftir. 22. janúar afhenti ég Geir Hallrímssyni, borgarstjóra, skrána yfir Kjarvalsmuni.

Kjarval fór á sjúkrahús 28. janúar 1969 þar sem hann dvaldi til dauðadags 13. apríl 1972. Ég heimsótti hann þangað einu sinni en er ekki viss um að hann hafi þekkt mig.

17. mars 1969 var Kjarvalsmunum raðað upp í skjalasafninu og þar voru þeir þar til 7. júlí 1970 þegar þeir voru fluttir í nýinnréttaða skjalageymslu safnsins að Korpúlfstöðum.

Ástæðan fyrir því að ég hefi eytt svona löngu máli í þetta efni er sú að flest af því fólki, sem að því vann, er annað hvort löngu hætt störfum hjá borginni eða fallið frá og ég hef rekið mig á að um það hefur myndast margskonar misskilningur.

18. ágúst 1966 á 180 ára afmæli Reykjavíkurborgar hafði Kjarval tekið fyrstu skóflustungu fyrir byggingu Myndlistarhúss á Klambratúni, sem reist var í tilefni 80 ára afmæli hans. Húsið var næstu ár í byggingu og sumarið 1971 var ákveðið að taka upp þá pakka af Kjarvalsmunum sem ég hafði merkt "Myndir eða málverk". Ætlunin var að ganga frá nokkrum myndum úr þessum pökkum og hafa á sýningu við opnun hússins. Við þetta tækifæri var fenginn lánaður fimleikasalur Gagnfræðaskóla Austurbæjar á Skólavörðuholti.

Alfreð Guðmundsson og ég tókum upp þessa pakka og röðuðum myndunum um salinn. Þetta var í síðari hluta júní og byrjun júlí 1971. skömmu seinna hætti ég störfum hjá Reykjavíkurborg og þar með afskiptum mínum af Kjarvalsmunum um langt skeið.

Ég hafði bent Alfreð Guðmundssyni á Frank Ponzi, listfræðing , sem ég var kunnug, og hafði unnið fyrir skjalasafnið við viðgerð og hreinsun á málverkum safnsins. Frank Ponzi tók að sér að gera við, ramma inn og ganga frá þeim myndum úr Kjarvalsgjöf sem voru sýndar við opnun Myndlistarhússins 24. mars 1974. Myndir þessar hafa margoft verið sýndar þar síðar , telst mér svo til að þær séu um það bil 70 talsins.

Kjarvalssafn

Um 20. júní 1985 gerði Þóra Kristjánsdóttir, þáverandi listfræðilegur ráðunautur

Kjarvalsstaða, mér orð um að hitta sig. Ég hitti hana nokkru seinna og sagði hún mér þá að í tilefni 100 ára afmælis Kjarvals 15. október sama ár, væri ætlunin að halda stóra sýningu á Kjarvalstöðum. Gert væri ráð fyrir að nota á þá sýningu eitthvað af munum þeim sem ég hafði gengið frá 1968. Hún sagði að valinn hefði verið vinnuhópur til að annast þessa framkvæmd og Steinþór Sigurðsson listmálari myndi setja upp sýninguna. Þóra sagði að Þórdís Þorvaldsdóttir , borgarbókarvörður, hefði þegar tekið upp bækur Kjarvals og skráð þær og væru þær í geymslu á Kjarvalsstöðum. Fór Þóra þess á leit við mig að ég tæki upp úr þeim kössum sem eftir væru og kannaði hvað í þeim væri og hvað hægt væri að nota á sýninguna. Þegar þetta var hafði ég nýleg ráðið mig hjá viðskiptaráðuneytinu og kvaðst ekki geta sinnt þessu starfi nema eftir venjulega vinnutíma og um helgar.

26. júní 1985 klukkan rúmlega 4 síðdegis mætti ég á Kjarvalsstöðum. Þar voru fyrir Þóra og Steinþór Sigurðsson . fórum við niður í kjallara hússins, en hluti hans hafði verið þiljaður af sem vinupláss vegna þessa verkefnis. Þar voru allir kassarnir komnir utan einn sem barst frá Borgarskjalasafni. Ég sagði Steinþóri og Þóru að það væri mikill fjöldi af smámyndum og skissur í þeim kössum sem merktir væru með "sendibréf , skissum, reikningar o. Fl. "

Næstu þrjá til fjóra daga tókum við upp úr kössunum utan blaðkössunum, sem við létum bíða. Steinþór og Þóra voru viðstödd þegar allir kassarnir voru opnaðir og gaf Steinþór mér nokkra hugmynd um eftir hverju hann sóttist helst á sýninguna og bað mig að taka það til handargagns fyrir sig, m. a. allar ljósmyndir og skissur og smámyndir.

Hófst ég síðan handa við að flokka það sem í kössunum var og fór langmestur tími í 12 kassa sem merktir voru "Sendibréf , skissur , reikningar o. Fl..

Ég hafði sagt Þóru að ég kæmi ekki nærri myndunum en lagði þær allar eftir því sem þær komu úr kössunum á stórt borð og bjóst við að einhver kunnáttumanneskja tæki það verk að sér.

Mikið verk var að greina í sundur sendibréf, handrit, reikninga o. Fl. Bréfunum raðaði ég upp í stafrófsröð eftir sendendum, sem eru rösklega 500, og eru þau geymd í 14 öskjum.

Bréfin hafa ekki verið skrásett enda engin tök á því þarna í kjallaranum. Allir reikningar eru sömuleiðis settir í séröskjur sem eru 3 talsins. Sýningarskrár og boðskort eru í 3 öskjum. Það sem ég hef kallað handrit Kjarvals er samankomið í 12 öskjum, eru það ýmiskonar hugleiðingar, uppköst af sendibréfum og nauðsynlegt að vélrita það og reyna að raða saman. Tóm árituð umslög eru í 3 öskjum.

Heillaóskaskeiti í 2 öskjum. Ljósmyndir af verkum Kjarvals í einni öskju. Ýmislegt persónulegt í einni öskju. Ljósmyndir í einni öskju. Skissubækur sem ekki er teiknað í einni öskju. Kort í einni öskju. Myndir eftir aðra í einni öskju. Það skal tekið fram að öll blöð úr þessu dóti sem Kjarval hafði á einhvern hátt myndskreitt eða teiknað á voru þegar flokkuð með myndum og skyssum.

Yfir aðra muni, þ.e. fatnað liti myndir eða aðra, pensla ofl. Þess háttar, svo og persónulega muni Kjarvals og steinasafn var gerð sérstök skrá og eru í henni 131 númer.

Ég fékk engin fyrirmæli um hvað ég ætti að gera við þetta dót og að lokum raðaði

Ég því upp í litla geymslu þar sem bækurnar voru fyrir. En það verður að athugast að sú geymsla er mjög vafasöm til lengdar því hún er áræðanlega alltof þurr og heit.

Þá er að segja frá myndum. Satt að segja var ég mjög óróleg yfir því að hafa þær allar útbreiddar og nærri því að segja á glámbekk og dauðhrædd um að eitthvað af smæstu myndunum týndist. Um verslunarmannahelgina 1985 tók ég mig því til og setti minnstu myndirnar ofan í umslög og merkti umslögin með hlaupandi númerum. Ég sýndi Þóru þetta og var hún afar fegin og bað mig endilega að halda þessu áfram. Eftir þetta hafði ég miklu betri yfirsýn yfir fjölda myndanna og gat ennfremur skráð hvað af þeim var lánað á afmælisýninguna. Myndirnar sem komu upp úr kössunum voru 3200, en í september barst niður í kjallara bunki af myndum og skissukassar með myndum í, var það hluti af því sem tekið hafði verið upp 1971. Ég fór einnig í gegnum þessar myndir og eftir að hafa gengið frá þeim eins og litlu myndunum voru númerin orðin 4153. Í janúar 1986 kom síðan afgangurinn af myndunum frá 1971, það er stóru myndirnar og allt í allt eru þessar myndir orðnar 4960 og að meðtöldum þeim myndum , sem þegar eru innrammaðar telur myndagjöf Kjarvals 5062 númer.

Haustið 1985 var keyptur stór stálskápur með 10 skúffum til að geyma í myndir og sumarið 1986 annar til með 14 skúffum og haustið 1986 smíðaði trésmiðjaverkstæði borgarinnar stóra trékistu undir stærstu myndirnar.

Um frágang myndanna er þetta að segja:

Utan um hverja mynd hefur verið lögð hlíf úr sýrufríum pappír og númer myndarinnar límt á hlífina. Myndirnar eru yfirleitt geymdar saman í möppum eftir stærð. Möppurnar eru ýmist keyptar tilbúnar eða hafa verið útbúnar úr hvítu kartoni og eru möppurnar 148.

