Sign in to follow this  
Followers 0
óðinn tyrki

Óðinn var Tyrki

24 posts in this topic

Rannsóknir mannfræðinga og sagnfræðinga benda til þess að Snorri Sturluson fari með rétt mál þegar hann segir í formálanum af Eddu að Óðinn hafi verið raunverulegur maður, en ekki yfirnáttúruleg vera og hafi hann komið frá Asíu. Fornleifafundir styðja niðurstöður rannsóknanna.

Talið er Óðinn hafi verið tyrkneskur maður, frá þar sem nú heitir Azerbaijan í fyrrverandi Sovétríkjunum. Orðið Azeri (eða maður frá Azerbaijan) er náskylt orðinu Æsir. Ímyndunaraflið breytti heimaslóðum hans í Ásgarð.

Azerar eru ekki af okkar kynþætti. Forn-Azerar voru af sama kynþætti og Forn-Tyrkir sem komu til Tyrklands frá Turkistan þar sem bjó svokallað gult fólk, náskylt Mongólum og Kínverjum. Þar er útskýringin fundin á útliti goðanna á styttum sem fornleifafræðingar hafa fundið, sem sýna Þór, Óðinn og félaga sem fínlega menn með skásett augu og samskonar andlitsdrætti og forngripir frá Turkmenistan og Azerbaijan hafa.

Ásatrúarmenn tilbiðja litla gula löngu dána menn sem sagan bendir til hafi ekkert verið annað en dauðlegir menn eins og þeir sjálfir.

Ímyndunaraflið breytir hlutunum skemmtilega. Við könnumst öll við gamla manninn sem hefur gaman af að segja hetjusögur af sjálfum sér í ellinni sem fæstar eru alveg sannar. Það sama gerist með sögu þjóðarbrota og einstaklinga og stundum heppnast það svo vel að frægðarsögur af gömlum Forn-Tyrkjum undu svo upp á sig að þeir komust á endanum í guðatölu í Germaníu og Skandinavíu. Og Forn-Tyrkneskir konungar gætu hafa skipað almúganum að tilbiðja sig.

Rannsóknir sérfróðra manna benda til að mikið sé að marka okkar helstu fornrit hvað varðar fortíðina og íslenskir menn eins og Snorri Sturluson hafi skilið eftir sig merkilegt starf sem varpar ljósi ekki bara á íslenska menningu heldur forn-tyrkneska.

Kaldhæðna rúsínan í pysluendanum er að ásatrú er vinsæl hjá rasistum sem hér á Norðurlöndunum og í Þýskalandi hafa sérstaka óbeit á Tyrkjum og vita ekki að þeir tilbiðja þá.

Snorri var ekki einn norrænna rithöfunda til að skilja eftir sig vísbendingu um tengsl Íslendinga við Forn-Tyrki. Ari fróði hélt því fram að hann væri afkomandi einhvers Tyrkjakonungsins. Og í öðrum norrænum heimildum er nafngreindur Tyrkjakonungur að nafni Óðinn. En hvaða Óðinn?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Fyrir mína parta þá lít ég nú á þetta Ásatrúartilstand sem einhvers konar tilraun manna til þess að skera sig úr á einhvern hátt.

Kanski skil ég þetta ekki nógu vel veit ekki en þetta er eigi að síður mín tilfinning.

kv.

gmaria.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Odin, who could it be?

Could he be you and me?

Well-well?

A god bearing out serious poetry against possible misfits?

There is (1) the quasti-historical Odin, (2) a god of rites, and (3) perhaps a blurred idea of an Odin in a man too. [Cf. Ng, "Starkad"]

THE ICELANDER Snorre Sturluson writes in medieval times that the ascribed author of Havamal, the Viking god Odin, once owned great lands in what is now Turkey at a time when Romans strove to occupy that region of the Old World - and still more. Odin came to be considered as a god - not only holy among Vikings. He set up headquarters in Denmark's Odense, that's named after him, and also at the heart of Sweden, in Sigtuna. It's not very far from Stockholm. Odense and Sigtuna were both lovely places, and still have a fairly idyllic atmosphere.