Þær myndir, sem ekki eru í möppum, eru annaðhvort of stórar eða gerðar á óvanaleg efni svo sem kassa eða annað því um líkt. Myndirnar hafa allar verið skráðar, það er mældar og reynt að lýsa mótifi og litum og texti, sem er á mörgum þeirra, stundum skrifaður

við lýsinguna. Allar litlu myndirnar voru ljósritaður,til þess að ekki þyrfti að handleika

Þær, og ljósritun notuð sem skráningarblöð og á þau skrifaðar allar upplýsingar svo sem um þær sem voru á sýningunni haustið 1985 upp úr hvaða kössum þær komu, þær eru því ekki lengur í umslögum heldur í hlífarskápum og möppum. Ljósritin eru geymd í gatamöppum(ordnurum) 200 saman og fylla 18 slíkar möppur. Skráning stærri myndanna var gerð í lausblaðabækur og blöðunum raðað í 4 litlar gatamöppur og eru yfirleitt 4 eða færri myndir skráðar á hvert blað. Hirlsur þær, sem myndirnar eru geymdar í, eru allar komnar inn í málverkageymsluna á Kjarvalstöðum.

Sumarið 1986 gaf Björn Friðfinnsson heimild til þess að nokkrar myndir yrðu sendar í viðgerð og innrömmun. Í samráði við Alfreð Guðmundsson valdi ég fjórar myndir nr. 4498, 4513, 4513, 4547 og 4548 og voru þær sendar til Morkinskinnu. Annaðist Margrét Ingólfsdóttir og dönsk starfssystir hennar það verk en Hilmar Einarsson rammaði þær inn.

Myndir þessar voru valdar með hliðsón af því að sýna hinar ýmsu gerðir mynda sem þarna er um ræða. Fyrir sýninguna haustið 1985 höfðu 6 myndir málaðar á cellofan, verið settar í plexigler og eru þannig áfram.

Dagblaðakassarnir, sem ég hefi áður minnst á, teljast 35. Ég hefi einungis farið í gegnum einn þeirra nr. 53. flokkaði ég blöðin í sundur og fletti þeim og raðaði áðurnefnda geymslu en tók frá borðalamanak myndskreytt af Kjarval og einnig greinar sem Kjarval hafði klippt úr blöðum. Nauðsynlegt er að fara í gegnum alla blaðakassana á svipaðan hátt.

Allt þetta verk reyndist miklu meira en mig hafði órað fyrir og var útilokað annað en að fá aðstoð við það. Til aðstoðar við mig, þegar á þurfti að halda, fékk ég dætur mínar tvær Guðbjörgu og Þórunni sem báðar eru í myndlistarskólanum svo og Hörð Bragason sem er útskrifaður er úr myndlistarskóla.

Húsnæðið í kjallara Kjarvalsstaða var ekki að öllu leyti heppilegt, loftþungt, léleg lýsing og ýmiskonar truflanir þegar borðin, sem við notuðum, voru flutt upp á aðalhæðina til annarra nota. Vinnan hefur því gengið í nokkrum skorpum en allt hefur þetta þó blessast.

Frá upphafi og þar til Þóra Kristjánsdóttir hætti störfum hjá Kjarvalsstöðum áttum við ágæta samvinnu. Ólafur Jónsson hefur allan tíman verið mér til halds og trausts. Allt starfsfólk Kjarvalsstaða og þá ekki síst Stefán Halldórsson hafa sýnt mikla þolinmæði og aðstoð. Forstöðumaður Alfreð Guðmundsson hefur alla tíð, það er frá 1968 og til þessa dags, sýnt þessu máli mikinn áhuga og ekkert sparað til þess að verða mér að liði.

Meðan ég hefi unnið að þessu verki hefi ég haft samband við Jóhannes S. Kjarval

yngri, arkitekt, og hefur hann sýnt því mikinn velvilja og áhuga.

Að lokum vil ég segja þetta. Ég þakka það traust, sem mér hefur verið sýnt, að fela mér þetta verkefni. Ég vil benda á að sú vinna sem ég hef lagt fram er aðeins upphaf og skráning myndanna eins og hver önnur afgangsskrá. Allt vísindalegt nákvæmnisverk er óunnið, til þess þarf betri vinnuaðstöðu og sérmenntað fólk.

Bréfa og handritaskráning er ennfremur öll eftir svo endanlegur frágangur safnmuna í þar til gerða skápa eða hirslur.

Ég vona að þessari stórkostlegu gjöf Kjarval verði ekki sundrað heldur verði hún varðveitt í einu lagi á sama stað og unnið verði úr þeim mikla efnivið sem þarna er fyrir hendi og hann aukinn eftir því sem hægt er.

Ég vil ennfremur geta þess að eftir ósk Alfreðs Guðmundssonar skráði ég 30 myndir, sem á sínum tíma höfðu verið keyptar af Sveini Kjarval og voru geymdar á sama stað og stóru myndirnar. Gekk ég frá þessum 30 myndum á sama hátt og ég hefi áður lýst.

Reykjavík 12. marz 1987.

Undirskrift

Steinunn Bjarman

Herra borgarstjóri

Davíð Oddsson

Afrit send:

Alfreð Guðmundssyni, Kjarvalsstöðum

Ólafi Jónsyni, Borgarskrifstofum

Birni Friðfinnssyni, Borgarskrifstofum

Gunnari Kvaran, Ásmundarsafni.

----------------------------------------------------------------------

Kl. 11.43 kemur fyrir dóminn sem vitni Steinunn Bjarmann eftirlaunaþegi, kt. 071028-4109, til heimilis að Fossvogsbrún 8, Kópavogi.

Áminnt um sannsögli.

Skýrsla hennar er hljóðrituð.

KS: Bakgrunnur þinn, hvernig kom það til að þú fórst að vinna hjá Skjalasafni Reykjavíkurborgar á sínum tíma? Hvernig komst þú fyrst í kynni við skjalavörslu? M: Ég hafði unnið hjá Akureyrarbæ á annan áratug og var hér í Reykjavík við svona fyrst hjá Lárusi Sigurbjörnssyni í Háskólanum haustið 1961 og var búin að hitta Lárus þá og semja við hann um það að kynnast svolítið skjalastjórn því mér fannst eiginlega það vanta á hjá Akureyrarbæ og við tækjum upp einhverja nútíma skjalaskráningu því eiginlega var þar við lýði sama skráning og hafði verið í embættum hér á Íslandi í sjálfsagt tvær, þrjár aldir eða eitthvað svoleiðis. Björn Sigfússon og Lárus Sigurbjörnsson ákváðu nú og við í sameiningu að reyna að lappa svolítið upp á þetta og ég er ýmist á Háskólabókasafni og á Skjalasafninu þennan tíma frá – ég hef byrjað 4. október hjá Lárusi og skipti deginum niður þannig að ég var ýmist á Háskólabókasafni eða Skjalasafninu og ég er fram undir miðjan desember þegar ég þurfti að flýta mér norður aftur því það átti að fara að byrja að fjalla um fjárhagsáætlun Akureyrarbæjar. Nú svo flyt ég til Reykjavíkur 1963 um haustið í nóvember og þá hitti ég Lárus og spurði, hefur þú einhverja vinnu handa mér með heimili og jú, jú og ég byrja hjá þeim á Skjalasafninu frá áramótum 1964 og er fyrst hálfan daginn en frá ´66 er ég fastráðin og þá er ég fastráðin sem skjalavörður á því sem hét þá Borgarskjalasafn.

KS: Haustið 1968 þá tveimur árum seinna þér er þér falið að fara í gegnum kassa sem fóru að berast safninu og búa um þá til geymslu. Þessir kassar stöfuðu frá Kjarval það er til skráning þín frá þessum tíma. Ert þú reiðubúin til að rekja stuttlega það sem gerðist þarna um haustið? M: Já, Lárus Sigurbjörnsson sem var eiginlega sá sem kom upp þessu safni alt svo minjasafninu, skjalasafninu og allskonar söfnum fyrir Reykjavíkurborg hann er hættur þarna og Lárus Blöndal tekinn við. Lárus Blöndal hafði fyrst og fremst verið skjalavörður og þegar hann var ráðinn þá setti hann það skilyrði að hann tæki eingöngu við skjalasafninu. Nú haustið ´68 var mjög mikið að gera á safninu það þurfti að losa Höfða, sem skjalasafnið hafði Höfða meira og minna sem geymslu fyrir utan að það var líka arkitektastofa og það varð að losa það. Það var búið að ákveða að Korpúlfsstaðir yrðu framtíðargeymsla skjalasafnsins en það var rétt verið að byrja að undirbúa að Korpúlfsstaðir gætu tekið við því hlutverki svo að allt sem kom úr höfða fór bara inn á ganga í skjalasafninu og svo sé ég þarna held ég að sé fyrst þrjá kassa og ég var að spyrja alt svo hvað er þetta og Lárus segir við mig, þetta er að koma hingað frá Kjarval. Svo segir hann við mig rétt á eftir, ég óska eftir því að þú skráir þetta og gangir frá þessu. Nú þar með byrjaði þetta. Ég varð að gera þetta eins og skot því það var líka verið að breyta húsnæðinu. Partur af næsta húsi sem var byggt alveg upp við skjalasafnið og Lárus Sigurbjörnsson hafði allt látið sig dreyma um að skjalasafnið fengið fyrstu hæðina þar það var ákveðið að það færi allt önnur deild þar en það átti að ganga inn í það í gegnum skjalasafnið svo það var verið að rífa niður veggi. Ég sem sagt fer í þetta djobb, vissi ekkert hvað þetta var fyrr en bara að því kom. Það komu þarna alltaf nýir og nýir kassar ýmist hringdi Kjarval og bað um að það yrði sótt eða þá að Alfreð Guðmundsson kom og sagði Kjarval vill að það sé sóttur kassi til hans eða þá að hann bað okkur að koma og ég kom einu sinni til hans til að sækja kassa. Nú þessir kassar voru þannig að það var enginn hirtur enginn kassinn sjálfur því þetta voru kassar af öllu tagi og sumir höfðu lent í bruna og það hafði flætt vatn inn á þá og kassarnir sjálfir voru meira og minna ónýtir svo að það varð að búa um þetta allt og ákveða í hvelli hvernig hægt væri að flokka þetta niður og varð sem sagt að gerast mjög hratt og þetta voru erfiðar aðstæður því þar sem ég var að vinna þarna við þetta gengu iðnaðarmenn, húsvörðurinn og allir mögulegir alltaf í gegn sko. Þennan tíma sem ég var við þetta til dæmis þá fór ég aldrei í mat ég lét alltaf senda mér matinn niður því ég þorði ekki í burtu frá þessu. Nú ég tók svona, það var dálítið mikið til af innbundnum bókum sem ekkert var skrifað í og ég tók strax eina til að gera skrá þar og sé að ég hef strax á fyrstu síðu bara skrifað þar alt svo Kjarvalssafn. Ég tók þetta eins og hvert annað safn sem við ættum að sjá um. Ég á ljósrit af þessu öllu saman sem ég fékk hjá skjalasafninu fyrir nokkuð mörgum árum síðan og þar hef ég skrifað þetta, Kjarvalssafn 1. bók og jafnóðum og þetta var náttúrlega mjög, mjög gróf sortering en það varð sem sagt eitthvað að gera í grænum hvelli því sumir kassarnir voru afskaplega illa farnir, það var svo mikið af pöddum í sumu af þessu. Það var þarna bara myglað og allavegana og það varð einhver veginn að komast niður á það hvernig ætti að raða þessu niður. Ég reyndi að gera þetta eftir bestu vitund. Ég fékk stúlku til að hjálpa mér aðallega til að þrífa dót. Við settum í hreinsun til dæmis öll föt og öll plögg sem voru þarna. Sumu varð bara að henda það var svo fúið eða það var líka svo mikill mölur í mörgu. Eiginlega virkaði þetta á mig þannig að Kjarval hefði haft kassa bara opinn kassa við hendina og jafnóðum og hann var búinn að nota eitthvað lesa blað, skrifa bréf eða eitthvað þá lét hann það ofan í kassa því hann kærði sig ekki um að það týndist eða vildi halda hlutunum saman. Það var eins ef hann hafði fengið sér kannski sviðakemma og mjög vel búinn að vinna af honum þá fóru beinin í kassann og svo var það líka iðulega virtist vera að hann fékk gjafir sem hann gaf sér ekki tíma til að taka upp og þær fóru kannski í kassann án þess að hann væri búinn að opna hann, bréf sem hann fékk eða símskeyti eða hvað sem var. Þannig að þarna ægði öllu saman.

KS: Þegar Lárus segir þér frá því að þessir kassar séu að berast frá Kjarval, svarar þarna spurningum þínum og biður þig um að vinna þetta. Kom einhvern tímann fram ástæða þess að þetta var að berast skjalasafninu, nefndi hann einhvern tímann tilefni þess að skjalasafnið væri að fá þessa kassa? M: Ja, ekki beinlínis. Ég hef kannski ekki verið nógu spurul en ég bara er ekki svoleiðis. Ég vissi ósköp vel að það var verið að reisa, það stóð til að Kjarvalssafn kæmi upp á Miklatúni og ég vissi það að Kjarval hafði tekið fyrstu skóflustunguna. Ég vissi ósköp hver Kjarval var, kannaðist aðeins við hann frá því að ég var krakki, og allir vissu hver Kjarval var hann var partur af bænum. Mér fannst bara allt sem barst safninu það var bara partur, það var bara nýr partur sem kom þarna safnhluti. Það hvarflaði aldrei nokkurn tímann að mér annað en ef dót kom þarna og eins og ég setti niður á fyrstu síðuna á bókina þá setti ég Kjarvalssafn 1. bók. Við vorum ekki að skrá eða ganga frá neinu sem ekki tilheyrði þessu safni. Þannig að það var ekki mitt að segja, Lárus Blöndal hvernig stendur á þessu og svo framvegis. Það var bara mitt að vinna það verk sem mér var falið.

KS: Þannig að þú gafst þér það að úr því þetta væri komið á safnið að þar með væri þetta hluti af safnmunum? M: Já, eins og allt annað. Það var alltaf að berast til okkar dót hingað og þangað frá, bæði vegna þess að þetta hafði verið bæði minjasafn og skjalasafn en þarna barst dót frá sem sagt þessum manni. Eftir að ég fór að vinna að þessu þá gat ég náttúrlega vel skilið að þessi maður hafði bara gert ráð fyrir því að fyrst Reykjavíkurborg var að byggja safn eða byggja myndlistarhús og hann er beðinn um að taka fyrstu skóflustunguna að þá væri þetta eins og partur af einu safninu sem borgin hafði með að gera og yfir að ráða.

KS: Veist þú skýringuna á því af hverju það var ekkert rætt um þessa gjöf opinberlega? Nú var ekkert fjallað um þessa gjöf. M: Ég veit enga skýringu aðra en þá að þegar Lárus Blöndal biður mig um að vinna þetta verk þá segir hann, Kjarval óskar það er eindregin ósk Kjarvals að það sé ekkert verið að fjasa um þetta, að það sé ekki verið að hleypa blöðunum í þetta. Honum leiðist ef þau fara að skrifa um þetta. Hann vill helst ekkert að það sé verið neitt að tala um þetta, og ég ætla að biðja þig um að vera ekkert að blaðra um þetta eða gera þetta að einhverju svona máli sem væri blásið upp í blöðunum. Þetta var sem sagt ósk Kjarvals sjálfs. Ég tók þessu bara eins og það var sagt. Auðvitað vissi allt húsið hvað ég var að gera. Ég vann með fjölda manns í þessu húsi. Það vissu svo sem allir að þetta var Kjarvals dót og það var ástæðan fyrir því til dæmis að ég þorði ekki að fara í mat allan þennan tíma, það var að upp úr þessum kössum streymdu skissur, myndir, bækur, kort, ljósmyndir, allt mögulegt, og allt þetta fólk þarna sem óð í gegn fram og aftur og allir voru voða forvitnir, hvað er þetta frá Kjarval, er þetta frá Kjarval. Maður varð að reyna að passa upp á þetta með einhverju móti en það var ekkert verið að hlaupa í blöðin eða fréttamenn eða eitthvað svoleiðis og segja alt svo þetta dót er allt komið þarna inn á skjalasafn, og það er verið að ganga frá því. Þannig var bara hugsunin. Ég tók þetta alveg frá byrjun sem þetta væri bara partur, þetta væri eitt af nýju söfnum borgarinnar.

KS: Það kom fram hjá þér áðan að þetta væri eðlileg ályktun þar sem safnið tæki ekki við öðru heldur en því sem bærist til þess. Ef við lítum nú fram hjá því, segjum nú bara svo að þetta hefði verið tekið til geymslu hefðu þið lagt í skráningu á munum? M: Ég veit ekkert um það. Ég skal ekki segja um hvort ég hefði kannski auðvitað þessi skrá sem ég gerði þarna þetta var bara bráðabirgðaskrá það vissu allir þetta var bara eiginlega til að láta vita hvað væri ofan í hverjum kassa hvort það væru bækur, hvort það væru blöð, hvort það væru sendibréf og svo framvegis en þetta var svo grófflokkað. Ég hugsa það að ef ég hefði verið beðin að pakka niður eða eitthvað slíkt fyrir einhvern og einhvern aðila ég hefði ekki sett til dæmis þá Kjarvalssafn eða eitthvað svoleiðis. Það hefði náttúrlega við þessar kringumstæður sem þarna voru á safninu þá er alveg útilokað að – við vorum ekki svo mörg sem unnum þarna, voru tvö og þrjú, og það var útilokað ein manneskja hefði verið sett bara í það verk að pakka niður einhverju dóti sem ekki kom þessu safni neitt við. Þetta er eitthvað með erfiðustu tímum þarna á safninu sem var þar vegna þess að það var svo mikið í gangi, það var allt á öðrum endanum bara á þessu tímabili.

KS: Á dskj. nr. 19, sýni mættu dskj. nr. 19. Kannast þú við þessa skrá? M: Þessa skrá gerði ég.

KS: Er þetta skráin sem þú? M: Þetta er skráin sem er unnin upp úr þessu sem ég skrifaði jafnóðum í bókina þá geri ég þetta því Lárus Blöndal bað mig um að vélrita skrána.

KS: Þú hripaðir þetta fyrst niður, handskrifar í þessar Kjarvalsbækur sem þú ert með forsíðuna fyrir framan þig á og síðan vannst þú upp úr þessum Kjarvalsbókum þessa skrá? M: Já.

KS: Hverjir fengu þessa skrá? M: Allt svo Lárus bað mig um að gera hana í þremur eintökum. Sko, upphaflega skráin, það stendur á henni byrjað 6. nóvember 1968. Lárus bað mig að hérna gera þrjú eintök. Það verður að athuga að þá var maður ekki með tölvur og allt eins og núna, og svo var maður bara með kalkipappír og sló þetta inn á venjulega ritvél, og sem sagt sagði safnið heldur einni, Kjarval fær eitt eintak og Geir Hallgrímsson fær eitt. Þess vegna er þetta í þrí riti.