Odin went on as a law-maker; he instituted Norse laws, rituals and some Odin feats.

    There's a right and wrong way, and then the way of the Army - Saying.

Odin was the quite artistic boss; and none could cope better, the berserk warriors thought. They were devoted to Odin. He was skilled in brainwashing folks or more, maybe not in hogwashing.

      Odin lorded over dogs and wolves, and Norse people thought that neither fire nor iron could master Odin's animals.

      He who could make enemies go blind, was handsome, noble and dangerous to behold for offenders. These things often go together.

      Odin apparently spoke in verse and was good at much of what true followers of Jesus (his first deal) is commanded to be able to do: Raise the dead, do similar, stunning miracles - It could be in the right spirit. Odin also taught sports that he brought with him from Turkey and nearby, from somehere around the Black Sea. That's where he came from.

      Grim Odin talked smoothly, but also mastered to make his devoted men strong as bears and mad as dogs and wolves - not as March hares. Neither fire nor iron could master them. They were the berserks.

      He knew to change colour and look - more that Michael Jackson, we should be free to guess. And in addition, Odin was a warrior and conqueror with no stage fright. You have to be cruel and refuse the okay inhabitants former rights to be parts of that (description).

      At times the berserk warlord used to lie down. Then he could be turned into bird, animal, fish or snake. He could even be in other countries. The Icelander Snorre holds these things (Norw: hamskifte) took place before private jet planes.

      He who could make enemies go blind, winsome, handsome, noble to look at in peace, and dangerous to behold for enemies, by his word alone he could make the sea still. He could also make fire go out, and turn the wind in this and that direction - It must be good to know it.

      Odin used to carry the head of a dead man with him for wise conversation. A trusted friend is not unlike it; he seldom interferes physically. And like that head of Mimer, an accomplished friend can tell much of interest. There is great help in what a sage friend can find out!

      Odin taught runes. They are Norse alphabeth letters and were presumably used for divination. There are some interesting, suggested connection with the Roman and Greek alphabeth, and older ones. [Agr] Words consist of letters, and some find expression in certain magic and haunting or rhytmical songs even these days. We leave it at that.

      Snorre writes that Odin could cause illness. Now, particularly women were taught Odin’s magic. It could share some facets with magic skills presented in Patanjali’s Yoga Sutras, but it's awfully hard to compare without reading a lot. The ancient Aryan work Patanjali's Sutras is a primer in Indian magic also. [Ref.] Perhaps Odin's Norse magic, calles seid, was neither black nor pure and white. Perhaps it was more like the sea: lighter shades of grey could describe parts of it. [Nok 1:3-9; Yolt; Coco; Ulp; Via; Yof; Yolt]

:P:P

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hér er óðinn settur fram sem upprunalegi jólasveinninn :P

Well, now that it is December 1, we are able to celebrate Christmas. Santa Claus is on of the main icons of Christmas, all other icons have either been created by the media, or they have been adapted from past folk legends.

In Washington

I learned this from Wikipedia: The Free Encyclopedia

“Santa Claus (also known as Saint Nicholas, Saint Nick, Father Christmas, Kris Kringle, Santy or simply Santa) is a folklore character in various cultures who gives presents to children on Christmas Day.

Father Christmas is a well-loved figure in the United Kingdom, and is now interchangeable with Santa Claus, though the two had quite different origins. The term Santa is as widely used and understood by British children as Father Christmas.

Santa is a variant of a European folk tale based on the historical figure Saint Nicholas, a bishop from present-day Turkey, who supposedly gave presents to the poor. Originally, this had nothing to do with Christmas; however the Germans had a tradition of giving gifts on Christmas and at some point in history traditions merged. This helped to explain the source of Christmas presents given to children on Christmas Day.”

Now if you sound out Saint Nicholas, think Turkish, Sant-Nick-Los. How does that sound in English? Santa Claus?

Have you seen this man?

But in German folktales, they speak of something a little more interesting.