KS: Í skýrslu sem þú gerir seinna um þessa atburði þá kemur fram að þú fórst til fundar við Kjarval og afhentir honum sjálf þessa skrá. Manst þú eftir þessum fundi, hvenær hann fór fram og hvað ykkur svona fór helst á milli þótt langt um liðið sé? M: Já, já, ég náttúrlega man það vel sko því að Lárus Blöndal óskaði eftir því að ég léti Kjarval hafa þetta og strax eftir áramót allt svo ´69 þá hérna sko 9. janúar sem ég skrifa: “Gerð skrá yfir kassa Kjarvals og uppkast af bréfi til borgarstjóra.” Það er uppkast af þessari skrá hérna. Og 13. janúar ´69 þá hef ég skrifað: “Gengið frá bréfum til borgarstjóra Kjarvals.” Nú 14. janúar hef skrifað: “Spyrst fyrir um Kjarval.” Þá er ég að hringja niður á Hótel Borg og spyrja eftir honum.

D: Ert þú með dagbók fyrir framan þig, er þetta dagbók frá þessum tíma? M: Já, þetta er vinnudagbók frá árinu 1969.

D: Vitnið hefur fyrir framan sig dagbók þá sem hún hefur lýst hér. M: Ég reyni aftur 16. janúar að ná í Kjarval og tala við hann í síma og Kjarval segir við mig, æi ég hef sofið illa segir hann, talaðu við mig aftur. 17. janúar hringi ég í hann og þá segir hann, þá er hann í fínu skapi og biður mig bara að hitta sig á Hótel Borg á milli klukkan 10 og 11 þarna niðri í afgreiðslunni. Nú ég spjalla við hann þar svona. Ég hef skrifað hér: “í afgreiðslunni, spjalla við hann í cirka 50 mínútur, afhendi honum skrána, það liggur vel á honum.” Ég held að hann hafi pantað kaffi og Cherry staup handa okkur þarna. Við sátum þarna og töluðum. Ég segi við hann, hérna er skrá yfir allt dótið sem við tókum á móti eða eitthvað svoleiðis, og hann segir ég hef ekkert að gera með þetta, þetta er allt búið og gert. Ég segi, ég vil samt en hann færist fyrst undan að taka á móti en ég segi endilega mér var sagt að þú ættir að fá eintak af þessu og svo seinast féllst hann á það. Nú svo fór ég bara að spyrja hann um ýmislegt af þessu dóti sem ég hafði gengið frá sérstaklega um eitt gamalt málverk sem var ansi illa farið, það hafði lekið svo mikið af vatni inn á það og ég var að spyrja hann, ert það ekki þú sjálfur sem hefur málað þetta og svoleiðis og hann var mjög glaður um ýmislegt sem ég spurði hann að og hann sagði já var það þarna líka, já það var nú fínt að það er komið þarna, fundið. Hann var í ágætu skapi þarna og lá mjög vel á honum og sem sagt ég veit ekkert hvort hann henti skránni eða hvað yfirleitt hvort hún hefur fundist hjá honum en svo hef ég farið þú sérð það líka í þessari bók. Það bara vill svo undarlega til og ef þið getið svona ímyndað ykkur safn eins og skjalasafnið var mjög lítið eða samt stórt það var svo mikið. Að nóttina eftir að ég hitti Kjarval að þá brennur á Korpúlfsstöðum og það var rosalegt áfall vegna þess að Lárus Blöndal var sérstaklega eldhræddur og strax það sem búið var að gera á Korpúlfsstöðum var fyrst og fremst það að passa upp á allar brunavarnir en hann hafði ekki gert sér grein fyrir því og ekki aðrir, bara gleymt að leiðslan sem lá niður að Korpúlfsstöðum, rafmagnsleiðslan gömul, mjög gömul áratugagömul það var út frá henni sem bruninn byrjaði og þetta var hræðilegt áfall þegar það brann þarna en til allra lukku var það sem komið var á Korpúlfsstöðum í geymslu þar var fyrst og fremst prentað mál allt svo gamlir reikningar og fjárhagsáætlanir og slíkt en það var sama það var ýmislegt sem brann.

KS: En Kjarvalsmunirnir brunnu ekki? M: Það var ekkert af því komið nei, nei til allrar guðs lukku sko, en þetta gerðist akkúrat nóttina eftir. Þannig að þetta verður náttúrlega voðalegt hafarí sko en svo tala ég við borgarstjóra skömmu seinna og þá erum við bæði að hérna tala um brunann þarna og þá er ég að skila honum skránni, einu eintaki af Kjarvalssafnsskránni.

KS: Kom eitthvað einhvern tímann fram bæði í samtali þínu við Kjarval þarna á Hótel Borg sem og þegar þú afhentir borgarstjóra skrána sem gefur þér tilefni til að halda að þarna hafi ekki verið um gjöf að ræða, kom eitthvað fram? M: Það var aldrei neitt um það rætt. Það var ekkert mitt mál, það var ekkert mitt mál að segja við borgarstjóra eða skjalavörð, hvernig stendur á þessu. Ég er að vinna á safni og fæ bara það hlutverk, gjörðu svo vel að skrá, hér eru komnir nýir hlutir í þetta safn og ég er ekkert að yfirheyra neinn hvernig stendur á þessu. Það er bara ekki mitt mál sko.

KS: Komst þú eitthvað aftur að þessari gjöf á meðan þú varst enn starfsmaður hjá Reykjavíkurborg, varst þú eitthvað með í því að opna einhvern tímann kassa síðar eða koma að sýningarhaldi eða eru þetta síðustu afskipti þín af gjöfinni þar til þú kemur svo aftur 1985 og ert beðin um að skrá? M: Nei, það er þarna sumarið 1971 þá var byrjað að undirbúa opnun Kjarvalsstaða og þá var ákveðið að það verði, fyrirgefðu ég búin að sjá það hér, 22. janúar 1969 hef ég skrifað hér: “10.30 viðtal við borgarstjóra varðandi Kjarvalsmuni, skila honum skránni.” Þá hef ég bara skrifað gekk vel eitthvað svoleiðis undir. Svo ég ljúki þessu þá var hann búinn að fá sitt eintak. Þá var ákveðið að fara að undirbúa það að halda stóra opnunarsýningu á Kjarvalsstöðum og þar er líka fyrir utan náttúrlega fullt af málverkum sem borgin átti eftir Kjarval og þá var ákveðið að hafa eitthvað af þeim myndum sem vitað var að voru í þessu safni sem ég hafði pakkað niður og Alfreð Guðmundsson kemur að máli við mig og segir, veistu að þú ert eina manneskjan sem gekkst frá þessu, getur þú sagt okkur í hvaða kössum er helst að leita að þessum myndum sem hægt væri að ramma inn eða ganga frá og hafa á sýningu þegar húsið opnar. Nú ég fór yfir skrána og benti honum á hvað það mundi vera og þá var fengin – það var svona leikfimisalur við Gagnfræðaskóla Austurbæjar eða skólann sem er við hliðina á Austurbæjarskóla og við förum í það að taka upp þessa kassa. Ég kalla þetta nú allt kassa en auðvitað var sumt ekki í kassa heldur svona pakkað bara. Ég hafði gengið eins frá öllum þetta var allt með snærum, þetta var allt innsiglað með lakki á gamaldags hátt og við tökum upp þá kassa sem við vissum sem sagt að voru myndir í og við röðuðum þeim um salinn og svo átti að velja úr, það þurfti að innramma þessar myndir, það þurfti kannski að hreinsa þær, það þurfti að gera við þær og svo framvegis en í miðjum klíðum þetta var sumarið 1971 líklega í júlí þá hætti ég hjá borginni mjög skyndilega. Alfreð reyndi mjög mikið til að fá mig til að vera áfram og ég sagði nei takk, ég er hætt og ég kem ekkert aftur hingað. Þannig að ég hélt að ég mundi aldrei koma nærri, ég náttúrlega sá eftir því, því mér fannst sem sagt það að kynnast Kjarval og Kjarvals verkum í gegnum það að pakka þessu niður það var mér mjög skemmtilegt sko, en þetta bara var svona að ég hætti.

KS: En úr því að þú hættir þarna hjá Reykjavíkurborg hvernig stendur þá á því að þú kemur svo aftur að vinna hjá þeim 1985? M: Ja, það var afskaplega undarlegt. Ég hefði aldrei trúað því en ég hugsa, ég botnaði nú aldrei neitt í því. Ég var nýkomin til landsins aftur. Ég hafði unnið svolítið, hlaupið í skarðið í viðskiptaráðuneytinu árið áður og svo var ég að flytja heim frá Færeyjum og það var hringt í mig skrifstofustjórinn í viðskiptaráðuneytinu hringdi í mig og spurði hvort ég gæti komið til þeirra að vinna um leið og ég kæmi heim. Ég flaug heim 4. júní og byrjaði hjá þeim 5. júní 1985. Nú svo gerist það eitthvað í kringum 20. júní þá hringdi Þóra Kristjánsdóttir í mig sem var listfræðilegur ráðunautur Kjarvalsstaða og bað mig um að finna sig, og segir mér frá því að nú sé 100 ára afmæli Kjarvals í haust 15. október og þau ætli að setja upp stóra sýningu og það eigi að taka upp úr kössunum. Ég held að ég hafi aldrei á ævi minni orðið eins hissa eins og þegar ég vissi að það var ekkert búið að taka upp úr þessum kössum sem ég hafði pakkað niður í 1968. Ég hélt að það væri löngu búið að taka upp úr þeim. Ég hélt að það væri löngu búið að fara í gegnum þetta allt saman. Ég sagði, ja ég er nýbúin að fastráða mig í vinnu. Ég get ekki gert þetta nema eftir vinnutíma og um helgar og það varð úr að ég sat í þessu næstu þrjú árin allar lausar stundir meira og minna.