Prior to the adoption of Christianity, Germanic folklore contained stories about the god Odin (Wodan), who would each year, at Yule, have a great hunting party accompanied by his fellow gods and the fallen warriors residing in his realm. Children would place their boot, filled with a carrot, straw or sugar near the chimney, for Odin’s flying horse, Sleipnir, to eat. Odin would then reward those children for their kindness by replacing Sleipnir’s food with gifts or candy. Note that the Sleipnir has eight legs, corresponding to Santa’s eight reindeer.

Children still place their straw filled shoes at the chimney every winter night, and Saint Nicholas (who, unlike Santa is still riding a horse) rewards them with candy and gifts. Odin’s appearance was often similar to that of Saint Nicholas, Odin being depicted as an old, mysterious man with a beard. This practice in turn came to America via the dutch in New York and evolved into the hanging of socks at the fireplace.”

“An early folk tale, originating in the Germanic states, tells of a holy man (sometimes St Nicholas), and a demon (sometimes the Devil or a troll). The story states that the land was terrorized by a monster that at night would slither down the chimneys and slaughter children (disemboweling them or stuffing them up the flue, or keeping them in a sack to eat later). The holy man sought out the demon, and tricked it with blessed or magical shackles; the demon was trapped and forced to obey the saint’s orders (Sort of like Jack-of-the-Lantern).

The saint ordered him to go to each house and make amends, by delivering gifts to the children. Depending on the version, the saint either made the demon fulfill this task every year, or the demon was so disgusted by the act of good will that it chose to be sent back to Hell. Yet other versions have the demon reform under the saint’s orders, and go on to recruit other elves and imps into helping him, thus becoming Santa Claus.”

Later on, it was developed into what we know as Santa Claus. This adaptation took some time also.

“Irving’s History of New York, Sinterklaas was Americanised to “Santa Claus” but lost his bishop’s apparel, and was at first pictured as a thick bellied Dutch sailor with a pipe in a green winter coat. Irving’s book was a lampoon of the Dutch culture of New York, and much of this portrait is his joking invention. Santa Claus appeared in various colored costumes as he gradually became amalgamated with the figure of Father Christmas, but red soon became popular after he appeared wearing such on an 1885 Christmas card. His horse was converted to reindeer and a sleigh. The date was moved forward a couple of weeks to coincide with Christmas.

In the United States, the tradition is to leave Santa a glass of milk and cookies; in Britain, he is given sherry and mince pies instead. British and American children also leave out a carrot for Santa’s reindeer, and were traditionally told that if they are not good all year round, that they will receive a lump of coal in their stockings, although this practice is now considered archaic.”

Now that was a well winded and well put together expose about Santa Claus. In short though, have a very merry Christmas.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ásatrúarmenn tilbiðja litla gula löngu dána menn sem sagan bendir til hafi ekkert verið annað en dauðlegir menn eins og þeir sjálfir.
Ég hef nú lengi verið á þeirri skoðun (þó ég haf svosem engin rök fyrir mér í því) að æsirnir hafi í raun verið til, líklega ekki guðir en til engu að síður.

Þar skilur á milli Kristni og Ásatrúar. Ásatrúarfólk trúir á eitthvað sem er raunvörulegt en kristnir hengja sig á ímyndaða guði.

Allavega kemur það skýrt fram að guðirnir í ásatrúnni hafi haft mannlega eiginleika.

Fyrir mína parta þá lít ég nú á þetta Ásatrúartilstand sem einhvers konar tilraun manna til þess að skera sig úr á einhvern hátt.

Kanski skil ég þetta ekki nógu vel veit ekki en þetta er eigi að síður mín tilfinning.

Þín tilfinning er einfaldlega röng. Allir þeir ásatrúarmenn sem ég þekki eru ekkert síðri í sinni trú en þeir sem trúa á Yahoo eða Yehova.

Annars líst mér vel á kenningu Grasa um Óðin sem jólasvein.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mér finnst þetta bráðskemmtilegt, því ég hafði ekki hugmynd um þetta fyrr en eftir að ég las upphafsinnleggið og googlaði hinu svo upp eftir það.

Óðinn sem lang fyrsti jólasveinninn og Tyrki þar að auki.

Nú ætti Aría nazista fávitunum að svíða hressilega.

Kveðja

Grasi

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ég á vandaða ættartöflu mína í beinan karllegg allt til Óðins konungs frá Austurlöndum. Er ég þá nýbúi?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Rannsóknir Thor Heyerdahl, :huh::)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Passar þetta svosem ekki líka nokkurn veginn við kenninguna (hans Barða Guðmundssonar) um að Íslendingar eigi rætur að rekja til Herúla, sem bjuggu (um tíma) við norðurstrendur Svartahafs?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rannsóknir mannfræðinga og sagnfræðinga benda til þess að Snorri Sturluson fari með rétt mál þegar hann segir í formálanum af Eddu að Óðinn hafi verið raunverulegur maður, en ekki yfirnáttúruleg vera og hafi hann komið frá Asíu. Fornleifafundir styðja niðurstöður rannsóknanna.

Talið er Óðinn hafi verið tyrkneskur maður, frá þar sem nú heitir Azerbaijan í fyrrverandi Sovétríkjunum. Orðið Azeri (eða maður frá Azerbaijan) er náskylt orðinu Æsir. Ímyndunaraflið breytti heimaslóðum hans í Ásgarð.

Azerar eru ekki af okkar kynþætti. Forn-Azerar voru af sama kynþætti og Forn-Tyrkir sem komu til Tyrklands frá Turkistan þar sem bjó svokallað gult fólk, náskylt Mongólum og Kínverjum. Þar er útskýringin fundin á útliti goðanna á styttum sem fornleifafræðingar hafa fundið, sem sýna Þór, Óðinn og félaga sem fínlega menn með skásett augu og samskonar andlitsdrætti og forngripir frá Turkmenistan og Azerbaijan hafa.

Ásatrúarmenn tilbiðja litla gula löngu dána menn sem sagan bendir til hafi ekkert verið annað en dauðlegir menn eins og þeir sjálfir.

Ímyndunaraflið breytir hlutunum skemmtilega. Við könnumst öll við gamla manninn sem hefur gaman af að segja hetjusögur af sjálfum sér í ellinni sem fæstar eru alveg sannar. Það sama gerist með sögu þjóðarbrota og einstaklinga og stundum heppnast það svo vel að frægðarsögur af gömlum Forn-Tyrkjum undu svo upp á sig að þeir komust á endanum í guðatölu í Germaníu og Skandinavíu. Og Forn-Tyrkneskir konungar gætu hafa skipað almúganum að tilbiðja sig.

Rannsóknir sérfróðra manna benda til að mikið sé að marka okkar helstu fornrit hvað varðar fortíðina og íslenskir menn eins og Snorri Sturluson hafi skilið eftir sig merkilegt starf sem varpar ljósi ekki bara á íslenska menningu heldur forn-tyrkneska.

Kaldhæðna rúsínan í pysluendanum er að ásatrú er vinsæl hjá rasistum sem hér á Norðurlöndunum og í Þýskalandi hafa sérstaka óbeit á Tyrkjum og vita ekki að þeir tilbiðja þá.

Snorri var ekki einn norrænna rithöfunda til að skilja eftir sig vísbendingu um tengsl Íslendinga við Forn-Tyrki. Ari fróði hélt því fram að hann væri afkomandi einhvers Tyrkjakonungsins. Og í öðrum norrænum heimildum er nafngreindur Tyrkjakonungur að nafni Óðinn. En hvaða Óðinn?

hef á tilfinguni að þú ert Sigvardur þar sem svipuð grein var postuð á gospel.is undir því nafni http://www.gospel.is/spjall/viewtopic.php?t=57

Share this post


Link to post
Share on other sites

Held að tímasetningar standist vart hvað þessa tyrkjakenningu varðar. Tyrkir voru mongólskir af sléttum Asíu, herjuðu á kínaveldi og byrtust svo í vestur Asíu einhvern tímann seinna. En þetta allt gerðist löngu eftir að germanskar þjóðir hröktu kelta frá mið-Evrópu, með sína Ásatrú.