KS: Þegar þú kemur að mununum eftir allan þennan tíma eins og þú segir, og varðst svo hissa þegar ekkert hefði verið gert. Hvernig var aðkoman að þessu? Var þarna allt í því horfi sem þú skildi við? M: Allt svo það náttúrlega kassarnir, við vorum þrjú eða fjögur líklega ég og Alfreð og Þóra og sá sem átti að sjá um sýninguna með mér Steinþór held ég að hafi verið. Steinþór Sigurðsson held ég að hann heiti, listmálari. Þetta var svolítið skrýtin tilfinning. Það var búið að þilja af part í kjallara. Já, hann Steinþór Sigurðsson listmálari hann var einn af þeim sem átti að setja upp sýninguna og hann segir við mig, við þurfum að láta taka upp úr þessum kössum vegna þess að við ætlum að setja hér upp sýningu. Hann segir við mig, okkur langar til að setja upp sýningu í glerkössum sem sýna svona bæði líf og list Kjarvals fyrir utan myndir á veggjum en þetta átti fyrst og fremst – hvað er í kössunum og hann segir við mig, getur þú sagt mér hvað er í þessum kössum og ég segi, það er svo margt. Það er númer eitt verðið þið að athuga að í kössum sem eru merktir sendibréf, skyssur og ýmislegt fleira þar eru ótalmargir hlutir. Það er svo margt þar því þetta er svo gróft flokkað en Steinþór sagði, ég ætla að biðja þig þegar þú tekur upp úr kössunum og hann gaf mér svona svolítið – hann reyndi að útskýra fyrir mér eftir því hverju hann var að leita og sagði ég ætla að biðja þig um að láta mig vita og taka frá það sem þú getur ímyndað þér að ég hefði gaman af að nota eða kæmi sér vel í þessi glerbúr sem hann var að útbúa þarna.

KS: Þegar þú kemur að vinna aftur 1985 voru kassarnir enn þá með þessum snærum og þessum innsiglum sem þú settir á þegar þú gekkst frá þessu á sínum tíma? M: Ég man ekki betur en þegar við byrjuðum að taka upp kassana þá væru þessir kassar sem voru þarna á gólfinu og höfðu verið safnað saman. Ég veit ekki hvort þeir komu þá beint ofan úr Korpúlfsstöðum, þá voru þeir yfirleitt þannig að við byrjuðum á því að klippa á snærin og opna kassana og allir voða spenntir nema náttúrlega fyrst og fremst vantar þar strax – það hafði ekkert verið neitt hróflað við þessu og það var það sem mér fannst svo kostulegt og skemmtilegt að allt í einu að fara að taka upp kassa sem ég hafði gengið frá.

D: Þetta er komið fram. Það hafði ekkert verið hróflað við kössunum? M: Nema strax vantar einn kassa af þessum kössum sem merktir voru sendibréf, reikningar og fleira eitthvað slíkt og lengi var ég ansi óróleg út af þessum kassa. Ég skildi ekkert í því. Þetta var eiginlega held ég fyrsti eða annar kassinn í þeirri seríu. Nú svo vantar náttúrlega líka það sem við Alfreð höfðum tekið upp sumarið 1971 það hefur líklega verið í svona tveim, þrem pökkum.

KS: Þegar þið undirbjugguð sýninguna? M: Já, þegar við undirbjuggum sýninguna og svo allt í einu þegar það fer að líða á sumarið þá fæ ég orðsendingu frá borgarskjala- verði sem þá var, mig minnir að það hafi verið Jón Hilmarsson sem þá var borgarskjala- vörður um að það sé einn kassi inni á Borgarskjalasafni sem var þá enn í Skúlagötunni.

D: Kom þá kassinn fram? M: Já, þá er það þessi kassi sem ég hafði alltaf séð að vantaði og þá var hann opinn og þá sagði hann við mig þáverandi borgarskjalavörður, þessi kassi var opnaður því Indriði G. Þorsteinsson var að skrifa sögu Kjarvals og hann hafði setið inni í lestrarstofu Borgarskjalasafns og verið akkúrat að nota þennan kassa.

KS: Þetta var bara þessi eini kassi sem þú manst eftir? M: Ég man ekki betur en svo væri og það var fyrst og fremst og ég var svo sem ekkert hissa.

KS: Þegar þú gekkst frá þessum munum á sínum tíma 1985 þegar þú skráir hverja mynd, hverja skyssu fékkst þú leiðbeiningar um það hvernig þú áttir að ganga frá þessu? M: Ég sem sagt, ég fór og talaði við Gunnar Kvaran sem hafði verið að vinna inni í Ásmundarsafni og hafði verið að ganga frá því og sagði við hann, vilt þú útskýra fyrir mér og segja mér hvernig best er að gera þetta. Hann sagði mér þá hvert ég skyldi snúa mér til að kaupa sýrufrían pappír, hvernig ég skyldi hafa þetta og svo framvegis. Það voru nú aðal leiðbeiningarnar sem ég fékk. Svo kom Gunnar seinna og sat hjá mér nærri heilan dag og fór yfir og svona kynnti sér það sem ég hefði verið að gera. Hitt er annað mál að ég steingleymdi að geta um þetta í skýrslunni sem ég gerði seinna.

KS: Þannig að leiðbeiningarnar sem þú fékkst þær voru frá Gunnari Kvaran bæði um það hvar þú mundir nálgast sýrufrían pappír og annað? M: Já, og möppur og allt svona.

KB: Það er kannski fyrst hérna bara varðandi fyrirmælin sem þú segist hafa fengið þarna þegar kassarnir fara að koma. Manst þú hvenær þú fékkst þessi fyrirmæli hvaða dag það var, er þetta 6. nóvember eða var það einhvern tímann fyrr? M: Ég er ekki með vinnudagbók þá nákvæmlega en ég hef sett hér, byrjað sem sagt 6.11.1968 á þessa skrá. Ég get ekki ímyndað mér að það sé dag og ég byrja skrá hana. Það hnýtur að hafa verið eitthvað svolítið fyrr.

KB: Þú hefur fengið fyrirmælin fyrr líklegast? M: Ja.

KB: Þú veist kannski ekki nákvæmlega hvenær það var? M: Nei, ég þarf kannski að athuga almannakið, hvenær er mánudagur, hvenær er sunnudagur, hvenær er laugardagur.

KB: En þú átt dagbók fyrir árið ´68 líka er það ekki? M: Nei, ekki eins og þessa en ég skal ekki segja um þetta, ég verð þá að finna hana. Ég byrja á skránni þarna. Það getur enginn byrjað á svona verki nema undirbúa sig svolítið.

KB: Fékkst þú fyrirmæli frá einhverjum öðrum en Lárusi Blöndal um það hvað þú ættir að gera og hvernig á þessum tíma? M: Nei.

KB: Þú áttir bara samskipti við Lárus? M: Já, já, hann er minn yfirmaður.

KB: Þegar þú ert að ganga frá þessu, er það rétt skilið hjá mér að þá hafir þú talið sem sagt, þá hafir þú haft það í huga eða haft þá vitneskju að þetta væri eign Reykjavíkur- borgar? M: Ja, það fór ekkert á milli mála.

KB: Hvernig fór það ekki á milli mála, var það Lárus sem sagði þér það eða? M: Allt svo allt sem kemur inn á þetta safn það kemur sem safnmunir.

KB: Var það þá kannski frekar að þú hafir dregið á ályktun af því þetta kemur til safnsins að þá sé þetta? M: Já, vissulega. Ég er ekkert að byrja. Ég vinn hjá borgar-skjalaverði.

KB: Ég vil sýna mættu dskj. nr. 18 sem er bréf sem vitnið skrifar og er dagsett 10. janúar. Þetta er bréf sem er skrifað til Jóhannesar S. Kjarvals listmálara og væntanlega hefur fylgt þessari skrá sem ég var að vitna til hér áðan. Þú kannast við undirritun þína undir bréfið er það ekki? M: Ég hef skrifað undir bréfið en ég man ekkert eftir þessu bréfi.

KB: Þegar þú sérð þetta bréf og sérð hvað í því stendur þá langar mig að spyrja þig að því hvort þú teljir eða munir það að þú hafir haft vitneskju um að Kjarval hafi gefið þessa muni sem voru í skránni þegar þetta bréf er ritað? M: Vitneskja mín þarna er nákvæmlega sú sama eins og þegar ég byrja að flokka þessa muni.

KB: Hafðir þú þá vitneskju um það að hann hefði gefið þetta? M: Sko, ég hafði vitneskju um það að hann hafi afhent safninu þetta dót.

KB: Hafðir þú vitneskju um það einhverja fullyrðingu frá einhverjum að hann hefði gefið þetta? M: Ja, sko ég vissi það að hann er að afhenda þetta. Ég vissi það að hann er að hringja og segja að láta sækja þetta. Ég vissi það að þetta var komið til safnsins. Ég vissi það þannig að þegar ég fer að skrá niður munina þá skrifa ég Kjarvalssafn. Í þessu safni var og öllum þessum söfnum sem ég var búin að vera að vinna við, minjasafninu, myndasafninu, kortasafninu og allt. Það fór ekkert á milli mála.

KB: Það er lagt hérna fram dskj. af hálfu gagnaðila sem er nr. 85, þetta er ljósrit af grein sem birtist í Morgunblaðinu 24. desember 1985. Þarna er um að ræða viðtal eða grein sem Árni Johnsen væntanlega þá blaðamaður á Morgunblaðinu og í Lesbókinni 24. desember ´85 er viðtal við þig. Manst þú eftir þessu viðtali? M: Já, já.

KB: Mig langar að lesa hérna smá klausu úr þessu viðtali sem er sett innan gæsalappa af höfundi. Það er Árni sem auðvitað ber ábyrgð á greininni en hér er verið að lýsa, hér er Árni að segja frá samskiptum þínum við þig um það eða sem sagt frásögn þinni um fund sem þú áttir með Kjarval í janúar 1969. Ég ætla bara að lesa þetta og þetta er sett innan gæsalappa af hálfu höfundar greinarinnar og þetta er á aftasta blaðinu í dómskjalinu, aftasta dálki á aftasta blaðinu. Þar segir: “Ég hef ekkert að gera með þetta sagði Kjarval. Þú átt þetta svaraði Steinunn. Ég er búinn að láta borgina hafa þetta svaraði Kjarval þá. En síðan fór hann að spyrja um ýmislegt og þegar Steinunn sagðist hafa rekist á hann var oft hissa og sagði nei, er það þarna, ég hélt að það væri týnt.” Þetta er grein sem er skrifuð ´85. Að þetta sé rétt haft eftir þér það sem þarna segir? M: Ég hugsa það í stórum atriðum. Ég er að tala við Kjarval og hann segir, ég hef ekkert að gera með skrána og ég segi jú þú átt hana. Það er mjög sennilegt að ég hafi sagt það að Árni hafi það eftir mér. Annars er það náttúrlega þegar þú átt viðtal við einhvern. Ég var einmitt að fara yfir þetta viðtal mér sýnist það vera svona í stórum atriðum rétt en ég náttúrlega las ekki viðtalið áður en hann prentaði það og ég sé í viðtalinu að hann hefur sagt að ég hafi farið að hitta Kjarval 2. janúar, það er náttúrlega ekki rétt, það var nokkrum dögum seinna. Ég sé ekki að það komi neitt fram í viðtalinu sem er eftir mér haft sem er eitthvað snar vitlaust.

KB: Dróst þú einhverjar ályktanir af þeim orðum Kjarvals að hann sagði að hann væri búinn að láta borgina hafa þetta? M: Ég vissi að það var komið til borgarinnar. Ég er búin að vera að afgreiða allt þetta dót. Ég er búin að vera að pakka þessu niður. Ég er búin að vera að skrásetja það svo borgin er búin að fá þetta.

KB: Hvað átt þú þá við með að segja, þú átt þetta? M: Ég er að láta hann hafa skrána og hann segir, nei, nei ég vil ekki hafa þetta og ég segi jú, þú átt þetta. Þú átt skrána.

KB: Það er eins og þú sért að tala um skrána? M: Já, já, því það var búið að leggja ríkt á það við mig að ég ætti að afhenda honum eitt eintak af þessari skrá en ég vissi náttúrlega að Kjarval er dálítið duttlungafullur eða var það og hann vildi ekkert taka við henni. Það er númer eitt að fá hann til að taka við skránni.

KB: Fékkst þú einhvern tíman upplýsingar frá einhverjum starfsmanni Reykjavíkur- borgar um þar sem því var lýst að þetta hefði verið gefið og þá hvernig? M: Ég er marg búin að segja.

KB: Einhvern tíman þá er ég að tala um, ekki bara á þessum tíma heldur síðar. M: Ég hef ekkert verið að spyrja eftir því. Ég tek við þessu 1968 af því það er komið til safnsins og safnið fær þetta og mér fannst það ekkert óeðlilegt og mér fannst það enn þá, enn þá eðlilegra eftir að ég var búin að vinna til dæmis í þessu 1985, ´86, ´87 þá skildi ég miklu betur hvernig á þessu stóð því ef það átti að vinna eitthvað – það er ekki mitt að vera að ganga í Geir Hallgrímsson eða Lárus Blöndal eða einhvern og segja, heyrðu hvernig stóð á því að við fengum þetta.

KB: Þakkaðir þú Kjarval eitthvað þessa gjöf þá þegar þú hittir hann þarna í janúar ´69? M: Allt svo ég er ekkert að þakka fyrir hönd Reykjavíkurborgar.

KB: Svarið er þá að þú minnist þess ekki að hafa þakkað honum það eitthvað? M: Allt svo ég er ekki sá aðili sem á að þakka honum fyrir. Ég er bara aðili sem er að ganga frá þessu fyrir mína yfirmenn. En þú getur lesið bréfið. Ég hef gaman af því að lesa þetta bréf. Það er ekkert mitt hlutverk.

KB: Fékkst þú einhverjar skýringar á því þegar þú hófst handa ´85 og þú sagðist hafa verið hissa að það væri ekkert búið að eiga við þetta, fékkst þú einhverjar skýringar á því þá frá starfsmönnum borgarinnar af hverju var ekkert búið að eiga við þetta í allan þennan tíma? M: Ég man ekki hvort ég hef rekist svo mikið í því en ég man bara að fyrst og fremst var ég afskaplega hissa, afar hissa.

D: Fékkst þú skýringar á því? M: Nei, hef ekki hugmynd um það. Það var ekki mitt verk.

Víkur frá kl. 12.33.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ég held svo áfram með þetta, sérstaklega að reyna að fá viðbrögð frá ykkur með að Gunnlaug Claesen. Stjónsýsluruglið að Reykjavíkurborg liggi á þessu þýfi, kotnaður sem þið svo sem skattborgarar standið undir. Meikar nokkuð af þessu sens? Tölum ekki um að Erró er ennþá hirðlistamaður Reykjavíkurborgar þó að Davíð hafi ekki verið borgastjóri í áratugi.

Mikið hugsað um hvers vegna Erró hefur ennþá þessa stöðu, mín pæling að allir borgastjórar eða þeir sem komast í svona stöður, sjái sig sem félaga í útvöldum hóp sem verði að passa upp á hver annan.

Ingibjörgu Sólrúnu, Þórólfi, Steinunni, Vilhjálmi, Jóni Gnarr, Degi, Ólafi, gleymdi ég einhverjum, myndi aldrei detta í hug að stynga Davíð í bakið vegna þess að hann er einn af þeim, alveg sama þó ákvarðanir hans hefðu verið út úr hól, eins og að gera Erró að listamanni borgarinnar.

Þeir halda þess vegna stjórnsýslu ruglinu áfram, aðeins og eingöngu, vegna þess, að hætta með Erró myndi skaða ímynd fyrrverandi borgarstjóra og þar með þeirra eigin. Sama með þýfið á Kjarvalsstöðum, þeir í rauninni að verja eign orðstír mér því að verja Davíðs sem borgarstjóra.

Aftur, getið þið sagt mér rökin fyrir því að Reykjavíkurborg liggi á ævistarfi Kjarval í óþökk erfingja hans? Getið þið réttlætt fyrir mér, kostnaðinn sem þið svo borgið? Allt í lagi að Reykjavíkurborg hafi hæfilegt safn verka eftir Kjarval, jafnvel safn í nafni hans, en Reykjuvíkurborg hlýtur að eiga að halda uppi safni listmálara almennt á Íslandi, það hlýtur að vera hlutverk opinberar stofnunnar á borð við Listasafn Reykjavíkur, allt annað eru fasískir draumar.

Ég er á því að Davíð hafi gert Erró að hirðlistamanni borgarinnar þegar honum urðu ljós vandamálin með Kjarvla og þýfið á Kjarvalsstöðum, ætlaði sér að skipta þeim úr, Erró í staðinn fyrir Kjarval. Að það hafi gerst eimmitt á þeim tíma sem fjölskylda mín reyndi að leita réttar síns í kringum 1982.

Enda sýndi það sig þegar ég bar mig eftir meintu gjagabréfi Kjarvals sem var svo ekki til, það fyrsta sem Hjörleifur Kvaran gerðiað fá slíkt gjafabréf frá Erró, mörgum árum eftir að Reykjavíkurborg hafði fengið verkin frá honum.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eitt hljótið þið öll að samþykkja, að hér er ég að glíma við raunveruleikann, það sem gerðist, hvað mér finnst um það sem gerðist, hvað ykkur finnst, hvað mér finnst viðbrögð ykkar eigi að vera og svo framvegis.