Annars er Ásatrú keimlík trú forn-Grikkja og forn-Rómverja, enda eru germanir, grikkir og rómverjar allt indó-evrópskar þjóðir, rétt eins og indverjar og íranir, en Hindu-ismi er ekki ósvipuð Ásatrú, og því alls ekki fjarlægt að álykta að einhver skyldleiki sé þar á milli, hef þó bara mitt brjóstvit fyrir því. En vart þarf að taka það fram að þessi trúarbrögð eru þúsundum árum eldri en elstu heimildir um Tyrki sem þjóðflokk.

Því meikar þessi tyrkjakenning engan sens, tóm steypa og vitleysa.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ég á vandaða ættartöflu mína í beinan karllegg allt til Óðins konungs frá Austurlöndum. Er ég þá nýbúi?

Uss já þú ert nýbúi einsog ég. Raunar var föðursystir mín búin að rekja sig í beinan karllegg til Egils Skallagrímssonar og þar með mig. Það er raunar ekki eins flott og að vera beinn afkomandi Óðins. Egill var þar fyrir utan að mér skilst frekar ófrýnilegur...................Kannski er það samt

"AS GOOD AS IT GETS" :P

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rannsóknir mannfræðinga og sagnfræðinga benda til þess að Snorri Sturluson fari með rétt mál þegar hann segir í formálanum af Eddu að Óðinn hafi verið raunverulegur maður, en ekki yfirnáttúruleg vera og hafi hann komið frá Asíu. Fornleifafundir styðja niðurstöður rannsóknanna.

Talið er Óðinn hafi verið tyrkneskur maður, frá þar sem nú heitir Azerbaijan í fyrrverandi Sovétríkjunum. Orðið Azeri (eða maður frá Azerbaijan) er náskylt orðinu Æsir. Ímyndunaraflið breytti heimaslóðum hans í Ásgarð.

Azerar eru ekki af okkar kynþætti. Forn-Azerar voru af sama kynþætti og Forn-Tyrkir sem komu til Tyrklands frá Turkistan þar sem bjó svokallað gult fólk, náskylt Mongólum og Kínverjum. Þar er útskýringin fundin á útliti goðanna á styttum sem fornleifafræðingar hafa fundið, sem sýna Þór, Óðinn og félaga sem fínlega menn með skásett augu og samskonar andlitsdrætti og forngripir frá Turkmenistan og Azerbaijan hafa.

Ásatrúarmenn tilbiðja litla gula löngu dána menn sem sagan bendir til hafi ekkert verið annað en dauðlegir menn eins og þeir sjálfir.

Ímyndunaraflið breytir hlutunum skemmtilega. Við könnumst öll við gamla manninn sem hefur gaman af að segja hetjusögur af sjálfum sér í ellinni sem fæstar eru alveg sannar. Það sama gerist með sögu þjóðarbrota og einstaklinga og stundum heppnast það svo vel að frægðarsögur af gömlum Forn-Tyrkjum undu svo upp á sig að þeir komust á endanum í guðatölu í Germaníu og Skandinavíu. Og Forn-Tyrkneskir konungar gætu hafa skipað almúganum að tilbiðja sig.

Rannsóknir sérfróðra manna benda til að mikið sé að marka okkar helstu fornrit hvað varðar fortíðina og íslenskir menn eins og Snorri Sturluson hafi skilið eftir sig merkilegt starf sem varpar ljósi ekki bara á íslenska menningu heldur forn-tyrkneska.

Kaldhæðna rúsínan í pysluendanum er að ásatrú er vinsæl hjá rasistum sem hér á Norðurlöndunum og í Þýskalandi hafa sérstaka óbeit á Tyrkjum og vita ekki að þeir tilbiðja þá.

Snorri var ekki einn norrænna rithöfunda til að skilja eftir sig vísbendingu um tengsl Íslendinga við Forn-Tyrki. Ari fróði hélt því fram að hann væri afkomandi einhvers Tyrkjakonungsins. Og í öðrum norrænum heimildum er nafngreindur Tyrkjakonungur að nafni Óðinn. En hvaða Óðinn?

mér þætti einstaklega gaman að sjá hvaða rannsóknir þú ert að vitna sigurvaldur af gospel.is

Share this post


Link to post
Share on other sites

Fyrir mína parta þá lít ég nú á þetta Ásatrúartilstand sem einhvers konar tilraun manna til þess að skera sig úr á einhvern hátt.

Kanski skil ég þetta ekki nógu vel veit ekki en þetta er eigi að síður mín tilfinning.

kv.

gmaria.

Nei, það er rétt, þú skilur þetta ekki nógu vel.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Þessar rannsóknir koma frá Thor Heyerdahl landkönnuðinum fræga sem barðist allt sitt líf fyrir því að fornar bækur og fræðimenn yrðu teknir alvarlega. Heyerdahl

Ásatrú svokallaða er í raun bland af 3 megin trúarbrögðum.

Ásatrú á uppruna sinn frá svæði við svartahaf. Íbúar þessa svæðis eru í dag af ætthvísl Tatara, sem Tyrkir eru t.d. ættaðir frá. Þessir íbúar eru þó frekar nýlega komir þangað frá Úralfjöllum, en þeir sem þarna bjuggu á fornum tímum voru blanda af Steppufólki (líklega skildir Slövum) og Grikkjum, sem námu þarna snemma land. Amason konurnar sem hertóku AÞenu einusinni voru ein af þessu Steppufólki, fólk sem lifði svipað og Indíjánar á steppum Norður Ameríku áður fyrr.

Margir telja reyndar að Snorri hafi haft rétt fyrir sér með að Ásar hafi upprunalega komið frá Tróju í núverandi Tyrklandi. Trójumenn voru Grískir, og dreyfðust eftir endalok Trójustríðsins. Telja margir að Ásar hafi verið landnámsmenn Tróju við Svartahaf og Steppufólksins.

Vanatrú blandaðist Ásatrú þegar sú trú kom til Norðurlandana. Vanatrú, líkt og ásatrú á líklega uppruna sinn í forfeðradýrkun. Raunar telja margir að allir guðir, allra trúarbragða eigi slíkan uppruna. Guð kristinna manna og gyðinga var t.d. upprunalega Þrumuguð (líkt og þór) og hluti af stærri hóp guða. Venja var að fólk valdi sér sinn guð, en bera samt virðingu fyrir öðrum, þrumuguðinn Jahwe þróaðist upp í að vera aðal guðinn og sá eini.

"Þjóðtrú" er síðasti hluti nútíma Ásatrúar. Þetta er líklega elsta þekta trú Norænna og Germannskra manna. Þetta er trúin á drauga, tröll, álfa, dverga, vætti, galdra, stokka og steina. Hver og hvort einhver skipulögð uppbygging hafi verið í þessari trú er lítið vitað um, en margar sögur, bæði nýjar og gamlar eru tengd trúnni. Íslendingar í dag eru í raun blanda af kristinni og þjóðtrú, og skera sig mjög frá "öðrum" kristnum þjóðum. Þjóðtrú á undir höggi að sækja þessi árin, og verður áhugavert að sjá hvert sækir.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Þessar rannsóknir koma frá Thor Heyerdahl landkönnuðinum fræga sem barðist allt sitt líf fyrir því að fornar bækur og fræðimenn yrðu teknir alvarlega. Heyerdahl

Ásatrú svokallaða er í raun bland af 3 megin trúarbrögðum.

Ásatrú á uppruna sinn frá svæði við svartahaf. Íbúar þessa svæðis eru í dag af ætthvísl Tatara, sem Tyrkir eru t.d. ættaðir frá. Þessir íbúar eru þó frekar nýlega komir þangað frá Úralfjöllum, en þeir sem þarna bjuggu á fornum tímum voru blanda af Steppufólki (líklega skildir Slövum) og Grikkjum, sem námu þarna snemma land. Amason konurnar sem hertóku AÞenu einusinni voru ein af þessu Steppufólki, fólk sem lifði svipað og Indíjánar á steppum Norður Ameríku áður fyrr.

Margir telja reyndar að Snorri hafi haft rétt fyrir sér með að Ásar hafi upprunalega komið frá Tróju í núverandi Tyrklandi. Trójumenn voru Grískir, og dreyfðust eftir endalok Trójustríðsins. Telja margir að Ásar hafi verið landnámsmenn Tróju við Svartahaf og Steppufólksins.