Við getum ekki hlaupið frá raunveruleikanum, hann er, við getum ímyndað okkur annað en hann er samt. Ég skrifa um þennan harmleik fjölskyldu minnar og hvernig ég sé hann, en raunveruleikinn einhver annar.

Einn raunveruleiki eru viðbrögð ykkar,eða vöntun á þeim get ekki sagt að ég skilji þann raunveruleika en samt raunveruleikinn.

Sum ykkar lesa þetta, eða að minnsta kosti smellið á þráðinn. Hvað þýðir það eða þýðir ekki? Ég pæli dáldið í því hvað þetta mál skiptir ykkur máli.

Trúið þið mér, þegar ég segi að réttarmorð hafi verið framið í Hæstarétti, teljið þið það rétt hjá mér þegar ég segi að Gunnlaugur Claesen hafi verið vanhæfur sem Hæstaréttardómari vegna tengingar sinnar bæði við Baldur Guðlaugsson og Davíð Oddsson? Ef þið trúið mér, hvaða tilfinngar vekur það hjá ykkur. Yppið þið bara öxlum og hugsið svona er þetta bara á Íslandi, eða fyllist þið reiði og viljið gera eitthvað í því.

Nú er ég viss um að sum ykkar sem lesið þetta, tengist þessu á einhvern hátt, vinnið hjá Listasafni Reykjavíkur, jafnvel við þetta í kjallara Kjarvalsstaða, hvernig takið þið á því? Ekki veit ég en reyni að skilja þann raunveruleika.

Edited by Ingimundur Kjarval

Share this post


Link to post
Share on other sites

Meira um raunveruleikann og hugaróra, mína þá.

Ég er á því að samviskan eða siðferðiskenndin sé eitthvað sem slitni og lýjist, sé ekki farið eftir henni, að með hverju broti, verði næsta auðveldara. En um leið safnist í sarpinn, um að eitthvað sé að.

Ekki bara þú sjálfur sem veist þetta um sjálfan þig, líka aðrir í kringum þig, þó þeir viti kannski ekki nákvæmlega hvað er að, eitthvað ómeðvitað í okkur öllum. Margt skrýtið í kyrhausnum eða þannig.

Síðustu árin hef ég verið í því að safna svona myndum af netinu, notaðar með fréttum og aldrei mynd af 2000 króna seðlinum. Ég á því að þar sé eimmitt þessi vitneskja í gangi, að eitthvað sé að sem fái þann sem tekur ljósmyndina í hvert skipti til þess að sleppa þeim seðli, hluti af þjóðarmeðvitund Íslendinga að afi minn hafi verið rændur í ellinni og reynt að ýta því frá sér. En að um leið skemmi þetta út frá sér, að öll þjóðin slíti eigin siðferðiskennd sem hefur síðan áhrif á hvernig Íslengar bregðast við hinum ýmsum málum sem koma upp. Auðvitað ekki bara þetta mál, safnast allt saman í þjóðarmeðvitund sem verður svo þjóðarsálin.

Langsótt og rugl í mér? Meira seinna, bústörfin kalla.

post-3112-0-34512600-1421072534_thumb.jp

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mörgum finnst þetta örugglega undarlegar pælingar hjá mér, að ég í hugarórum mínum hafi sleppt öllum tökum á raunveruleikanum. En ég er bara ekki svo viss.

Síðan Davíð Oddsson var borgarstjóri hefur ferill þeirra sem komu á eftir verið brösóttur, nema þá kannski Jóns Gnarr, hann jafnvel að hugsa um Forsetanna ef ég veit rétt. Ég er þó á því að bjóði hann sig fram verði erfðamál Kjarvals gera honum erfiðara fyrir. Má vel vera að hann sem grímisti geti skautað frammhjá öllu og komist inn, við sjáum bara til. Að hann var grínisti líklegast ástæðan að hann varð borgarstjóri, embættið svo laskað. Kannski þess vegna að hann hefur tækifæri í forsetann, það embætti svo illa laskaða líka

Hanna Birna var borgarstjóri um tíma, hefði auðvitað eins og allir hinir borgarstjórnarnir átt að setja á opinbera rannsókn til þess að rannsaka þetta mál, sem hún gerði ekki. Mín pæling að allir borgarstjórar eftir Davíð hafi veið í embættinu með hans leifi.

Ég er á því að þegar Hanna Birna lenti í sínum vandræðum, hafi hún ekki haft siðferðislega innistæðu til þess að halda áfram og að erfðamálið hafi verið hluti af siðferðislegri skuld hennar, bæði í hennar eigin augum og annarra. Ef að hún hefði verið með hreinni skjöld, hefði hún hrist þetta af sér. Sama með Þórólf, Steinunni. Ólaf og þegar að því kemur Dag, einhvern daginn muni þetta bíta hann líka.

Ég er líka á því að þetta smiti út í þjóðfélagið, kannski ekki bara þetta mál, önnur líka, dragi úr siðferðisþreki þjóðarinnar almennt, ástæðan að allt hrundi. Þjóð sem hugsar ekki um grunnglidi sín, verður ekki þjóðí framtíðinni.

Hér er smávegis um hvernig siðferðisþrek annarra þjóða mótast, þetta hefur allt áhrif:

http://www.ruv.is/frett/kronprinsinn-ok-yfir-lokada-bru

Edited by Ingimundur Kjarval

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mörgum finnst þetta örugglega undarlegar pælingar hjá mér, að ég í hugarórum mínum hafi sleppt öllum tökum á raunveruleikanum. En ég er bara ekki svo viss.

Síðan Davíð Oddsson var borgarstjóri hefur ferill þeirra sem komu á eftir verið brösóttur, nema þá kannski Jóns Gnarr, hann jafnvel að hugsa um Forsetanna ef ég veit rétt. Ég er þó á því að bjóði hann sig fram verði erfðamál Kjarvals gera honum erfiðara fyrir. Má vel vera að hann sem grímisti geti skautað frammhjá öllu og komist inn, við sjáum bara til. Að hann var grínisti líklegast ástæðan að hann varð borgarstjóri, embættið svo laskað. Kannski þess vegna að hann hefur tækifæri í forsetann, það embætti svo illa laskaða líka. Þið munið kannski eftir þvíþegar Forsetinn fór með Kjarvalssýningu til Sankti Pétursborgar í boði Pútíns. Nei líklega ekki íslenskir fjömðilar þögguðu þá sýningu, líklega í skömm sinni, engin önnur skýring í mínum huga.

Hanna Birna var borgarstjóri um tíma, hefði auðvitað eins og allir hinir borgarstjórnarnir átt að setja á opinbera rannsókn til þess að rannsaka þetta mál, sem hún gerði ekki. Mín pæling að allir borgarstjórar eftir Davíð hafi veið í embættinu með hans leifi.

Ég er á því að þegar Hanna Birna lenti í sínum vandræðum, hafi hún ekki haft siðferðislega innistæðu til þess að halda áfram, að erfðamálið hafi verið hluti af siðferðislegri skuld hennar, bæði í hennar eigin augum og annarra. Ef að hún hefði verið með hreinni skjöld, hefði hún hrist þetta af sér. Sama með Þórólf, Steinunni. Ólaf og þegar að því kemur Dag, einhvern daginn muni þetta bíta hann líka.

Ég er líka á því að þetta smiti út í þjóðfélagið, kannski ekki bara þetta mál, önnur líka, dragi úr siðferðisþreki þjóðarinnar almennt, ástæðan að allt hrundi. Þjóð sem hugsar ekki um grunngildi sín, verður ekki þjóð í framtíðinni.

Hér er smávegis um hvernig siðferðisþrek annarra þjóða mótast, þetta hefur allt áhrif:

http://www.ruv.is/frett/kronprinsinn-ok-yfir-lokada-bru

Það er bara eins og það er, að á meðan hluti þjóðarinnar veit og skilur og trúir því, að einn helsti listamaður hennar var rændur ævistarfi sínu af hinu opinbera valdi í hárri elli, hlýtur sú vitneskja að eyðileggja út frá sér, grafa undan öllum þeim gildum sem gerir þjóð að þjóð.

Það þarf ekki nema einn Alþingismann, Pirata eða annan til þess að leggja fram tillögu um rannsókn, einn Borgarfulltrúa, einn blaðamann að rannsaka þetta.

En eins lengi og það gerist ekki, eruð þið öll agent Styrmir, hluti af þessu ógeði sem mun endanlega tortýma þjóðinni. Þið agent Styrmir og hann þið.

Það eru 60 Alþingismenn á þingi, á meðan þeir þegja allir sem einn, er enginn þeirra verðugur að vera á Alþingi.

Edited by Ingimundur Kjarval

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ykkur finnst kannski langsótt að segja að erfðamál afa míns skipti þjóðina þetta miklu máli, ætla að færa rök fyrir því. Þjóðin þarf hluti sem gerir hana að þjóð, annars verður hún lítið annað en verðstöð í augum allra, bæði heima og erlendis.

Afi minn var einn þeirra sem gaf þjóðinni þennan tilgang, ástæðu að vera til. Þið sem eruð yngri skiljið líklega ekki hvað hann var þjóðinni dýrmætur, hann einn þeirra sem gaf henni kjark til sjálstæðis.

Það var eimmitt þess vegna að valdið gekk í að ræna afa minn, bæði þetta "blæti" sem stjórnmálamenn nota sér til vinsælda og svo líka að ævistarf afa var talið þjóðinni það miklivægt, þess vegna að þetta gerðist.

Auðvitað ekki bara Geir Hallgrímsson sem tók allar ákvarðanir þetta haust, heldur allir sem komu nálægt þessu gripnir æði að "bjarga" þessum "dýrmætum" þjóðarinnar.

Auðvitað ekki Davíð Oddsson sem gerði þetta, Geir Hallgrímsson borgarstjóri þá, en það var Davíð sem gekk svo í að bjarga þessu fyrir horn með hans vinnulagi árið 1982 og þess vegna að ruglið hlóð bara utan á sig.

Ef að ég segði að Davíð hafi gert Erró að hirðlistamanni Reykjavíkurborgar til þess eimmitt að fela ránið á Kjarval, er ég á því að ég sé ekki langt frá sannleikanum.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sönnunin fyrir því að þetta er flest rétt hjá mér, ef ekki allt, er að það gerðist. Allir hlóta að viðurkenna að það er óvenjuleg aðgerð að Reykjaíkurborg fari inn á vinnustofu gamals manns, tæmi hana og keyri innihaldið í skjalasafn Borgarinnar. Enginn óbreyttur starfsmaður sem tekur þá ákvörðun. Augljóst að þetta var gert að vilja þeirra sem réðu, í þessu tilfelli borgarstjóra Geir Hallgrímsyni. Enda eru til heimildir um að Geir fylgdist með þessu. Móðir mín segir frá því í sinni skýrslutöku, að hún hafi hringt í Geir Hallgrímsson þegar hún frétti af þessu og hann sagt henni að þetta væri aðeins til geymslu. Það varð svo atriði við réttarhöldin, Borgin véfengdi ekki orð móður minnar, en hélt fram "að tl geymslu" þýddi "til eignar".

Sannleikurinn er nefnilega að þetta haust var orðstýr afa á hátindi og fár í gangi, sérstaklega hjá valdaklíkunni í Sjálfastæðisflokknum, henni svo mikið mál að eigna sér Kjarval og ná atkvæðum með því að þetta gerðist.

Tildæmis, borgarstjóraferill Geirs snérist mikið um að byggja Kjarvalsstaði, Geir sem opnar sýningu af verkum afa í Listamannaskálanum þetta sumar og lýsir þar yfir, að það eigi að byggja safn yfir afa og að það eigi að kallast Kjarvalsstaðir.

Og hvar byrjaði Davíð Oddsson sinn stjórnmálaferil, í því safni! Þetta skilur yngra fólk á Íslandi líklega ekki, hvað Kjarval og list hans var Íslandi mikilvæg þessi ár og árin þar á undan, þess vegna þetta fár í kirngum afa þegar honum fór að förlast, ekkert nýtt í sögunni.

Eimmtitt vegna þessa rugls að vegur Kjarvals hefur verið gerður sem minnstur seinustu ár. Valdið á Íslandi veit upp á sig skömmina og eina lausnin að láta þjóðina gleyma, svæfa hana sínum Þyrnirósarsvefni.

Edited by Ingimundur Kjarval

Share this post


Link to post
Share on other sites

Núna fer þetta að verða búið hjá mér, en vil bara færa meir sönnur fyrir því að ég fer með rétt mál. Man ekki hvar ég sá heimildina um að þegar afi lést að uppi hefðu verið áætlanir um að grafa hann á Þingvöllum hjá Jónasi Hallgrímssyni. ef að það er ekki danskur bakari þar, en það önnur saga.

Í þeirri heimild var sagt að fjölskylda afa hefði verið á móti því og hann þess vegna grafinn í Kirkjugarðinum við Suðurgötu hjá móðir sinni og bróðir Ingimundi. Ég veit ekkert um þetta, að fjölskyldan hafi ekki viljað að hann væri grafinn á Þingvöllum, má þó vera, en ég spurði um þetta innan fjölskyldunnar og engin vissi neitt þegar spurði.

Hér úr bók Indriða G. Þorsteinssonar um afa á bls. 302. Staðfestir það sem ég er að segja, að þó að þið viljið flest gleyma því í dag, var sá tími að Jóhannes Kjarval listmálari skipaði mikilvægan sess í þjóðarsálinni. Ég trúi því svo að hann geri það ennþá og að þetta erfðamál sé sár á þjóðinni, sýki út frá sér þangað til þær fær að gróa:

“Kjarvalssýningin var opnuð með viðhöfn 14. október (1965), en opnunaræðuna flutti Geir Hallgrímsson borgarstjóri. Viðstaddir voru, fyrir utan nákomna vini Kjarvals og ættingja, dr. Bjarni Benediktsson forsætisráðherra, dr. Gylfi Þ. Gíslason, menntamálaráðherra , biskupinn af Íslandi , herra Sigubjörn Einarsson, frú Auður Auðuns, forseti borgarstjórnar, sendiherrar erlendra ríkja og listamaðurinn sjálfur sem lék á alls oddi innan um þetta fríða lið.....”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hér er svo eftirmáli um eftirmála Indriða G. Þorsteinssonar í bókinni. Hann var ráðinn af Davíð Oddssyni til þess að skrifa "opinbera" ævisögu afa og á launum við það í mörg ár. Hvað mörg ár og hvort það voru full laun, veit ég ekki.

Samningurinn er undritaður 1976, ekki byrjað á bókinni í alvöru fyrr en 1982-84 samkvæmt Indriða sjálfum. Hvaða launum hann var á þessi ár veit ég ekki. Þegar ég var á Íslandi og Birgir Ísleifur borgarstjóri (gleymdi honum í upptalningunni hér á undan:-)), varð ég var við átök um hvor ætti að fá þessa ævisögu, Matthías Jóhannsen ritstjóri Moggans eða Indriði ritstjóri Tímamans frá 1962-1973 og aftur 1987-1991.

Nóg um það. Ég get auðvitað ekki staðið einn upp í heilli þjóð ef hún vill að þetta óréttlæti og valdaníð standi. Ég verð að lifa mínu lífi og hef ábirgð gagnvart fjölskyldu minni konu og börnum þó þau séu uppkomin, afi með vorinu.

Ég minntist á hugsanleg áform mín að fara til Íslands í nokkra daga í hungurverkfall fyrir utan Hæstarétt í vor. Ekki beint svona vinsælt, ætla að hugsa málið. Ef ekki þetta ár, þá bara það næsta, búskapurinn þungur og erfitt að fá hjálp.

Eitt af því sem ég hef verið að segja hérna, að þetta mál eyðileggi meira fyrir ykkur en mér og minni fjölskyldu, þið sem rænduð og svívirtuð fjölskyldu mína, ykkar arfleið sem þjóðfélag. Í rauninni get ég Þakkað fyrir að hafa háð þessa baráttu, verið þroskandi, en um leið erfitt að missa barnatrúnna á að réttlætið sé fyrir okkur öll.

En er það svo? Á ég að dæma allan heiminn samkvæmt gjörspilltu og rotnandi réttarkerfi og þjóðfélagi á Íslandi? Á ég að dæma alla samkvæmt innræti Davíðs Oddssonar, eða er hann undantekning? You tell me.

Eftirmáli.

Þann 26. október 1976 var undirritaður samningur um ritun ævisögu Jóhannesar Sveinssonar Kjarvals af höfundi verksins og Ólafi B. Thors og Davíð Oddssyni f. h. Hússtjórnar Kjarvalsstaða. Hófst höfundur þá þegar handa í smáum mæli fyrst, að afla gagna sögunnar. Henni var fyrirhugað að koma út á hundrað ára afmæli Kjarvals og því nokkur tími til stefnu. Eiginleg ritun sögunnar hófst ekki fyrr en um áramótin 1982-84.

Heimilda hefur víða verið safnað og er heimildarmanna yfirleitt getið í sögunni. Um leið og þeim er öllum þökkuð ágæt samvinna er ástæða til þess að þakka sérstaklega dr. Finnboga Guðmundssyni, Landsbókaverði og Kristjáni Ólasyni á Landsbókasafni fyrir ómetanlega aðstoð þann langa tíma sem undirbúningur stóð, einnig Jóni E. Böðvarssyni borgarskjalaverði, og hans starfsfólki fyrir veitta aðstoð fram að ritun verksins.

Fjölmargir hafa lagt gott til þessa verks og hefði það orðið illvinnandi ef höfundur hefði ekki notið margvíslegar góðvildar við ritun þess. Þakkir eru færðar fólki í Borgarfirði eystra, á Snæfellsnesi og í Meðallandi fyrir ómetanlegar upplýsingar. Þá hafa Davíð Oddsson, borgarstjóri, og Björn Friðfinnsson, framkvæmdastjóri lögfræði og stjórnsýsludeildar borgarinnar, veitt þá aðstoð sem þeir gátu, einnig Alfreð Guðmundsson, forstöðumaður Kjarvalsstaða. Undirritaður færir öllum kærar þakkir fyrir samvinnuna, og má nú sjálfur una því að vera stórbrotnu viðfangsefni fátækari.

Reykjavík 8. ágúst 1985 Indriði G. Þorsteinsson

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now
Sign in to follow this  
Followers 0

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.