Vanatrú blandaðist Ásatrú þegar sú trú kom til Norðurlandana. Vanatrú, líkt og ásatrú á líklega uppruna sinn í forfeðradýrkun. Raunar telja margir að allir guðir, allra trúarbragða eigi slíkan uppruna. Guð kristinna manna og gyðinga var t.d. upprunalega Þrumuguð (líkt og þór) og hluti af stærri hóp guða. Venja var að fólk valdi sér sinn guð, en bera samt virðingu fyrir öðrum, þrumuguðinn Jahwe þróaðist upp í að vera aðal guðinn og sá eini.

"Þjóðtrú" er síðasti hluti nútíma Ásatrúar. Þetta er líklega elsta þekta trú Norænna og Germannskra manna. Þetta er trúin á drauga, tröll, álfa, dverga, vætti, galdra, stokka og steina. Hver og hvort einhver skipulögð uppbygging hafi verið í þessari trú er lítið vitað um, en margar sögur, bæði nýjar og gamlar eru tengd trúnni. Íslendingar í dag eru í raun blanda af kristinni og þjóðtrú, og skera sig mjög frá "öðrum" kristnum þjóðum. Þjóðtrú á undir höggi að sækja þessi árin, og verður áhugavert að sjá hvert sækir.

Sveinbjörn heitinn allsherjargoði sagði eitt sinn í blaðaviðtali að Hindúatrúin væri ekkert annað en suðlægari, flóknari og margþættari útgáfa af Ásatrúnni. Enda átrúnaðurinn af sömu rótum runnar, líkt og indó-evrópsk tungumál.

En af því Hegemon minnist á Æsi og Vani. Finnar kalla nágranna sína í vestri (Svía) "Ruotsalainen" (sbr. "rússar"; ræðarar; fólk frá Roslagen í Svíþjóð). Hinir upphaflegu Rússar voru sænskir víkingar sem tóku stofnuðu Garðaríki á víkingatímabilinu, en síðar færðist þetta heiti yfir á slavneska íbúa svæðisins. Finnar nefna hins vegar nágranna sína í austri, "rússana", "Vänälainen". Hljómar þetta nafn grunsamlega líkt þjóðarheitinu "Vanir". Er þetta tilviljun? Hver er annars skýringin?

Share this post


Link to post
Share on other sites

það má vel vera að ásatrú er uppsuni en það sannar ekkert frekar að kristinn trú sé til

Share this post


Link to post
Share on other sites

Í upphafsskeyti þessa þráðar er farið háðulegum orðum um að "ásatrúarmenn tilbiðja litla gula löngu dána menn..." og síðan "að ásatrú er vinsæl hjá rasistum sem hér á Norðurlöndunum og í Þýskalandi hafa sérstaka óbeit á Tyrkjum og vita ekki að þeir tilbiðja þá."

Ég er í Ásatrúarfélaginu. Hef til 6 - 7 ára sótt nánast öll blót, þing, fundi og hverskonar viðburði á vegum félagsins. Þekki vel allflesta virka félaga. Er í daglegu sambandi við marga þeirra og hef verið í miklum samskiptum við aðra. Til að mynda tilheyri ég hópi ásatrúarfólks sem sækir árlega Ólafsvökuna í Færeyjum. Með öðrum hópi ásatrúarmanna hef ég tvívegis sótt rokkhátíðina Nipiaa Rock Festival á Grænlandi.

Ég hef ALDREI orðið var við rasisma þar sem ásatrúarfólk er samankomið. Hvorki á blótum eða annarsstaðar þar sem ásatrúarmenn eru á ferð.

Þvert á móti virðist mér sem lífsviðhorf ásatrúarfólks almennt einkennist af fordómaleysi, umburðarlyndi og virðingu fyrir fólki, vættum og náttúru. Heimsfrægasta ásatrúarfólk, eins og Björk, Neil Young og Robert Plant, hefur meðal annars lagt lóð á vogarskálar baráttu gegn rasisma. Aðrir ásatrúarmenn, svo sem rapparinn Erpur, eru kunnir fyrir sömu viðhorf.

Hitt er annað mál að einhverjar nasistabullur í Noregi og Þýskalandi og eflaust víðar hafa sýnt ásatrú áhuga. Í því samhengi má benda á að margir nasistaflokkar blanda kristni saman við sína rasísku hugmyndafræði. Þar á meðal nasistaflokkur Hitlers á sínum tíma og Ku Klux Klan í Bandaríkjunum. Sem hlýtur þá að vera kaldhæðið með tilliti til þess að Jesú hafi verið lítill brúnn arabi af gyðingaætt.

Með þessum síðustu orðum er ég ekki að hamra á rasískum viðhorfum heldur leggja út af hliðstæðri lýsingu upphafsmanns þessarar umræðu. Sjálfur met ég afstöðu gagnvart öðrum ekki út frá hörundslit, augnlit, hárlit, kynhneigð né kynþætti.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ég er , líkt og hann jens-gud, einnig meðlimur í ásatrúarfélaginu.

Burt séð frá öllum rannsóknum og skilgreiningum þá langar mig aðeins að koma inná það hvað ásatrú er fyrir mér. ( það er í raunini eingin ein ásatrú sem slík til, það eru nánast jafn margar skoðanir á því hvað ásatrú er og það eru margir félagar í félaginu sjálfu, sem eru í kringum eittþúsund).

Fyrir mér er boðskapur ásatrúarinnar sá að vera trúr sjálfum þér , náunganum , fjölskyldunni og náttúrunni og öllu því sem í henni er.

Og í náttúrunni endurspeglast svo öll goðin, því eins og ég sé þetta þá eru goðin holdgerfingar náttúruaflana og þinna innri krafta og tilfininga.

Ef við tökum sem dæmi Þór, verndara mannkyns og miðgarðs. Hann stendur fyrir kraft ( þinn innri kraft) .því er gott að heita á hann ef þig vantar styrk til að komast í gegnum eitthvað erfitt tímabil eða eitthvað þess háttar, þá magnar hann upp viljastyrkinn hjá manni og maður tekur þetta á þrjóskuni. Hann Þór er jú einstaklega þrjóskur guð. Einnig er hann frjósemis guð og getur stýrt regni (þrumum og eldingum) og vindum, hér koma náttúruöflin inn sem ég nefndi áðan.

Svo er það hún Freyja, ástar gyðjan. Hún er holdgerfingur ásta og nautna.

Á hana er gott að heita til ásta og ef ekki væri fyrir hana þá væri engin fjölgun á mannkyninu :)

Hún er líka verndari verðandi mæðra og ungabarna. Hún Freyja er tilfiningin sem við finnum fyrir þegar að við höldum á börnunum okkar, hún er tilfiningin sem við finnum þegar að við verðum ástfangin.

Freyja á tvær dætur sem heita Hnoss og Ágæti og sýnir það nú hversu vel henni er hugað til barna.

Fyrir mér er mín trú örlagatrú, ég trúi því að það er allt fyrirfram ákveðið fyrir okkur. Ég trúi á hina eylífu hringrás náttúrunar. Ég trúi því að öll lútum við lögmálum náttúrunnar sem og öll goðin sjálf, og ef að við höldum áfram á sömu braut og við erum á í dag varðandi spillingu náttúrunnar þá eru Ragnarök okkar tíma ekki langt undan. En ef að við verðum trú okkur sjálfum sem og móður jörð, sem að mínu mati er boðskapur ásatrúarinnar , þá getum við framlengt veru okkar hér um óákveðin tíma.

Megi ár og friður

fylgja yður!

Share this post


Link to post
Share on other sites

...“An early folk tale, originating in the Germanic states, tells of a holy man (sometimes St Nicholas), and a demon (sometimes the Devil or a troll). The story states that the land was terrorized by a monster that at night would slither down the chimneys and slaughter children (disemboweling them or stuffing them up the flue, or keeping them in a sack to eat later). The holy man sought out the demon, and tricked it with blessed or magical shackles; the demon was trapped and forced to obey the saint’s orders (Sort of like Jack-of-the-Lantern)....

Athyglisvert, þetti minnir svo sannarlega á Grýlu.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  
Followers 0

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.